အနက္ေရာင္ အိပ္မက္တစ္ခု၏ ၀ိဥာဥ္မ်ား...

Request!!!!

2009-07-01T00:34:00.003+06:30

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Blog အား http://blackdream21.blogspot.com ျဖင့္ Link ခ်ိတ္ေပးထားသူမ်ား ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ www.blackdream21.com သို႕ ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ကာ ခ်ိတ္ေပးၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာ အသိေပးအပ္ျခင္း

2009-03-20T00:08:00.005+06:30

ခ်စ္ခင္ ေလးစားရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မမ်ားလွတဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားနဲ႕ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ာ..။ ကြ်န္ေတာ္ လက္ရွိဘေလာ့ေလး မွာပို႕စ္မ်ား ဆက္လက္တင္ျခင္း ျပဳလုပ္တာ့မည္မဟုတ္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Site အသစ္မွာသာ ဆက္လက္ေရးသား သြားမည္ (ေနသည္) ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အားလံုးေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအေပါင္းအား ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ Site အသစ္ကို ေက်းဇူးျပဳ၍ လာေရာက္ ဖတ္ရွဳ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ာ..။

www.blackdream21.com

P.S- မၾကာေသာကာလမွာလည္း ဒီ Blogspot အား အၿပီးတိုင္ ပိတ္ျပစ္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

BLACK DREAM

To....U Thant

2009-01-22T10:16:00.002+06:30

Hello Sir,

I know that today gonna be your 100^th birthday ceremony, if you are still in this Mysterious Outlook! I just wrote this letter to let you know that you still keep alive in our souls, though you left our environment and society for a long time!

I have a lot to tell you about Today which you can’t know nor see! It is better you can’t see what’s going on this Earth. You know, that most of the things in our sights are ruined systematically, strategically, slightly, smoothly, delicately, and deeply day by day. I am sure that you will surprise what’s going on Today! Of course, the organization that you loved and loyally severed for many years is included as one of them!

Yes, I know very well that you able to block the river which is nearly flowed by tears and blood! I know very well that you let continue the birds flying in the sky which is nearly substituted by rockets and bullets! I know very well that you allowed the millions of lives to keep sing with their families. I know very well that you gave the chances to the parents to flower their children for new and bright generation. Yes, I do know that you sacrificed a lot for our beloved Union. But one question, please Sir! Does it deserve?

No, don’t think our Mother Land already forget about you! Please, don’t be misunderstood! It ain’t be right anymore! Don’t be doubt that there’s no one who can follow your step, yet! Untill today. Oops! Sorry, I was wrong! But…! Let it be…! I don’t want to talk about that & let’s make secret between you and me. You know what I mean, right?

Maybe we are stupid, useless. Maybe we are not bright enough like you. Maybe the century is already changed. Maybe there’s no chance for us. Maybe our fates are tricked by a magician. Maybe our dreams are locked. Maybe our histories are over written. Maybe we are screwed up. Maybe we are complicated. Maybe we are trapped!

But don’t think twice, Sir. If somebody destroyed our chances, we will find another ways! If our fates are tricked by a magician, we will use our inspiration to revolute that magician! If our dreams are locked, we will find the key for our freedom. If someone over written our history, we will try to re-write our history with our spirits again! We will cut the head of the illusion which makes us complicated and stuck between unnecessary worries.

You should know only one thing, Sir. Maybe our skin becomes pale, for lacking of rights. But the blood which flowing in our veins are still red, brilliantly as our Union’s Flag still red all over the sky! You know that we are still singing our own National Anthem which was written with our grand, grand generation’s blood and spirits! We sang, we still singing and we will sing as loud as we can, not with our mouths, but with our hearts till the end of the world, loudly….., proudly….! I bet you that you will be smiling at that time! Isn’t it?

Sir, I can promise you one thing that, no matter what happen to us we, our generation will keep walking till all the Countries, Nations in this Universe know WHAT WE ARE! WHAT OUR COUNTRY IS! HOW WE LOVE OUR UNION! HOW WE BRAVE! HOW WE PATRIOTIC….!

HAPPY 100^TH BIRTHDAY ANNIVERSARY, SIR! J

I BELIEVE THAT GOD WILL BLESS US AND OUR BELOVED UNION, SIR!

BLACK DREAM

P.S- WITH REMINISCENCE

ခရီးသည္

2009-01-13T02:16:00.000+06:30

အခန္း(၁)

ဟူး.... ေမာလိုက္တာဗ်ာ....။ ဘယ္လုိျဖစ္လဲ မသိဘူး ဒီေန႕ မွ ေနက အေတာ္ပိုပူေနသလိုပဲဗ်...။

အမွတ္မထင္ ၾကားလိုက္ရေသာ တစ္ဘက္မွ စကားသံၾကားမွ သူ႕လိုပဲ ဒီသစ္ပင္အရိပ္ေအာက္မွာ အရိပ္ခိုရင္း ခရီးတစ္ေထာက္နားေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ ခရီးသြားတစ္ဦးရွိမွန္း သူသတိထား မိလိုက္ပါ တယ္...။

အင္း...။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဗ်...။ ဒီေန႕ မွပဲ ေနက ပိုမ်ား ပူေနသလားမသိပါဘူးဗ်ာ...။

သူ႕ စကားသံေၾကာင့္ တစ္ဘက္မွ ခရီးသည္လည္း ျပံဳးရင္း သူ႕ ေဘးနားကို လာထုိင္ပါေတာ့တယ္..။

ေအးဗ်ာ...။ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ကိုခရီးဆက္မွာလဲဗ်...?

တစ္ဘက္လူရဲ႕ ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ သက္ျပင္းကို ေျဖးညွင္းစြာ ခ်ၿပီး ေတာ့မွ...။

က်ဳပ္ခရီးက ဘယ္ေလာက္အထိရွည္ဦးမလဲ မသိေသးဘူးဗ်...။ က်ဳပ္ တစ္စံုတစ္ခုကို လိုက္ရွာ ေနတာ...။ အခုထိမရေသးဘူး...။

ဒါမ်ားဗ်ာ...။ က်ဳပ္ကိုေျပာ...။ က်ဳပ္က ေနရာေတာ္ေတာ္စံုေအာင္ ေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီဗ်...။ ခင္ဗ်ားလို ပဲ အဆံုးမသိတဲ့ ခရီးတစ္ခုကို ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲေပါ့...။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားလို တစ္စံုတစ္ခုကို လိုက္ရွာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်...။ က်ဳပ္က တစ္စံုတစ္ခုကိုလိုက္၀ယ္ေန တာဗ်...။

ပထမလူရဲ႕ စကား အဆံုးမွာ ဒုတိယခရီးသည္ဟာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္မွန္း အမည္တပ္လို႕ မရတဲ့ ေနာက္ထပ္ သက္ျပင္းေမာတစ္ခုကို ထပ္မံ ဖန္တီးလိုက္ၿပီး...။ သူ႕ ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြဟာ သူဆက္ ေလွ်ာက္ရမယ့္ က်ဲက်ဲေတာက္ပူေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္း တစ္ေလွ်ာက္ကိုသာ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးေမာ ေနပါေတာ့တယ္...။

ေဟ့လူ...။ က်ဳပ္ေမးေနတယ္ေလဗ်ာ...။ ခင္ဗ်ား ဘာလိုက္ရွာေနတာလဲလို႕... က်ဳပ္ေနရာ သိရင္ ခင္ဗ်ားကို ကူညီၿပီး ဘယ္ေနရာမွာ ၀ယ္လို႕ ရႏုိင္ တယ္ဆိုတာကို ေျပာျပမလို႕ ဗ်...။

ဟင္း...။ ခင္ဗ်ားလည္း က်ဳပ္လိုက္ရွာေနတဲ့ ပစၥည္းကို ဘယ္မွာရွာလို႕ ရႏိုင္မယ္ဆိုတာ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ...။ က်ဴပ္လည္း ခင္ဗ်ားလိုပါပဲ ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစံုေအာင္ကို ေရာက္ခဲ့ ၿပီးပါၿပီ...။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ....။ ထားလိုက္ပါ...။ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားကေရာ္ ဘာလိုက္၀ယ္ေနတာလဲ? ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေရးၾကီးလို႕ ဒီေလာက္အထိ သဲၾကီးမဲၾကီး လိုက္၀ယ္ေနရတာလဲ...။

ဒုတိယခရီးသည္ရဲ႕ ေမးခြန္းအဆံုးမွာ ပထမခရီးသည္လည္း ယခင္ ဒုတိယခရီးသည္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အတုိင္းပင္ ေတာ္ေတာ္ေတြ ေ၀သြားပါ ေတာ့တယ္...။

ခင္ဗ်ားလဲ က်ဳပ္လိုပဲ ေျပာရခက္ေနမယ္ထင္တယ္...။ ထားလိုက္ဗ်ာ...။ က်ဳပ္တို႕စကားသာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတာ အခုထိ မိတ္မဆက္ရေသးပဲ က်ဳပ္အရင္ စၿပီးမိတ္ဆက္ပါ့မယ္...။ က်ဳပ္နာမည္ အတၱဗ်..။

တစ္ဘက္လူမွလည္း မဆိုင္းမတြပင္ ျပံဳး၍ ျပန္မိတ္ဆက္ေလသည္...။ က်ဳပ္နာမည္....

မာန...!

ဒီလိုႏွင့္....ဒီလိုႏွင့္.... အတၱႏွင့္ မာနတို႕ အျပန္အလွန္ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ၾကေလေတာ့သည္....။

အခန္း (၂)

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူလက္တြဲၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ပင္ ခရီးေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေျမလွ်ိဳး၍ရွာၾကသည္...။ မိုးပ်ံ၍ရွာၾကသည္။ သံသရာ ေကာာက္ရိုးပံုထဲ ရွာၾကသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေခြးတိုးေပါက္ထဲရွာၾကသည္။ ယံုၾကည္မွဳ အိမ္သာတြင္းထဲရွာၾကသည္။ ေကာလဟာလ ေလာက္ေကာင္ေတြထဲ ရွာၾကသည္။ အေပါစား ေက်းဇူတင္စကားေတြထဲရွာၾကည္သည္။ ပုပ္ေစာ္နံေနေသာ ဟန္ေဆာင္အျပံဳးေတြထဲရွာၾကသည္။ ေနရာေတာ္ေတာ္စံုခဲ့ၿပီျဖစ္သည္...။ သို႕ေသာ္ ၎တို႕ အလုိရွိေသာအရာကား မွဳန္၀ါးဆဲပင္...။

လမ္းတြင္လူအခ်ိဳ႕ႏွင့္လည္း ၎တို႕ဆံုခဲ့ၾကသည္။ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ဆိုေသာလူက ျဖတ္လမ္းနည္းကို လိုက္ဖို႕ေျပာသည္။ တက္လမ္းဆိုေသာလူ က ေလွခါးပါေသာ ေက်ာကုန္းမ်ားကို ရွာဖို႕ေျပာသည္။ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုးမ်ားမွ စိတ္ပုတီးထဲတြင္ ရွာဖို႕ေျပာသည္။ ပြဲလန္႕တုန္းဖ်ာခင္းသူ မ်ားက သတင္းစာထဲတြင္ ရွာဖို႕ေျပာၾကသည္။ သုဘရာဇာတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အေခါင္းမ်ားထဲတြင္ ရွာဖို႕ အၾကံေပးၾကသည္..။ ေနာက္ဆံုး နတ္ကေတာ္တစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲတြင္ရွာရန္ပင္ ေျပာသြားေသးသည္...။ သို႕ေသာ္....သို႕ေသာ္...၎တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ ခရီးမွာ အဆံုး သတ္ဖို႕ ေ၀းလွေပေသးသည္။

၎တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ေလွ်ာက္လွမ္းရာ လမ္းခရီးသည္ ထင္သေလာက္ေတာ့ မလြယ္ကူခဲ့တာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ မၾကာခဏဆိုသလို ေနာင္တမ်ားႏွင့္ ခလုတ္တိုက္ေလ့ရွိၿပီး၊ ေတြေ၀ျခင္း ပင္လယ္မ်ားထဲတြင္လည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရြက္လႊင့္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

အခန္း (၃)

ကဲ... မိတ္ေဆြ ကိုအတၱ။ က်ဳပ္တို႕ေနရာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္စံုခဲ့ၿပီ...။ ဒီ့ထက္ထပ္ၿပီး ရွာစရာေနရာလဲမက်န္ေတာ့္ဘူး...။ က်ဳပ္ေတာ့လက္ေလ်ာ့ ခ်င္ၿပီ...။ ခင္ဗ်ားသေဘာကေရာ....?

ေအးဗ်ာ...အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ က်ဳပ္လည္းေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားၿပီ...။ က်ဳပ္လိုခ်င္တဲ့ဟာနဲ႕ အေပၚယံအားျဖင့္တူတဲ့အရာေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ခဲ့ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ အေပၚယံ အခြံေတြပဲတူတယ္ဗ်...။ အႏွစ္သာရေတြက တစ္ျခားစီျဖစ္ေနတယ္...။ တူေနတဲ့အေပၚယံ ေတြထဲမွာေတာင္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အစစ္အမွန္ေတြမဟုတ္ပဲ လုပ္ယူထားတဲ့ဟာေတြဗ်...။ က်ဳပ္ေတာ္ေတာ္ ရြံရွာမိတယ္ဗ်ာ...။

ဟင္း...။ က်ဳပ္လဲ ခင္ဗ်ားလိုပဲ ကိုအတၱ ဟုတ္ေလမလား၊ ဟုတ္ေလမလားလို႕ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေလာက္တဲ့အရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတာ့ ေတြ႕ခဲ့ေလရဲ႕ ...။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားလိုပါပဲဗ်ာ...။ ခင္ဗ်ားရွာေနတဲ့ဟာကမွ အထဲမွာ အႏွစ္ေလးဘာေလးပါၿပီး မတူတာလာက္ပဲရွိတာ..။ က်ဳပ္ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ဟာေတြက အေပၚယံအခြံေတြပဲ ရွိၿပီး အထဲမွာအႏွစ္ေတာင္မပါဘူး...။ က်ဳပ္လဲ စိတ္ကုန္ၿပီဗ်ာ...။

ကဲ... ကိုမာန။ က်ဳပ္တို႕အေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားခဲ့ၾကၿပီးၿပီပဲ...။ ဒီ့ထက္လည္း ပိုမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ က်ဳပ္တို႕မွာ တျခားလုပ္စရာေတြလည္း အမ်ာ ၾကီးရွိေသးတယ္...။ တစ္ခ်ိန္ က်ဳပ္တို႕နဲ႕ထိုက္တန္ရင္ လိုက္ရွာစရာ။ လိုက္၀ယ္စရာမလိုပဲနဲ႕ကို က်ဳပ္တို႕ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာလိ့မ္ မယ္လို႕ က်ဳပ္ေတာ့ယံုၾကည္တယ္...။ အဲ့ဒီ့လိုေရာက္လာတဲ့အခါၾကရင္သာ က်ဳပ္တို႕အေနနဲ႕ ထပ္ၿပီးမဆံုးရွံဳးရ၊ မပ်က္စီးရေလေအာင္ ေကာင္းေကာင္း ထိမ္းသိမ္းတတ္ဖို႕ပဲလိုတယ္...။

ဟုတ္တယ္...ကိုအတၱ က်ဳပ္တို႕အေရွ႕မွာ လမ္းခြဲလည္းေရာက္ေနၿပီ လမ္းခြဲၾကတာေပါ့ဗ်ာ...။

ဒါနဲ႕ကို အတၱ...။ က်ဳပ္တို႕ ခရီးတစ္ခုကိုသာ အခ်ိန္ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ လက္တြဲခဲ့ၾကတာ ခင္ဗ်ားရွာေနတာက ဘာလဲဗ်...။ က်ဳပ္ကိုေျပာျပ သြားပါဦး...။

ဟား...ဟား..ဟား...။ က်ဳပ္နာမည္က အတၱပါဆိုေတာ့မွဗ်ာ...။ က်ဳပ္ေပ်ာက္သြားလို႕ လိုက္ရွာေနတာ "နာမည္" ေပါ့ဗ်...။ နာမည္..။ ဟား..ဟား။

ခင္ဗ်ားကေရာဗ်...။ ဘာေတြလိုက္၀ယ္ခဲ့တာလဲ....။

မာန က သူတို႕ ရပ္ေနေသာ လမ္းခြဲရွိ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ျပံဳး၍....

က်ဳပ္လိုက္၀ယ္ေနတာ "ဂုဏ္သိကၡာ" ဗ်...။

ဇာတ္သိမ္း

၎တို႕ လမ္းခြဲၾကရာ လမ္းစံုတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္သည္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေလအေ၀ွ႕တစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆိုင္းဘုတ္တြင္ ကပ္ေနေသာ ဖုန္အခ်ိဳ႕လြင့္စင္သြားကာ စာလံုးမ်ားထင္ရွားစြာ ေပၚလာခဲ့ေလသည္...။

"ေသျခင္းတရား......."

P.S- ခံစားခ်င္တာခံစား၍ ေရးခ်င္တာေရးပါသည္။

အခ်စ္ကို ခိုးယူစားသံုးၾကသူမ်ား...

2008-12-21T15:41:00.002+06:30

အခန္း(၁)

ငါ့ကို ခဏေလာက္ေတာ့
စစ္ျပင္ဆင္ခြင့္ေပးပါ
ႏွလံုးသား စစ္ေျမျပင္မွာ
ပိုးစိုးပက္စက္ ငါက်ရွံဳးခ်င္လို႕...။
BLACK DREAM

သူမရဲ႕စကားေတြ နားေထာင္ရင္း သူရင္ေတြ တေျဖးေျဖးပိုခုန္လာခဲ့သည္။ သူအခ်ိန္ကာလ ၾကာရွည္စြာေစာင့္ စား ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္တစ္ခု သူ႕ေရွ႕ေမွာက္ကို ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳျမိဳက္ေရာက္ရွိေနၿပီ ဆိုတဲ့အသိက သူ႕ရဲ႕အေတြးေတြကို အေတာ္ေလးကို ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္...။ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ Hand Phone ကိုသူက်စ္က်စ္ပါ ေအာင္ဆုပ္ထားပံုမွာ မသိပါက နားထဲသို႕ထုိ Hand Phone အား, အလံုးလိုက္ထိုးသြင္းေတာ့မဲ့ ပံုပါပဲ...။ တစ္ ဘက္မွ တစ္လံုးျခင္းေျပာေနတဲ့ သူမရဲ႕စကားသံေတြကို နားေထာင္ရင္း ဖုန္းကိုင္ထားတဲ့လက္ေရာ က်န္ေနတဲ့ အျခား လက္တစ္ဘက္ေရာ လက္ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေဇာေခြ်းေတြ ျပန္ေနၿပီဆိုတယ္ဆိုတာ သူအေသအခ်ာကို သတိထားမိ လိုက္ပါတယ္...။

"ျမတ္ေသာ္ နင္...ငါေျပာေနတာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကားရဲ႕လား...?"

တစ္ဘက္မွ စကားသံကိုၾကားလိုက္မွ သူ႕အေတြးေတြ ျပတ္ေတာက္သြားၿပီး မိမိခႏၶာကိုယ္ကိုရွဳေနတဲ့ တရားေတြ သူမထံကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားပါတယ္....။

"ေၾသာ္...အင္း...။ ၾကားပါတယ္ ေမႏွင္းစက္...။ ငါၾကားပါတယ္...။ ေသေသခ်ာခ်ာလဲ နားေထာင္ေနပါတယ္"

သူအလန္႕တၾကား ကမန္းကတမ္း ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္...။

"ေအး ၾကားရင္ၿပီးေရာ...။ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္...။ ငါႏွစ္ခါထပ္မေျပာဘူးေနာ္...။"

ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ သူမရဲ႕ အမိန္႕ေပးသံေတြက အဆက္မျပတ္ ျမတ္ေသာ္ေပၚက်ေရာက္လို႕သာ ေနပါတယ္...။
သူ ကလည္းသူပဲေလ...။ သူမရဲ႕ႏွဳတ္ခမ္းကထြက္တဲ့ စကားဆို ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္တတ္ပံုမ်ား...။ မိဘေတြ သာ သိရင္ ရင္က်ိဳးေလာက္တယ္...။ ဒီေလာက္ အေလ်ာ့ေပး သီးခံေနတဲ့သူ႕ကို သူမကအျမဲတမ္း အႏိုင္က်င့္၊
အထက္စီးက ဆက္ဆံခဲ့တာလည္း တကယ္တမ္းဆို ဆန္းေတာ့ မဆန္းေလာက္ပါဘူး...။

"ေအးပါဟာ...ငါနင့္စကားဆို အျမဲတမ္း အေလးအနက္ထားနားေထာင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ နင္သိပါတယ္...။ အထူးသ ျဖင့္ အခုလိုငါ့ဘ၀အတြက္အေရးၾကီးတဲ့ စကားမ်ိဳးေျပာမယ့္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ငါဘယ္ေလာက္ထိ နင့္စကားသံေတြကို
အာရံုစိုက္တန္ဖိုးထားေနမယ္ဆိုတာ နင္သိသင့္ပါတယ္....။"

"ေတာ္...တိတ္...။ စကားေၾကာလာမရွည္နဲ႕...။ ငါေျပာတာပဲနားေထာင္....။"

"အင့္...။ ေအးပါ..။ ဟုတ္ပါၿပီ...။ ေျပာမွာသာ ေျပာပါဟာ...။ ငါဒီမွာ ရင္ေတြခုန္လြန္းလို႕ ေသေတာ့မယ္....။"

"ေအး.. ဒါဆိုေျပာမယ္.။ နင္နဲ႕ငါနဲ႕ အေလာင္းအစားတစ္ခုလုပ္မယ္ နင္ႏိုင္ရင္ နင္လိုခ်င္တဲ့ အေျဖကိုငါေပးမယ္။
ငါႏိုင္ရင္ နင္ေတာင္းထားတဲ့ အေျဖကို ျပန္ရုပ္သိမ္းေပးရမယ္....။ ဘယ္လိုလဲ...?"

"ဘာ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ျမတ္ေသာ္ အလန္႕တၾကား ထေအာ္မိပါတယ္...။ သူေမွ်ာ္လင့္ထားတာက ဒီစကားမဟုတ္ဘူးေလ...။ ဒီစကားအ တြက္ဆို သူဒီေလာက္ရင္ခုန္ေနစရာမွ မလိုတာ...။ ေတာ္ေတာ္လည္း ကြဲ်ျမီွးတိုသြားပါတယ္....။ ဒါသူ႕ကို သက္ သက္ ပညာျပတာပဲ...။ ဒီအေျခအေနအထိ ေရာက္ေအာင္ဆြဲေခၚလာၿပီး ...။ အနားေရာက္မွ ကပ္ျဖဳတ္တာပဲ ...။
သူတစ္ေယာက္ထဲ ေဒါသေတြနဲ႕ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနပါေတာ့တယ္....။

"နင္ငါ့ကို မေအာ္ပါနဲ႕....။ အခုလိုအခ်ိန္ကတည္းက နင္ကငါ့ကို ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ဆက္ဆံေနရင္ ငါနင့္ကိုငါ့ဘ၀ အ တြက္ ဘယ္လိုယံုၾကည္ရမလဲ...။ ဘယ္လိုအားကိုးရမလဲ...။"

တစ္ဘက္မွ စကားသံေၾကာင့္ ဒီဘက္မွာခုန္ေပါက္ေဒါသထြက္ေနတဲ့ ျမတ္ေသာ္ခ်က္ျခင္းကို ျပန္လည္ ၿငိမ္ၾက သြားပါတယ္...။ ဒါမ်ိဳးေတြက ျဖစ္ေနၾကေလ...။ သူမစကားကို အမိန္႕တစ္ခုလို နားေထာင္ေနၾက ျမတ္ေသာ္အ တြက္ ေပါက္ကြဲဖို႕ အခ်ိန္ၾကာၾကာမရလိုက္ပဲ...။ သမိုင္းအစဥ္အလာၾကီးခဲ့ေသာ သူမရဲ႕ စကားလံုးမ်ားေအာက္မွာ သူ႕ႏွလံုးသားကို ျပန္လည္ၿပီး ဒူးေထာက္အခစားသြင္းရပါေတာ့တယ္....။

အခန္း(၂)

ငါ့ေခါင္းအံုးကို
ေျခသုတ္ခံုတစ္ခုနဲ႕လဲခြင့္ျပဳပါ
စိတ္ကူးထဲမွာ ငါကနင့္ႏုလံုးသားေပၚ
ေခါင္းအံုးထားတယ္လို႕ ယူဆျခင္လို႕...။
BLACK DREAM

"ေအးပါဟာ..။ ငါ...ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္....။ ငါစိတ္ေတြနဲနဲလြတ္ထြက္သြားလို႕ပါ...။ ေနာက္ မျဖစ္ေစရပါဘူးဟာ ငါထင္ထားက ဟိုေလ.... နင္... နင္က ငါ့ကို....။"

"ဟုိေလေတြ ဒီေလေတြ လုပ္မေနနဲ႕...။ နင္ငါေျပာတာကို သေဘာတူလား မတူဘူးလား ဒါပဲေျပာ...။"

ျမတ္ေသာ္ သက္ျပင္းကို ေျဖးညွင္းစြာခ်ရင္းနဲ႕ပဲ.....

"ေအး...တူပါတယ္ဟာ....။ ဘယ္လို အေလာင္းအစားမ်ိဳးလဲ ဆိုတာကိုပဲ ငါ့ကိုေျပာပါေတာ့"

"ဟဲ..ဟဲ.. နင္က လိမၼာတယ္....။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါကနင့္ကို...."

"ဟင္...နင္က ငါ့ကို ဘာျဖစ္လဲ ဘာျဖစ္လဲ...ဆက္ေျပာပါအံုး"

"ဟဲ့..အရူး..။ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ...။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ နင့္ကို ငါခိုင္းလို႕ေကာင္းတာလို႕..ဟိ"

သူမစကားလံုးကို ျမတ္ေသာ္သာရွက္တတ္မယ္ဆိုရင္ ေနရာမွာတင္ လဲေသသြားႏိုင္ပါတယ္...။ သို႕ေသာ္လည္း..။ သို႕ေသာ္လည္းေပါ့ဗ်ာ....။

"ေအးပါ...နင္စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ဆို ငါေၾကနပ္ပါတယ္....။ ကဲေျပာပါအံုးနင္က ဘယ္လို ေလာင္းကစားမ်ိဳးလုပ္ခ်င္ တာလဲ....?။

"ဒီလိုဟာ...။ ငါနင့္ဆီကေနအခု ဖုန္းေျပာေနတဲ့အခ်ိန္အတြင္း...။ အင္းဘယ္ေလာက္ၾကာအံုးမယ္ေတာ့ ငါလဲမသိ ဘူးေပါ...။ ထားပါ...။ ေအး အဲ့ဒီ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ နင့္ဆီကေန တစ္စံုတစ္ခုရေအာင္ နင္မသိပဲ ငါ ခိုး....။ အဲ....။ ယူျပမယ္...။ အဲ့လုိမ်ိဳးငါယူတာကို နင္သိသြားတယ္ဆိုရင္ နင္ႏိုင္တယ္...။ အဲ့ဒီ့အတြက္ နင္လိုခ်င္တဲ့ အေျဖကို ငါေပးမယ္...။ ေအး ...။ နင္မသိလိုက္ဖူးဆိုရင္ေတာ့....။ နင္ၾကားခ်င္တဲ့ စကားကို ငါ့ဆီကေန ေနာက္ထပ္ ဘယ္ ေတာ့မွ ထပ္မေတာင္းရေတာ့ဘူး....။ ေတာင္းထားတဲ့ အေျဖကိုလဲ ျပန္ရုပ္သိမ္းေပးရမယ္....။ ကဲ ဘယ္လိုလဲ?"

ျမတ္ေသာ္ တစ္ခ်က္ငိုင္သြားပါတယ္...။ ေနာက္....။ တစ္ေျဖးေျဖးခ်င္း ျပံဳးလာတယ္...။ ေသခ်ာၿပီ...။ ဒါဆိုေသခ်ာ ၿပီ...။ သူမ သူ႕ကိုတည့္တည့္ၾကီး အေျဖေပးရမွာရွက္လို႕ အခုလို မလွိမ့္တပတ္လုပ္တာပဲ ျဖစ္မယ္....။ စဥ္းစား ၾကည့္ေလ...။ ဘယ္လိုျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ ေမႏွင္းစက္က လက္ရွိေနတာ မႏၱေလးမွာ....။ သူက ရန္ကုန္မွာ...။ မုိင္ ၄၀၀ ေက်ာ္ကြာတယ္...။ ဒါကိုပဲ ဒင္းက အခ်ိန္တစ္ရက္ေတာင္မဟုတ္ဘူး...။ အခု ဖုန္းေျပာေနတဲ့အခ်ိန္အတြင္း မွာပဲ သူမသိေအာင္ သူ႕ဆီကတစ္ခုခုကို ခိုး...။ အဲေလ...။ ယူျပမယ္ဆိုေတာ့....။ ဒီပြဲၾကီးက သူေသခ်ာေပါက္ ႏိုင္မယ့္ပြဲ ၾကီးဆိုတာ ထင္ရွားေနပါတယ္..။ ဟဲ..ဟဲ...။ ဒါမ်ိဳးဆိုတာက တစ္ဘက္က စိတ္မေျပာင္းခင္ အခ်ိန္ဆြဲလို႕မျဖစ္ေလ ေတာ့.....။

"အိုေက ေမႏွင္းစက္...။ ငါသေဘာတူတယ္...။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္...။ ငါ့ဆီကို တစ္စံုတစ္ခုကို ငါမသိေအာင္ နင္ ကိုယ္တိုင္ယူရမွာေနာ္...။ ငါ့ညီမနဲ႕ေပါင္းၿပီး...။ ငါဖုန္းေျပာေနတုန္း အလစ္ယူခိုင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေနာ္...။"

"ဟဲ့..အရူး...။ ငါ့စကားကရွင္းရွင္းေလး...။ ငါကိုယ္တိုင္ယူမွာ....။ မပူနဲ႕ နင္သာ သတိထား...။ ကဲဒါဆို အခုခ်ိန္ကစ ၿပီး ျပိဳင္ပြဲကိုဖြင့္လွစ္လိုက္ၿပီ...."

အခန္း(၃)

ဒီညဆိုး...
ငါ အိပ္မက္ႏိုးေတာ့...
သူခိုးဗ်ိဳ႕....သူခိုး......။
BLACK DREAM

ၾသကာသ ေလာကတစ္ခုလံုး ပန္းေရာင္စံုမ်ား တစ္ျပိဳင္နက္ပြင့္လန္းခဲ့ၾကေလၿပီ....။ သာယာခ်ိဳျမိ္န္ေသာ အသံတို႕ ကိုပိုင္ဆုိင္တဲ့ ေက်းငွက္မ်ား တစ္ျပိဳင္နက္ ေတးသီခ်င္းမ်ားသီဆိုၾကေလသည္...။ ႏူးည့ံညင္သာေသာ ေလေျပတို႕ ႏွင့္အတူ ေပ်ာ့ေျပာင္း စိမ္းလန္းေသာ ကြင္းျပင္တစ္ေလွ်ာက္ရွိ ျမက္ပင္ငယ္တို႕သည္လည္း သီဆိုရာစည္းခ်က္နဲ႕ အညီ လွပစြာ ယိမ္းႏြဲ႕ကခုန္ၾကေလသည္....။ စီးဆင္းလွ်က္ရွိေသာ အသြင္သြင္ေသာ ေရတို႕သည္လည္း ယခင္ ကထက္ပိုမို ၾကည္လင္ျခင္း၊ ေအးျမျခင္းတို႕ျဖင့္ ေလာက၏ အလွကို တတက္တအား ပါ၀င္အားျဖည့္ၾကေလေတာ့ သည္...။ ဟုတ္ပါသည္....။ ဒါေတြဟာ မၾကာခင္ကာလမွာ ေမႏွင္းစက္၏ ခ်စ္သူအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းခံရ ေတာ့မည့္ သူ႕ကိုဂုဏ္ျပဳျခင္းမွ မဟုတ္လွ်င္ မည္သူ႕အတြက္ ျဖစ္ပါဦးမည္ေလာ အသင္စာဖတ္သူအေပါင္းတုိ႕...?

"ဟဲ့...။ ျမတ္ေသာ္....။ ငါတို႕ဖုန္းေျပာေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ...။ ငါအာေတြလဲ ေညာင္းေနၿပီ...။ အိပ္လဲ အိပ္ခ်င္ၿပီ....။ ငါတို႕ကစကားပြဲကို သိမ္းၿပီး အႏုိင္အရံဳွးထုတ္ျပန္မယ္...။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ နင္ငါေမးမယ့္ ေမးခြန္းတစ္ကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ေျဖ...။"

"အင္းေလ ေျဖဆိုေတာ့လဲ...မၾကာခင္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ ခ်စ္သူေလးျဖစ္ေတာ့မယ့္ သူအလိုက် ေျဖေပးရတာေပါ့...။ ေမးေစဗ်ား..."

"သိပ္အူျမဴးမေနနဲ႕ ပဏာလည္းစြတ္ယူမေနနဲ႕ ပြဲကၿပီးေသးတာမဟုတ္ဘူး...။ ငါေမးခြန္းေမးၿပီးမွ ပြဲၿပီးမွာ..။"

"ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ အခုခ်ိန္ထိနင္ငါ့ဆီက ဘာကိုမွ ငါမသိေအာင္မယူႏိုင္ေသးပဲ...။ ဟဲ ဟဲ အရွံဳးကို ရိုးရိုး သားသား ၀န္ခံဖို႕သာ ျပင္ထားစမ္းပါေကာင္မေလးရာ...."

" ေတာ္ဟာ...။ ငါစကားအေကာင္းေျပာမလို႕...။ နင္ေသေသခ်ာခ်ာေျဖရမယ္ေနာ္..."

" အင္း ေျဖမယ္...။ ေမး...."

" နင္ငါ့ကို တကယ္ပဲ အရမ္းခ်စ္တာပဲလား ျမတ္ေသာ္....?"

"ဟာ နင္ဘယ္လိုေမးလိုက္တာလဲ ေမႏွင္းစက္ရာ ခ်စ္တာေပါ့...။ ငါနင့္ကိုခ်စ္လြန္းလို႕ပဲ နင့္ေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနၿပီး နင့္အခ်စ္ကိုေစာင့္စားခဲ့တာေပါ့...။ ဒါေတြကိုနင္အသိဆံုးပါဟာ..."

"ဒါဆိုနင့္အခ်စ္ေတြ ဘယ္တုန္းကတည္းက ငါ့ဆီေရာက္ေနခဲ့တာလဲ ဆုိတာေျပာျပႏိုင္မလား ျမတ္ေသာ္...?"

"အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ငါကိုုယ္တိုင္ေတာင္ မသိလိုက္ခံပါဘူး ေမႏွင္းစက္ရယ္....။ ငါသတိထားမိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါနင့္ကိုအရမ္းျမတ္ႏိုးမိသြားၿပီဆိုတာကိုပဲ ငါသိေတာ့တယ္....။ ငါေလ နင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တာပဲ ေမႏွင္းစက္ရယ္...။ ငါေလ..."

"ေတာ္ေတာ့ ျမတ္ေသာ္...ရၿပီ....။ ငါတို႕ကစားပြဲၿပီးသြားၿပီ....။ ဒီပြဲမွာနင္ရံွဳးသြားၿပီ..."

"ဘာ!!!!!"

"မျဖစ္ႏိုင္တာ ငါစကားေျပာေနတာေလ...။ စကားေျပာေနရာကေန ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးငါ ရွံဳးသြားရတာလဲ...။ တစ္ျခား အခ်ိန္မွာေနာက္ရင္ ေနာက္ပါဟာ...။ ငါ့ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို ေလးေလးနက္နက္ ထုတ္ျပေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ငါ့ကိုမေနာက္ပါနဲ႕ ေမႏွင္းစက္ရယ္..."

" ငါေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး ျမတ္ေသာ္...။ ငါႏိုင္သြားၿပီ...။ နင္လည္း တကယ္ကိုဒီပြဲမွာရွံဳးသြားၿပီ...။"

"မျဖစ္ႏိုင္ဘူး...မျဖစ္ႏိုင္ဘူး...။ နင္က ဘာလို႕ႏိုင္ၿပီး...။ ငါကဘာလို႕ရံွဳးသြားရတာလဲ..."

တစ္ဘက္တြင္ ျမတ္ေသာ္ေသြးရူးေသြးတမ္းျဖစ္ေနသေလာက္ တစ္ဘက္မွာေတာ့ ေမႏွင္းစက္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ေၾကနပ္တဲ့အျပံုးေတြနဲ႕ ရံႊ႕ရွာဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ေ၀ဆာ လွပေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္..။

"ေျပာပါ...ေျပာစမ္းဘာ...။ ငါက ဘာလို႕နင့္ကိုရွံဳးသြားရတာလဲ...။ နင္ကငါ့ဆီက ဘာကိုငါမိသေအာင္ ယူလိုက္ ႏိုင္လို႕လဲ..."

တစ္ဘက္မွာ ေမႏွင္းစက္ ျပံဳးေနမွာေသခ်ာပါသည္...။

"နင္မသိဘူးလား...။ အခ်စ္ေလ....။ ငါနင့္ဆီက အခ်စ္ကို နင္မသိခင္ ငါရေအာင္ယူလိုက္ႏိုင္ၿပီ....။ နင္ကိုယ္တိုင္ပဲ ေစာေစာက၀န္ခံသြားတာေလ...။နင့္အခ်စ္ေတြ ငါ့ဆီဘယ္တုန္းကေရာက္ သြားလိုက္လဲ ဆိုတာနင္ကိုယ္တိုင္ ေတာင္ မသိလိုက္ရပါဘူးဆို...။ ကဲဒါဆို နင္သေဘာေပါက္ေလာက္ပါၿပီ...။ နင္ေတာင္းတားတဲ့ အေျဖကို ျပန္ ရုပ္သိမ္းဖို႕ ေျပာရင္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္သတ္မွဳကိုဒီမွာပဲ အဆံုးသတ္ လိုက္ၾကစို႕လို႕ပဲ ငါေျပာပါရေစ...။ ဒါပဲ ျမတ္ေသာ္...။ ငါဖုန္းခ်က္လိုက္ၿပီ....။ ငါလည္းနင့္ဆီကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွထပ္မဆက္သြယ္ေတာ့ဘူး။ ရွက္တတ္မယ္ဆို နင္လည္းင့ါဆီကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ၿပီး မဆက္သြယ္ပါနဲ႕လို႕...။ ငါႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါ တယ္....။

ဇတ္သိမ္း

ခဏေလာက္ ျပန္ေခါက္သိမ္းထားလိုက္
ဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
မနက္ျဖန္မွ အတူၾကိဳးစင္တက္ၾကတာေပါ့...။
BLACK DREAM

ေမႏွင္းစက္ လွပစြာျပံုးလိုက္ပါတယ္...။ သူ႕ေခါင္းထဲမွာလဲ ေတြးေနမိတာတစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္...။ ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အရုပ္တစ္ရုပ္ အျမန္ဆံုး ထပ္မံရွာ ေဖြရေပဦးမယ္....။

အမည္မဲ့ည

2008-12-10T04:42:00.003+06:30

ၾကယ္ေတြ အိပ္ၿပီလား ခ်စ္သူ
ငါေလ နင့္ႏွဳတ္ခမ္းကို
တိတ္တိတ္ေလး ခိုးနမ္းခ်င္လို႕ပါ....။
BLACK DREAM

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတြင္ တိတ္ဆိတ္မွဳမ်ား ဆူညံစြာ ဖုန္းလႊမ္းေနပါတယ္...။ စည္းခ်က္မွန္မွန္ ျမည္ေနေသာ နာရီ လက္တံတစ္ခု၏ စကၠန္႕သံတစ္ခ်က္တိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ ခံႏိုင္ရည္ေတြ တစ္စစီ ေၾကြၾကေနေလရဲ႕။ တစ္ခ်ိန္ က အဲ့ဒီ့စကၠန္႕သံေတြကို ေရတြက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူးစြာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္...။ ဒီတစ္ခါလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီစကၠန္႕သံေတြကို ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနရ ျပန္ပါၿပီ...။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ေၾကကြဲစြာ နဲ႕ေပါ့...။ ကြ်န္ေတာ္ တယုတယ ထုစစ္ခဲ့ရတဲ့ ရင္ခြင္ကမ္းပါးတစ္ခု...။ အခု...။ စကၠန္႕ေတြရဲ႕ တိုက္စားျခင္း ခံရေလၿပီ။

ဘာေၾကာင့္လဲ..? ဘာေၾကာင့္လဲ...? တစ္ခ်ိန္တစ္ခါတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရဖူးတဲ့ စကၠန္႕တံေတြရဲ႕ လားရာေတြနဲ႕ အခု တေရြ႕ေရြ႕ စီးေျမာေနတဲ့ စကၠန္႕တံေတြရဲ႕ လားရာေတြ တူေနပါလွ်က္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာင္းျပန္စီးဆင္းေနၾကရပါသလဲ...? ဒါဟာေလာကရဲ႕ မတည္ျမဲျခင္းမ်ားစြာထဲက ခပ္ပါးပါး မတည္ျမဲျခင္း တစ္ခုပဲလား? ဒါမွမဟုတ္ မိမိကိုယ္ကို လွည့္စားထားေသာ အေပါစား မ်က္လွည့္ပြဲ တစ္ခုလား? အနဲဆံုးေတာ့ ရြက္ၾကားေရၾကိဳ ခံစားခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳ၍ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႕ ဘုရား သခင္ထံမွာ ကြ်န္ေတာ္ အယူခံ၀င္ျခင္ပါတယ္။

တစ္ရိပ္ရိပ္ေျပးလြႊားေနတဲ့ အာရံုေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ဖမ္းဆုပ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားတယ္...။ ခဏရပ္..။ ျပန္စဥ္းစားတယ္...။ ထားလိုက္ပါေလ...။ ဒီအတိုင္းေလးပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပးလႊားၾကပါေစ..။ မိၿပီးသား ရင္ခုန္သံတစ္ခ်ိဳ႕ကိုပါ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္...။ လြတ္လပ္ျခင္းကုိ ျမတ္ႏိုးတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႕ေပါ့။ ပ်ံသန္းပါေစ...။ သူအေတာင္ေတြေညာင္းလို႕ နားခိုမယ္ ၾကံတဲ့ေနရာတိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ ရွိေနရင္ၿပီးတာပါ ပဲေလ...။ ပ်ံသန္းခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ၾကရင္လည္း မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႕...။ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းကင္ တစ္ခုအျဖစ္ ရွိေနေပးဦး မွာပါ...။

နင္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြေလ
ဒီရင္ဘတ္ထဲမွာ အလွ်႕ံအပယ္ပဲ
နင့္လက္နဲ႕ ျပန္ႏွဳတ္မယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကေလရဲ႕...။
BLACK DREAM

ကြ်န္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးတစ္လံုးကို အသက္သြင္းဖို႕ ၾကိဳးစားမိတယ္...။ တစ္ညလံုးပဲ...။ ဟုတ္တယ္။ တစ္ညလံုးပဲ...။ ဒီစကားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မနက္ျဖန္မွာ အၿပီးတိုင္ အသက္သြင္းၿပီး ျဖစ္ဖို႕ အေရးတၾကီးလိုအပ္ တယ္...။ အဲ့ဒီ့စကားလံုးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲကို ျမင္ႏိုင္တဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ပါရမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ႏွဳတ္ခမ္းက မေျပာျဖစ္လိုက္တဲ့ အသံေတြကို ၾကားႏုိင္ဖို႕ ၾကားခံေလဟာနယ္တစ္ခုပါရမယ္။ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အၾကင္ နာတရားေတြနဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ အနမ္းေတြအတြက္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ တံဆိပ္တစ္ခုပါရမယ္။ ျပန္လည္ ေ၀းကြာရ ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ေတြကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဖိနပ္တစ္ရံ ပါရမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြကို အမွန္ကန္ဆံုး အတိက်ဆံုး တိုင္းတာျပႏိုင္မယ့္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းပါရမယ္...။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ့္ အခ်စ္ေတြကို တိုင္တည္ဖို႕ သူမသိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းဆီ တစ္ပြင့္ပါရမယ္။

သူမရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ...။ စကားသံေတြ....။ ပံုရိပ္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲက ရုန္းထြက္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္မၾကိဳးစားခ်င္ပါ...။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီအရာေတြအားလံုးကို တယုတရ လိုက္ေကာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္ယာရဲ႕ အေပၚတည့္တည့္ မ်က္ႏွာခ်က္ေလးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားခ်င္ပါတယ္။ အတူလက္တြဲ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ဖူး တဲ့ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ လမ္းတို႕မွ ေျခရာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ နံရံေတြနဲ႕ အျပည့္ခ်ိတ္ဆြဲ အလွဆင္ထားျခင္ပါ တယ္...။ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ လွပခဲ့ဖူးေသာ အျပံဳးမ်ားနဲ႕ အနမ္းေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေကာ္ဖီခြက္ေလးထဲ မွာ ထာ၀ရအတြက္ ဖြက္ထားခ်င္ပါတယ္...။ လြမ္းတဲ့အခါတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ထုတ္ေသာက္ႏိုင္ေအာင္ေပါ့....။

တရိပ္ရိပ္ေပၚေနတဲ့ ဒီအတိတ္ပုံရိပ္ေတြကို မ်က္၀န္းတစ္စံု မွိတ္ရံုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္မပိတ္ျပစ္ႏိုင္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ည့ံဖ်င္းမွဳေၾကာင့္ပဲ ဆုိၾကပါေတာ့...။ ဒီလိုဆိုလဲ ကြ်န္ေတာ္ အလင္းႏွစ္ တစ္သန္းစာေလာက္ မိုက္မဲ လိုက္ခ်င္ပါတယ္...။ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္ယာတစ္ေလွ်ာက္ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြ လူးလိုက္လြန္႕လိုက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူရဲ႕ အရိပ္ေတြကို လိုက္ရွာေနပံုမ်ား...။ ထားလိုက္ပါေလ...။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူတို႕သခင္မရဲ႕ အရိပ္ေတြကို သူတို႕ နမ္းရွိဳက္ရ ေကာင္းပါရဲ႕....။ အိပ္မက္မွာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ေလ.....။

မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာထဲကမွ
ငါအမုန္းဆံုးက မနက္ျဖန္က
မနက္ျဖန္ပဲ....။
BLACK DREAM

အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္ဖို႕ထက္ အဆိုးဆံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ပိုၿပီးအခ်ိန္ေပး ျပင္ဆင္ခဲ့ပါလွ်က္....။ တစ္ကယ္ တမ္း ရင္ဆိုင္ရျပန္ေတာ့လဲဗ်ာ...။ ရင္ထဲနင့္လွပါတယ္...။ ဆို႕တက္လာတဲ့ အမည္မဲ့ခံစားခ်က္ေတြကို အရင္က လို ေကာ္ဖီခါးခါးေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္မျမိဳခ်ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး...။ မီးခိုးေငြ႕ေတြ အျဖစ္ေလာင္တိုက္သြင္း ျပာခ်ဖို႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ မေအာင္ျမင္ေတာ့ပါဘူး...။ စကားလံုးေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႕အတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ့္လက္ ေခ်ာင္းေတြ အင္အားမဲ့ခဲ့ရပါၿပီ...။ ကြ်န္ေတာ္ေလ...။ ကြ်န္ေတာ္..... သူမကို အရမ္းျမတ္ႏိုးမိပါသည္။

" နင္သိလားခ်စ္သူ...ငါေလ တိတ္တဆိတ္ရူးသြပ္ေနေလရဲ႕...။ နင္မရွိႏိုင္ေတာ့တဲ့ ငါ့ရဲ႕နံနက္ခင္းေတြဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အရင္လို အၾကင္နာေတြျပည့္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီနံ႕သင္းသင္းေတြ မရွိႏို္င္ေတာ့ဘူး ဆုိတာ နင္သိပါ ေလရဲ႕... ေနာက္ဆံုး အလြမ္းေတြပဲ ပြင့္လာရမယ္မွန္းသိရက္နဲ႕ ငါၾကည္ျဖဴသေဘာတူစြာနဲ႕ပဲ ဒီပန္းတစ္ပြင့္ကို စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တာပါ...။ ခဏတာအတြက္ပဲ ခြဲရတာဆိုရင္ေတာင္ အဲ့ဒီ့ခဏေတြကို ငါေနာက္ဘ၀က်မွ အတိုးနဲ႕ ျပန္ ဆပ္လိုက္ျခင္ရဲ႕...။ နင္မသိလို႕ပါ ခ်စ္သူ...။ ငါ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးဟာ နင္ေပးတဲ့ အနမ္းေတြနဲ႕ လည္ပတ္ေနခဲ့ ရတယ္ဆိုတာကိုေပါ့...."

ဒီအာရုဏ္တက္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ေတာ့ အက်ည္းတန္ဆံုး ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ပါပဲ...။ အခြင့္ရွိေသးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လစ္ဟင္းမွဳေတြ၊ အသံုးမက်မွဳေတြ၊ မွားယြင္းမွဳေတြအတြက္ သူမရဲ႕ ေျခဖမိုးထက္က ယဇ္စင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိဥာဥ္ကို ကားစင္တင္ၿပီး ေပးစပ္ျခင္ပါေသးတယ္...။ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ခံစားခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ႕ အလိုမက်မွဳေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ နာၾကည္းမွဳေတြ၊ အနစ္နာခံ ေပးဆပ္မွဳေတြအတြက္ သူမရဲ႕ ေျခဖမိုး ယဇ္စင္ကို ကြ်န္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေဆးေၾကာ သုတ္သင္ေပးခ်င္ပါေသးတယ္...။

အခြင့္ရွိေသးရင္ေပါ့ဗ်ာ...
................ေနာက္ထပ္ အခြင့္ရွိေသးမယ္ ဆုိရင္ေပါ့....
.....................................ကြ်န္ေတာ္ေလ.....
..................................................သူမရဲ႕ နဖူးေလးကို ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ထပ္မံ နမ္းရွိဳက္ခြင့္ ရွိခ်င္ပါေသးသည္။

နင္သိလား....ခ်စ္သူ
နင့္ရဲ႕ အနမ္းတစ္ခ်က္တိုင္းမွာေလ...
ငါ့ ခံႏိုင္ရည္ေတြ တစ္စစီ ပဲ့ေၾကြခဲ့ ဖူးတယ္ဆိုတာကိုေပါ့...။
BLACK DREAM

p.s- အခ်ိန္အၾကာဆံုး ဖန္တီးခဲ့ရတဲ့ စည္းခ်က္တစ္ခုပါပဲ...။

ေပးစာ....

2008-11-08T02:28:00.003+06:30

သို႕........

..............အတိတ္

ငါသတိရျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ စာေရးလိုက္တယ္ကြာ...။ မင္း အရာရာအဆင္ေျပမယ္လို႕ ငါထင္ပါတယ္...။ ငါလား? ငါက ေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေျပာရရင္ေတာ့ "ဒီလိုပါပဲ".... ေပါ့ကြာ ! ဘာလိုလိုနဲ႕ မင္းနဲ႕ငါေတာင္ မေတြ႕တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခဲ့ၿပီပဲ...။ အတိအက်ဆုိရင္ ငါတို႕ ဗဟိုအမ်ိဳးသမီးေဆးရံုမွာ စၿပီးလမ္းခြဲခဲ့ကတည္းကေပါ့...။ အင္း ၂၄ ႏွစ္ေလာက္ ေတာ့ ရွိၿပီထင္တာပဲ...။ အမွန္က ငါမင္းကို သတိရေနတာၾကာပါၿပီ...။ စာလည္းေရးခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ...။ ဒါေပမယ့္ ကြာ...။ အဲ...။ ဒါေပမယ့္ဆိုလို႕...။ အရာရာတိုင္းမွာ ဒါေပမယ့္ဆိုတာ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ ငါေျပာခဲ့ ဖူးတဲ့စကား ကိုၾကားၿပီး သက္သက္ ဆင္ေျခေပးေနတာပါဆိုတဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးနဲ႕ေတာ့ မျပံဳးလုိက္နဲ႕ဦး...။ တကယ္ကို မအားဘူးကြာ...။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ငါ, ကေနရတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ဇာတ္ကြက္ေတြက တစ္ကြက္ထက္ တစ္ကြက္ပိုပိုၿပီး ရွဳပ္ ေထြး ဆန္းက်ယ္လာေနေတာ့ ခက္သားလားကြာ...။ ဒါေတြကို မင္းလည္း သိသင့္သေလာက္ေတာ့ သိမယ္လို႕ ငါထင္ပါတယ္...။

ခုန္ခ်လိုက္ေတာ့
သတိရျခင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါးက
ႏွလံုးသားထိေအာင္ နက္ေလရဲ႕...။
BLACK DREAM

ဒါေတြထားလိုက္ပါကြာ...။ ငါအဓိက ေျပာခ်င္တာက အဲ့ဒီ့အေၾကာင္းေတြ မဟုတ္ဘူး...။ တကယ္ပါကြာ...။ မင္းနဲ႕ ငါ အတူတူရွိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ငါအရမ္းသတိရတယ္...။ မင္းဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘ၀မွာ ဘယ္လိုမွ ေဖ်ာက္ ဖ်က္ျပစ္လို႕မရႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရမ်ားစြာကို ေပးခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ။ မင္းနဲ႕အတူရွိခဲ့တဲ့ အခိ်န္အခ်ိဳ႕မွာ ငါမ်က္ရည္ ေတြက်တဲ့အထိ ငိုခဲ့ဖူးတယ္...။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း မ်က္ရည္ေတြ ထြက္တဲ့အထိ အားရပါးရ ရယ္ေမာခဲ့ ၾကဖူးတယ္...။ ငါေမ့ပါဘူးကြာ...။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ငါျပန္စဥ္းစားမိတယ္...။ မ်က္ရည္ေတြက်ခဲ့တာျခင္း အတူတူ လူေတြဘာေၾကာင့္မ်ား နာၾကည္းခ်က္ေတြနဲ႕ ၀မ္းနည္းစရာေတြကိုပဲ ပိုပို သတိရမိေနၾကလဲမသိပါဘူး? အင္းေလ...။ ဒါကလည္း လူေတြရဲ႕ ပင္ကိုယ္ ေမြးရာပါ အဆိုးျမင္တတ္တဲ့ စိတ္တစ္ခုေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မွာပါ...။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႕တစ္ေတြ အတူတကြ ခံစားခ်က္အစစ္ေတြကို ထုလုပ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္သူမွ ျငင္းလို႕ မရပါဘူး...။

တကယ္ေတာ့
သတိဆိုတာ...
ဘ၀နဲ႕ရင္းၿပီး အာမခံထားရတဲ့
မ်က္မွန္ တစ္လက္ေပါ့...။
BLACK DREAM

အရင္တစ္ေန႕ကေတာင္ မင္းရဲ႕ ညီအငယ္ဆံုးေကာင္ေတြ ျဖစ္တဲ့ "မေန႕က" နဲ႕ "ဟိုတစ္ေန႕က" ကို ငါ အမွတ္ တမဲ့ေတြ႕လိုက္ေသးတယ္...။ ဒီေကာင္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲ သြားၾကၿပီေနာ္...။ ငါတုိ႕ေတြ စေတြ႕ တုန္းက ဒီေကာင္ေတြ ေမြးေတာင္ မေမြးေသးဘူး...။ အခုေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ေတာင္ အရြယ္ေရာက္ေနၾက ၿပီ..။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ကြာ...။ စကၠန္႕နဲ႕အမွ် ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲတာ ဆိုလို႕ ေျပာင္းလဲျခင္းတစ္ခုပဲ ရွိတယ္မလား...။ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ "ဒါေပမယ့္" ေပါ့ကြာ...။ အဲ့ဒီ့ ေျပာင္းလဲျခင္းကိုယ္တုိင္ကေရာ တစ္ေန႕ေန႕မွာ မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘူးလို႕ မင္းအာမခံႏိုင္ပါ့မလား? ငါကေတာ့ ဒီေကာင့္ကို သတိလက္လႊတ္နဲ႕ လႊတ္မထားပဲ နဲနဲေတာ့ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႕ လိုမယ္လို႕ထင္တယ္...။

တစ္ကယ္ေတာ့ (လြမ္းဆြတ္) သတိရျခင္းဆိုတာ
အတိတ္နဲ႕ ပစၥဳပၸန္
တစ္ထပ္တည္းက်သြားတဲ့
ခပ္ပါးပါး အခ်ိန္ကာလေလး တစ္ခုေပါ့...။
BLACK DREAM

ေျပာင္းလဲျခင္းအေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ငါတစ္ခုသတိရမိတယ္..။ မင္းမွတ္မိဦးမလားေတာ့ မသိဘူး...။ မင္းနဲ႕ ငါနဲ႕ အၾကီးအက်ယ္ ျငင္းခံုခဲ့ၾကရတဲ့ဟာတစ္ခုေလ...။ မွတ္မိမွာပါ...။ အနိစၥ သေဘာတရားနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ေလ။ အဲ့ဒီ့တုန္းက ငါကေျပာတယ္...။ "ေလာကမွာ ရွိတဲ့အရာေတြဟာ ဘယ္အရာမွ မျမဲဘူး..။ အားလံုးဟာ ျဖစ္ၿပီးရင္၊ ပ်က္တယ္...။ ပ်က္ၿပီးရင္... လႊင့္ျပစ္တယ္...( အဲမွားလို႕) ပ်က္ၿပီးရင္.....ျပန္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုေတြ အျဖစ္နဲ႕အပ်က္ ဆိုၿပီး အျမဲတမ္း လည္ပတ္ေနလို႕ အနိစၥသေဘာ တရားဆိုတာ တည္ရွိေနတာ" ........ လုိ႕ေျပာေတာ့ မင္းက "ဟုတ္တယ္ေလ" လို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ ငါက ဆက္ေျပာတယ္..။ "ဟုတ္ၿပီ ဒါဆို...။ ေလာကမွာ အဲ့ဒီ့အရာေတြ အျမဲတမ္း ျဖစ္၊ ပ်က္ေနသေရြ႕ ဒီအနိစၥ သေဘာတရားၾကီးက အျမဲတမ္းတည္ရွိေနမွာေပါ့...။ သူမ်ားေတြၾကေတာ့ ျဖစ္လိုက္၊ ပ်က္လိုက္နဲ႕ သူၾကေတာ့ သူမ်ားေတြ ျဖစ္၊ ပ်က္ေနသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္စီးေတာ့ဘူးေပါ့ ? ဒါဆို သူကိုယ္တိုင္က နာမည္ယူၿပီး ေခါင္းခံထားတဲ့ ဒီသေဘာတရား(သဘာ၀ၾကီး) ကို သူကိုယ္တုိင္ၾက လုိက္မလုပ္ပဲ ေဖာက္ဖ်က္ရာ ေရာက္မေနဘူးလား?"

"မင္းလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက သိပၸံဘာသာတြဲမွာ အမွား၊ အမွန္ ေရြးရတဲ့ ဓမၼဓိဌာန္ ေမးခြန္းေတြ ေျဖခဲ့ဖူးမွာေပါ့...။ ဆိုလိုတာက သိပၸံသေဘာတရားနဲ႕ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ၉၉ ခုေသာအရာ ေတြ အတြက္မွန္ေနပါေစ။ က်န္တဲ့ တစ္ခု အတြက္မွားေနတယ္ ဆိုတာနဲ႕ ငါတုိ႕ အမွားလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး အေျဖေနရာမွာ အမွားကို ထည့္ရတယ္မလား...? ဒါဆိုရင္ တစ္ေလာကလံုးအတြက္ မွန္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဒီအနိစၥ သေဘာ တရားၾကီးက သူကိုယ္တိုင္အတြက္ က် ေတာ့ မွားမေနဘူးလား? ဒီလိုဆို ဒီသေဘာတရားၾကီးက အျပည့္အ၀မွန္တယ္လို႕ ငါတို႕ ေျပာႏိုင္ၾကပါအံုးမလား? ဒါဆို ငါတို႕ ထည့္ရမယ့္ အေျဖက.....?" မွတ္မိပါေသးတယ္ အဲ့ဒီ့တုန္းက မင္းျပန္ေျပာတဲ့စကား "ဒိဌိ! ေျမျမိဳမဲ့ ေကာင္တဲ့" ...။ ငါျပန္ေျပာတာေရာ မွတ္မိလား? "ဟေကာင္မွားေနတယ္...။ ဒိဌိ ဆိုတာ ျမန္မာလို အျမင္လို႕ပဲ အဓိပၸါယ္ရတယ္...။ မိစာၦဒိဌိ ဆိုမွ မင္းေျပာခ်င္တဲ့ ဆိုလိုရင္းကို ေရာက္မွာကြ...!" ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။

မင္းနဲနဲ ေခါင္းရွဳပ္သြားၿပီထင္တယ္...။ ထားလိုက္ပါကြာ...။ အဲ့ဒီ့အနိစၥသေဘာတရားၾကီးက ဒီဘက္ေခတ္ၾကီးထဲ မွာ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းေလာက္ အေရးပါေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ...။ ငါက သတိရလို႕ အမွတ္တရ ျပန္ေျပာျပတာပါ...။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ဒီလိုပဲေပါ့ အေဟာင္းေတြ ျပန္ေျပာရင္...။ အစုတ္ေတြ ျဖစ္သြားတာေပါ့...။ အံမယ္...။ ေဟ့ေကာင္ မင္းမရယ္နဲ႕..! ငါ အေကာင္းေျပာတာ...။ အေဟာင္းေတြကို ျပန္ေျပာ၊ ျပန္သံုးမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ အသစ္ျဖစ္လာႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိေတာ့လို႕လဲ...။ ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ ေဟာင္းရာကေန စုတ္သြားဖို႕ပဲ ရွိေတာ့တယ္ မလား..? အဲ့ဒါ ခက္တာ တစ္ခါတစ္ေလ ငါတို႕ ေခါင္းေတြနဲ႕ စဥ္းစားမဲ့အစား ေျခေထာက္ေတြနဲ႕ ေျပာင္းၿပီးေတြး သင့္တယ္...။ အဲ့ဒီ့လို ေျခေထာက္ေတြနဲ႕ ငါတို႕ရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြက ေအာက္ေျခကစၿပီးေတြးတတ္လာမယ္ ဆိုရင္ အခုလက္ရွိ ထက္ပိုၿပီး အေျခခိုင္မာ၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ထြက္မလာႏိုင္ဘူး လို႕ မင္းေျပာႏိုင္ မလား? မယံုမရွိနဲ႕ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ေျခေထာက္နဲ႕ေတြးတဲ့ေကာင္ေတြက ေခါင္းနဲ႕ေတြးတဲ့ ေကာင္ေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ ေနၿပီကြ! မင္းဘာသိလို႕လဲ...? အဲ့ဒီ့လူေတြက ေတာ္ရံုပညာရွင္ေတြ မဟုတ္ဘူး...။ ေတာ္ေတာ္ေလးစား ဖို႕ ေကာင္းတဲ့သူေတြကြ...။ ဟြန္း!

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
"ကြက္လပ္ျဖည့္ပါ" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က
အေပါက္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ေမးခြန္းတစ္ခုေပါ့...။
BLACK DREAM

ငါလည္း စာေရးခ်င္လြန္းလို႕သာ ေရးေနရတာဆိုေတာ့ စိတ္ေတြက ေတာင္ေရာက္လိုက္၊ ေျမာက္ေရာက္လိုက္ နဲ႕ စာေတြက အဆီအေလွ်ာ္တည့္ခ်င္မွလည္း တည့္မယ္...။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္သာ ျဖည့္ေတြးလိုက္ကြာ...။ ေလာကမွာ ျဖည့္ေတြးေပးႏိုင္တဲ့ ပညာရပ္ (သို႕မဟုတ္) အသိတရား (သို႕မဟုတ္) အသိဥာဏ္ (သို႕မဟုတ္) အရည္အခ်င္း တစ္ရပ္ဆိုတာလည္း မျဖစ္မေန ရွိကိုရွိေနသင့္တဲ့ အရာတစ္ခုပဲ မဟုတ္လား...။ နားရွဳပ္သြားသ လား? မင္းနားလည္ေအာင္ အလြယ္ဆံုးနဲ႕ အရွင္းဆံုး ဥပမာတစ္ခုေပးမယ္ကြာ...။ ဥပမာ...။ ျဖည့္ေတြးေပးတတ္ တဲ့ စိတ္သာမရွိဘူးဆိုရင္ ဟိုႏိုင္ငံကြာ..။ ဘယ္ႏိုင္ငံလဲမသိဘူး..။ ငါ့ႏွယ္ ပါးစပ္ဖ်ားေလးတင္...။ ေအးကြာ..။ ထားလိုက္...။ အဲ့ဒီ့ႏိုင္ငံရဲ႕ ရုပ္ရွင္ေလာက ဆိုတာ တိမ္ျမဳပ္သြားတာ ၾကာေရာေပါ့...! ဒီေလာက္ဆို မင္းသေဘာ ေပါက္ပါၿပီ...။

ငါတို႕လည္း ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ျဖည့္လိုက္ရတဲ့ အေပါက္ေတြကြာ...။ ငါတို႕က အေပါက္ေတြ လိုက္ျဖည့္လိုက္။ အေပါက္ေတြက ငါတုိ႕ကို လိုက္ျဖည့္လိုက္...။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ငါတို႕နဲ႕ ဘ၀ေတြနဲ႕...။ ဘ၀ေတြနဲ႕ အေပါက္ေတြနဲ႕....။ အေပါက္ေတြနဲ႕ ငါတို႕နဲ႕....။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကို ျဖည့္ေနမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး ကြာ...။ တစ္ခါတစ္ ေလေတာ့လည္း ငါတို႕ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ျဖည့္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အသိတရားေတြနဲ႕ ျဖည့္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ထင္ရာျမင္ရာ နံၾကားေထာက္ၿပီး ျဖည့္တာလည္း ရွိတာေပါ့...။ တတ္ႏိုင္ဖူးေလ...။ အေရး ၾကီးတာက အေပါက္ေတြ ျပည့္သြားဖို႕ပဲ မဟုတ္လား...? ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ ငါတို႕ ျဖည့္ရမယ့္ အသစ္အသစ္ေသာ အေပါက္ေတြ ရွိေနအံုး မယ္ဆိုတာပဲ....။

ေၾသာ္...။ ဒါနဲ႕ အခုမွ သတိရတယ္...။ မနက္ျဖန္ဆိုလို႕....! ငါမင္းကို "မနက္ျဖန္" အေၾကာင္းေျပာျပရအံုးမယ္..။ ဒီေကာင္ၾကီးလဲ မင္းနဲ႕ငါ့လုိပါပဲ...။ ငါတို႕စၿပီးလမ္းခြဲခဲ့ၾကတဲ့ ေန႕ကတည္းက မေတြ႕တာ...။ ဒီေကာင္ၾကီးနဲ႕ဆို ပို ေတာင္ ဆိုးဦးမယ္...။ ငါတို႕လမ္းမခြဲခင္ ထက္တစ္ရက္ေတာင္ ပိုေစာၿပီး ဒီေကာင္ၾကီးနဲ႕ ခြဲခဲ့ရတာေလ...။ ဒီေကာင္ၾကီးအေၾကာင္းေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ကြာ...။ အခုဆို ဒီေကာင္က ေလာကၾကီးထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ကို အေရးပါ အရာေရာက္တဲ့ ဆရာၾကီး ျဖစ္ေနၿပီကြ...။ လူေတြရဲ႕ ႏွဳတ္ဖ်ားတိုင္း၊ အိပ္မက္တိုင္းမွာ ဒီေကာင္ၾကီးက တကယ့္ ဆရာၾကီးပဲ...။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိပါဘူးကြာ အားလံုးက သူ႕ကိုဆို ေတာ္ေတာ္ရွိန္ၾကတယ္ကြ။ အလကားပါ...။ အဲ့ဒီ့ ရွိန္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက ဒီေကာင္သူ႕ဘာသာ မာန္တက္ လို႕ေျပာတာ...။ အမွန္က လူေတြ က ဒီေကာင့္ကို ရႊ႕ံေၾကာက္ၾကီး ျဖစ္ေနတာကြ...။

တစ္ကယ္ေတာ့ ကံၾကမၼာဆိုတာ
လူေတြ ကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ ၀န္မခံခ်င္လို႕
စြန္႕ျပစ္လိုက္တဲ့ အျပစ္ေတြ စြန္႕ျပစ္ရာ
အမွိဳက္က်င္းၾကီး တစ္ခုေပါ့...။
BLACK DREAM

သိတယ္မလား...။ ဒီေကာင့္မွာက လူေတြေသမတတ္ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကံၾကမၼာဆိုတဲ့ အရာၾကီးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ ႏိုင္ခြင့္ရွိေနတယ္ေလ...။ ဒီေတာ့လည္း လူေတြက ဒီေကာင့္ကို ေၾကာက္ၿပီေပါ့ကြာ...။ လူေတြက နဂိုကတည္းက အားငယ္တတ္ရတဲ့ၾကား...။ သူေရာက္လာေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႕...။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္လာမေလလဲဟဲ့ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕တင္ သူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္ေနၾကၿပီ...။ ဒီေကာင္ကလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ...။ ငယ္ငယ္က အက်င့္ေပ်ာက္တာမဟုတ္ဖူး...။ ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုေလ...။ ျဖဲေခ်ာက္ေလပဲေလ...။ ဘယ္သူသင္ေပးလိုက္မွန္းမ သိတဲ့ မ်က္လွည့္ပညာ ဒီေကာင္တတ္ေနတာကိုက လူေတြ ငါးပါးေပါက္ဖို႕ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့...။ လူေတြချမာ သနား စရာကြာ...။ ဒီေကာင္လုပ္သမွ် မ်က္လံုးေလး ကလယ္...ကလယ္နဲ႕...။ ငါျဖင့္ တစ္ခါတစ္ေလၾကည့္ၿပီး သနားေတာင္ သနားတယ္...။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အဲ့ဒီ့ လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္ ခ်င္တယ္ကြာ...။

အမွန္က လူေတြ ဒီေကာင့္ကို ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ မယံုၾကည္ၾကလို႕ကြ..။ တစ္ကယ္တမ္း သာ လူေတြကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီေကာင့္ကို ေၾကာက္စရာမလိုဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ တဲ့သူေတြကေတာ့ သူ႕လိုေကာင္ကို ဘယ္ေၾကာက္ၾကလိမ့္မတုန္းကြာ...။ ဒီေကာင့္အတင္းသာ အုပ္ေနရတာ...။ ေျပာရင္း ဒီေကာင္ၾကီးကိုေတာ့ ေတြ႕ခ်င္သားကြာ...။ ငါဒီေကာင္ၾကီးရွိတဲ့ ေနရာကို ေန႕တိုင္းေရာက္ ေအာင္သြား ၿပီး ေတြ႕ဖို႕ၾကိဳးစားတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင့္ကို အခုခ်ိန္ထိ ငါမေတြ႕ခဲ့ရေသးဘူးကြာ...။ ဒီေကာင္က ေန႕တိုင္း လိုလို ငါ့ထက္ ေျခတစ္လွမ္းသာေနခဲ့တယ္ကြ...။

ထားလိုက္ပါကြာ...။ ငါ့စာလည္းေတာ္ေတာ္ရွည္ေနၿပီ...။ မင္းနဲ႕ငါလည္း မေတြ႕ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ...။ ေနာက္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ္...။ သတိရတယ္ အတိတ္ရာ...။ ငါတို႕ ငယ္ ငယ္က ေျပာခဲ့သလိုေပါ့...။ အျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးဟာ မေန႕ကျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါတုိ႕အတြက္ေတာ့ ေနာက္က်လြန္းပါတယ္...။

မွတ္ခ်က္။ ။ ငါတို႕ သံုးေယာက္ (မင္းရယ္၊ ငါရယ္၊ မနက္ျဖန္ရယ္ေပါ့ကြာ) ေန႕ရက္တစ္ခုမွာေတာ့ အေသအခ်ာ ျပန္ဆံုမွာပဲ...။ အဲ့ဒီ့ေန႕ကို မင္းသိပါတယ္...။ ငါတို႕အဲ့ဒီ့ေန႕ၾကမွ မေတြ႕ခဲ့ၾကရတဲ့ ကာလေတြမွာ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာ ေတြကို အတိုးခ်ၿပီး စားျမံဳ႕ျပန္ၾကတာေပါ့ကြာ...။

သတိရျခင္းမ်ားစြာျဖင့္
မင္းရဲ႕အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း
ဒီေန႕

p.s- ကြ်န္ေတာ္ ခံစားမိေသာေၾကာင့္ ခံစားမိေသာအရာကို ခံစားရသလို ေရးထားပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ဖတ္ခ်င္လွ်င္ဖတ္ၿပီး ေတြးခ်င္ရာေတြး၍ ထင္ခ်င္ရာ ထင္ႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း....။

ခ်စ္...ခ်စ္....မင္းတို႕ပဲခ်စ္ၾက...!

2008-10-21T02:36:00.005+06:30

ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ကိုလင္းထက္နဲ႕ ကိုဟန္သစ္ၿငိမ ္ တို႕က အမွတ္တရ Tag ထားတာပါ...။

**********************************************************************************

02-Minn Doe Bel Chit Kya - Synergy

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ
ျမန္မာသဒၵါအလိုအရ
ဖမ္းဆုပ္ ကိုင္တြယ္၍ မရေသာ
စိတၱဇနာမ္ တစ္ခုပါပဲ....။

အခ်စ္...။ တကယ္တမ္း ေျပာၾကေၾကးဆို ဒီအေၾကာင္းက ဂ်ာေအးသူ႕အေမရိုက္သလိုပါပဲ..။ ဘယ္ကစမွန္း မသိ သလို...။ ဘယ္မွာဆံုးမွန္းလည္း မသိႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုပါပဲ...။ ေမးတဲ့သူေတြကလည္း ကမာၻဦးအစ က တည္းက ေမး လာလိုက္ၾကတာ အခုထိကိုေမးလို႕ မၿပီးေတာ့ဘူး...။ ေျဖၾကတဲ့သူေတြကလည္း ေျဖလိုက္ၾက တာ...။ အလံုက (အခု မရွိေတာ့တဲ့) အလံုအမွိဳက္ပံုၾကီးက အမွိဳက္ေတြလိုပဲ ေတာင္လုိပံုလို႕။ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္ အထိ ဘာမွ ေသခ်ာေရရာတဲ့ အေျဖတစ္ခုမွ မရရွိခဲ့ပါဘူး...။ ေနာက္လည္း ရလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပါ့ဗ်ာ...။

လူဆိုတဲ့ သတၱ၀ါအမ်ိဳးအစားေတြကလည္း ခက္ေတာ့ခက္တယ္....။ သူတို႕မွာ အဲ့ဒီ့အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာၾကီးကို မခံ စားတတ္ရင္ (သို႕မဟုတ္) မရွိရင္...။ လူတန္းပဲ မေစ့ေတာ့သလိုလို...။ လူပဲ မပီသေတာ့သလိုလို...။ ဟိုလိုလို...။ ဒီလိုလို...။ ဒီေတာ့ လူလို႕ ကိုယ့္ကုိယ္ကို Copy Right ယူထားတဲ့ သူေတြထဲက သူလို ကိုယ္လိုတစ္ေယာက္ ျဖစ္ တဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူတန္းေစ့ ရေလေအာင္ ခ်စ္ျပရေတာ့မွာေပါ့...။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေတာ္ေတာ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ...။ ယပင့္နဲ႕လဲ ခ်စ္တတ္ပါတယ္...။ ယရစ္နဲ႕လဲ ျခစ္တတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုမူၾကမ္းအရဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ယရစ္နဲ႕ ပိုၿပီး ျခစ္တတ္ ပါတယ္...။ ဟုတ္တယ္ေလ...။ ကြ်န္ေတာ္က ေဆးလိပ္ေသာက္ေတာ့ တစ္ေန႕ကို အနဲဆံုး အခါ ၂၀ ေတာ့ျခစ္ရ တယ္။ (ေဆးလိပ္တစ္ဘူးမွာ အလိပ္ ၂၀ ပါသည္။)

အခ်စ္ဆိုတာ
ယဥ္လံုအိမ္သာတစ္ခုလိုပဲ
ဘ၀မွာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုေပါ့....။
BLACK DREAM

ျငင္းလို႕မရတာကလည္း အမွန္ပဲဗ်ာ...။ တစ္ကယ္ပါ...။ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ကယ္တမ္း ေသေသခ်ာခ်ာ ၿပီး, ၿပီးေရာ ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ကို အေရးပါတာကို အရွင္းသားအထင္းသား ေတြ႕ႏိုင္ေလရဲ႕..။ အခ်စ္နဲ႕ပတ္ သတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အေလးစားဆံုး အၾကိဳက္ဆံုး စကားတစ္ခုရွိပါတယ္...။ အေပၚမွာ ေရးထားတဲ့ဟာပါ သူ႕ရဲ႕ တင္စားပံုက အရမ္းကိုေလးနက္ လွပၿပီး....တစ္ကယ္ကိုပဲ ဘ၀အတြက္မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုျဖစ္ ေၾကာင္း ထင္ရွားေစပါတယ္..။ ယဥ္လံုအိမ္သာေတြသာ မရွိခဲ့ရင္...? ကြ်န္ေတာ္တို႕ ပတ္၀န္းက်င္ၾကီး ညစ္ညမ္း မယ္...။ ေရာဂါဘယေတြ ထူေျပာမယ္...။ အနံ႕အသတ္ေတြဆိုး၀ါးမယ္...။ ပတ္၀န္းက်င္ညစ္ညမ္းမွဳကို အၾကီးအ က်ယ္အားေပးမယ္...။ ထားလိုက္ပါ အဲ့ဒီ့ စကားလံုးအၾကီး ၾကီးေတြ...။ အနဲဆံုးေတာ့ ယဥ္လံုအိမ္သာေတြမရွိရင္ ကြ်န္ေတာ့တို႕ရဲ႕ တစ္ေန႕တာ...။ အဲ့ဒီ့ေနာက္...။ တစ္ဘ၀တာ...။ ဘယ္လိုမွ အဆင္ေျပ လွပႏိုင္စရာ မရွိ...။ အခ်စ္လည္း အဲလိုပဲေပါ့ဗ်ာ...။ တစ္ကယ္လို႕ အခ်စ္ (သို႕မဟုတ္) ယဥ္လံုအိမ္သာမ်ားသာ ေလာကၾကီးထဲမွာ မရွိဘူးဆိုရင္ေပါ့ဗ်ာ....

တစ္ကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ
ဖန္တီးလို႕မရ၊ ဖ်က္ဆီးလို႕မရတဲ့
စြမ္းအင္တစ္ခုေပါ့...။
BLACK DREAM

(မွတ္ခ်က္။ ။ စြမ္းအင္တို႕၏ သဘာ၀အရ ဖန္တီး၊ ဖ်က္ဆီးလို႕မရေပမယ့္ စြမး္အင္တစ္မ်ိဳးမွ ေနာက္တစ္မ်ိဳးသို႕ အသြင္ေျပာင္းလဲသြားေကာင္း ေျပာင္းလဲႏိုင္သည္။)

ရွိေသးတယ္...။ စစ္ပြဲတစ္ရာႏႊဲလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ အခ်စ္တစ္ပြဲေတာ့ မႏႊဲခ်င္ဘူးဆိုၿပီး တြံ႕ေတးသိန္တန္လား မသိ ဘူးဆိုဖူးတယ္...။ အမွန္က သူစစ္မတိုက္ဖူးလို႕...။ သူသာစစ္မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုမွာ အသက္ကို တစ္ခါသံုးအိမ္သာ စကၠဴတစ္ခုလို သေဘာထားရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးၾကရင္ အဲ့လိုစကားမ်ိဳး ေျပာႏိုင္ပါ့အံုးမလားလို႕...? မထင္! စစ္သား တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဟာ က်ည္ကုန္ေနတဲ့ ေသနတ္တစ္လက္....။ ေန႕တိုင္းစားေနရတဲ့ ငွက္ေျပာအူ ဟင္းတစ္ခြက္...။ ခ်စ္သူနဲ႕ အတူရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာကေတာ့ ေလးဖက္ေလးတန္ ရန္သူအ၀ိုင္းခံထားရတဲ့ အခ်ိန္ မ်ိဳးေနမွာေပါ့...။ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ မတရားဘူးဆိုတာ မရွိဘူးလား ဘာလားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး..။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ တရားလိုနဲ႕ တရားခံ မရွိဘူးဆိုတာပဲ...။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးနဲ႕ သက္ဆိုင္တယ္..။ Aersomith ရဲ႕ Crying ထဲက စာသားတစ္ခုကို ယူသံုးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Partners In Crime ေပါ့...။ (တြံ႕ေတးသိန္းတံ - သင့္အားတပ္မေတာ္မွ အလိုရွိသည္။ ဒီဘ၀မမွီရင္ ေရာက္ရာဘ၀က အျမန္ဆက္သြယ္ပါ။)

"ခ်စ္တယ္" ဆိုတဲ့စကားဟာ
စကားလံုးႏွစ္လံုးထဲ ရွိသလိုပဲ
အဲ့ဒီစကားလံုး ႏွစ္လံုးကိုလည္း
လူႏွစ္ဦးက ေျပာမွသာျပည့္စံုႏုိင္မွာပါ....။
BLACK DREAM

အခ်စ္ရဲ႕ လွပမွဳကို ပံုစံမ်ိဳးစံု...။ တင္စားၾကသည္..။ ခ်စားၾကသည္...။ ယူစားၾကသည္...။ ေတြ႕တဲ့ေနရာမွာ စားၾက သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စားခ်င္ပါသည္..။ အခ်စ္သည္ အံဖတ္ထဲမွ ေလာက္ေကာင္ေလးမ်ားကဲ့သို႕ လွပပါသည္။ အခ်စ္သည္ ကြမ္းေခ်းတတ္ေနေသာ သြားမ်ားကဲ့သို႕လွပပါသည္။ အခ်စ္သည္ ေရစိုေနေသာ ၾကြက္စုတ္တစ္ ေကာင္ကဲ့သို႕ လွပပါသည္။ အခ်စ္သည္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေသာအခါ အာပုပ္ရည္မ်ား က်တတ္ေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လိုလည္း လွပတတ္ ပါေသးသည္။ အခ်စ္သည္ နာမည္ေက်ာ္ေသာ မ်က္လွည့္ဆရာ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ လူစင္စစ္မွ ေကာက္ရိုးစား ခ်ိဳထြက္ေသာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္း ႏိုင္သည္...။ လွ်ာတျမားျမား အမွီးတႏွံ႕ႏွံ႕ အေကာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္းႏိုင္သည္။ ထူးဆန္းလွေပ သည္...။

ကြ်န္ေတာ္ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါမယ္...။ အခ်စ္ဆိုတာ....။ မဆံုးႏိုင္ေသာ ေမးခြန္း...။ မျပည့္စံုေသာ ဖြင့္ဆိုမွဳ...။ မလိုလားအပ္ ေသာ လိုအပ္ခ်က္...။ မဖန္တီးခဲ့သင့္ေသာ စကားလံုး...။ အလွပဆံုး ပိုးစိုးပက္စက္ လွည့္စားမွဳ..။ မခ်ိမဆန္႕ ေ၀ဒ နာတစ္ရပ္...။ ေစာက္ထိုး မိုးေမွ်ာ္ ဘ၀တစ္ခု...။ မိမိကိုယ္ကို လုပ္ၾကံမွဳ...။ ေက်ာခ်င္းကပ္ေနေသာ ဆန္႕က်င္ ဘက္..။ ေနာက္ဆံုး.....။

အခ်စ္ဆိုတာ....လူတို႕ဖန္ဆင္းအပ္ေသာ.........လုပ္ဇာတ္တစ္ခု။

ေမတၱာတရားသည္သာ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေအးခ်မ္းမွဳကိုေပးႏိုင္ေသာ တစ္ခုတည္းေသာ စစ္မွန္မွဳျဖစ္သည္။

p.s- ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ အခုအခ်ိန္မွာ အမွန္တကယ္ ရွိေနေသာ ခံစားခ်က္မ်ားကို ခ်ေရးထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိန္ရရင္ အေပၚမွာေပးထားတဲ့ Synergy ရဲ႕ သီခ်င္းကိုနားေထာင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္...။ ဒီပို႕စ္ေခါင္းစဥ္က လည္း သူတို႕သီခ်င္းရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ပါပဲ...။ ေအးေအးေဆးေဆးမွ နားေထာင္မယ္ ဆိုလည္း Download ခ်သြားလို႕ ရပါတယ္။

မိသားစုႏွင့္အတူ ထပ္တူထပ္မွ် ၀မ္းနည္းေၾကကြဲရပါေၾကာင္း

2008-10-19T02:07:00.002+06:30

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ အင္မတန္မွ အားတတ္သေရာရွိၿပီး...။ ေမာင္ႏွစ္မေတြအၾကား အသစ္၊ အေဟာင္းမေရြး...။ အရွိန္အ၀ါ မေရြးပဲ လိုက္လံအားေပး တတ္ေသာ....။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား၏ ၾကိဳးစား ပမ္းစားေရးသားထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ မည္သည့္အခါမွ ၿပီးၿပီးေရာ မွတ္ခ်က္ မ်ား ေပးေလ့မရွိပဲ...။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ရွဳေ၀ဖန္အားေပးတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ဘေလာ့ဂါ ေရာင္းရင္း ၾကီး (သို႕မဟုတ္) အစ္ကိုၾကီး ကိုႏုလံုးသားျပတိုက္၏ ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားျခင္းအတြက္ မိသားစုႏွင့္အတူ ထပ္တူ ထပ္မွ် ၀မ္းနည္းေၾကကြဲရပါေၾကာင္းပါ...။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ အျခားေသာ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမမ်ားမွလဲ အလားတူ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း.....။

p.s- မနက္ျဖန္ (၁၉.၁၀.၂၀၀၈) တနဂၤေႏြေန႕တြင္ ရက္လည္ဆြမ္းေကြ်း ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္သည္။

အမွတ္တမဲ့မ်ားမွ...အမွတ္တရမ်ားစြာ

2008-10-14T23:44:00.005+06:30

ျမန္မာဘေလာ့ရပ္၀န္းေလးအေၾကာင္း ေလ့လာၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ခ်န္လွပ္ထားလို႕မရတဲ့သူတစ္ေယာက္။ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ အေၾကာင္းေျပာၾကမယ္ဆိုရင္ ေမ့ထားလို႕မရတဲ့ သူတစ္ေယာက္။ ေလးစား၊ အတုယူဖို႕ ေကာင္းတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဆိုရင္လည္း သူမပါလို႕ မျဖစ္။ ခင္မင္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ရဲရဲရင့္ရင့္ ယံုၾကည္ လို႕ ရတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း မမွားႏိုင္တဲ့သူ။ အေမွာင္နဲ႕ အလင္း၊ အမွားနဲ႕အမွန္ၾကား မွာအား လံုးကို အဆင္ေျပ ညီညြတ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြလည္း ရွိတဲ့သူ။ ဒီရပ္၀န္းေလးထဲမွာ သူ႕ထက္ပဲ လူခ်စ္လူခင္ေပါ မ်ားႏိုင္ၾကပါ့ မလားလို႕ သံသယထားစရာေတာင္မလိုတဲ့သူ...။ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူခ်စ္ တ့ဲသူေတြကို မခြဲ ခ်င္ပဲ ေက်ာခိုင္းခဲ့ရတဲ့သူတစ္ေယာက္......သို႕မဟုတ္......... ကိုစိုးထက္။

သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာအသီးသီးအေပၚမွာ မေတြ႕ရတာ ေတာ္ေတာ္ကိုၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီလို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေပါင္းမ်ားစြာတို႕ရဲ႕ ပထမဆံုးေတြကို ခ်ေရးၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ခ်န္ထား လို႕မရႏိုင္တဲ့ ဘေလာ့ေတြကို ေစ်းဦးေဖာက္ေလ့ရွိတဲ့သူေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖန္တီးခဲ့ၾကတဲ့ အသစ္အသစ္ေသာ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား အေနနဲ႕ကေတာ့ သတိထားမိေကာင္းမွ ထားမိပါလိမ့္မယ္။ ဒါကလည္း ျငင္းဆန္လို႕မရ တဲ့ သဘာ၀တရားပဲေလ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္သူနဲ႕ ရင္းႏွီးခြင့္ ခင္မင္ခြင့္ ရလိုက္တဲ့သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ခင္ မင္မွဳအလိုက္ သူ႕အတြက္ ေနရာတစ္ခုေတာ့ရွိေနမွာေသခ်ာပါတယ္..။

ကိုစိုးထက္လို႕ ေျပာလိုက္ရင္ သူခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ဇနီးကို လက္တစ္ဖက္ကဖက္၊ လက္တစ္ဖက္က ခ်စ္သမီးေလးကို ခ်ီ ၿပီး ရင္ၾကီးေကာင့္လို႕ ျပံဳးျပေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ဘယ္သူမွေမ့ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ တစ္ျခားသူေတြ အတြက္ေတာ့ မသိပါဘူး ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အမွတ္တရ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ တည္ေထာင္ထားတဲ့ မိသားစုေလးကို အားက်မိတာက တစ္ေၾကာင္း။ အဲ့ဒီပံုရိပ္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ဘေလာ့ပတ္ ၀န္းက်င္ထဲ စ၀င္၀င္ခ်င္းကာလမွာပဲ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ကာလရဲ႕ မွတ္မွတ္ရရ ပံုရိပ္ေတြျဖစ္ခဲ့လို႕ပါပဲ...။ ေတြးၾကည့္ ရင္ေတာ့...။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကေပါ့...။

၁ ႏွစ္ ေက်ာ္ဆိုတဲ့ကာလဟာ တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲျဖတ္သန္းၾကရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ျငင္းဆန္လို႕မရပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ အမွတ္တမဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ တစ္ဘ၀စာသိမ္းထားၾကတာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အမွတ္တမဲ့ေလးေတြက မထင္မွတ္ပဲ အမွတ္တရေလးေတြ ျဖစ္သြားတတ္တာလည္း ရွိတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုစိုးထက္နဲ႕ ပတ္သတ္ တဲ့ အမွတ္တမဲ့ေလးေတြထဲက အားလံုးအတြက္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိေနေလာက္မဲ့ အရာေလးတစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ ပါတယ္။ အားလံုးလည္း ေမ့ခ်င္ေမ့ေနပါလိမ့္မယ္...။ တစ္ျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ကြ်န္ေတာ္တို႕ အစ္ကိုၾကီးခ်စ္တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြလည္း ခ်စ္ၾကတဲ့ ကိုစိုးထက္ၾကီးရဲ႕ ဆည္းလည္းေလး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ညီမ အငယ္ဆံုးေလး သို႕မဟုတ္....... "သံသာထက္"။

၁၅.၁၀.၀၈ ရက္ေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အငယ္ဆံုးညီမေလးရဲ႕ ၄ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေန႕ မ်ိဳးမွာ ကိုစိုးထက္ၾကီးတစ္ေယာက္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မိသားစုအနားမွာ ရွိေနခ်င္ေနမလဲဆိုတာ ေတြး ၾကည့္ေနစရာေတာင္မလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့ဗ်ာ....။

ဒီလိုေန႕မ်ိဳးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ညီမေလးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ဆုေတာင္းေပး ျခင္ပါတယ္။ အားလံုးလဲ ၀ိုင္းၿပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္....။

"ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ၄ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႕မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ိဳးအက်ိဳးကို တန္ဖိုး ရွိတဲ့ သမီးေကာင္းရတနာေလးအျဖစ္ ခ်စ္ေသာမိသားစုနဲ႕အတူ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ထမ္းရြက္ႏိုင္ေသာသူျဖစ္ပါေစ ညီမေလး သံသာထက္ ေရ.....။

p.s- အားလံုးပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အစ္ကိုၾကီးနဲ႕ ညီမေလးအတြက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဆုေတြေတာင္းေပးသြားၾကပါ ဦးဗ်ိဳ႕ :)

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႕တာ...

2008-10-05T01:39:00.007+06:30

{{{{{{{{{{{{{{{ကလင္}}}}}}}}}}}}}}}}}

"ေသဟဲ့ နႏၵိယ... ငါေနာက္က်ေနၿပီ"

ဆိုတဲ့အသိနဲ႕အတူ သူရုတ္တရက္ အိပ္ယာမွ ကမန္းကတန္းကုန္းရုန္းထလိုက္မိပါတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲေလ..။

"(((((((((((ဒုံး))))))))))))))))"

ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းနဲ႕ ေကာင္းကင္နဲ႕ ေဆာင့္မိတာပါ...။

"အား...လား...လား... ေသပါၿပီ"

"ေသပေစ! နဲေတာင္နဲေသးတယ္...."

ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ထဲမွ ၾကိမ္ဆဲေနမိပါတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဖခဏခဏေျပာ တာေပါ့ "မင္းေခါင္းကို သိပ္မေမာ့နဲ႕ ေကာင္းကင္ကနိမ့္နိမ့္ေလးကြ..." တဲ့။ အခုေတာ့ အေဖ့စကားကို အေလးမ ထားမိလို႕ ေဆာင့္ၿပီေလ ေခါင္းနဲ႕ ေကာင္းကင္နဲ႕...။ ေဆာင့္ခ်က္ကေတာ့ နဲနဲျပင္းတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေသး တယ္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ကြဲမသြားဘူး...! ဘုေလးေတာ့ နဲနဲထြက္သြားတယ္။

" အင္း....။ ေနာက္တစ္ခါဆို ဘ၀မွာဒီလို ဘုေတြ မထြက္ရေလေအာင္ သတိထားမွ...။"

ေတြးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေတြးေနလိုက္တာ နာရီကိုသတိထားမိေတာ့... အခ်ိန္က ၇ေပ ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ေသခ်ာ တယ္...။ ေနာက္က်ေတာ့မယ္...။ အဲ့ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ျမန္ျမန္ေျပး၀င္ မ်က္ႏွာတိုက္၊ သြားသစ္ လုပ္...။ တစ္ညလံုး အိပ္မက္ေတြေပေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို သန္႕လိုသန္႕ျငား အျမန္ေရခ်ိဳးေပးရေတာ့တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အခ်ိန္က ၇ ေပနဲ႕ ၁၅ လက္မ ေလာက္ရွိၿပီ။ ဒါေတာင္ တစ္ညလံုးေပေနတဲ့ အိပ္မက္ ေတြက သိပ္မေျပာင္ခ်င္ေသးဘူး။ ထားလိုက္ပါေလ လူေတြက အိပ္မက္ေတြကို သိပ္ဂရုစိုက္ၾကတာမွ မဟုတ္ တာ။ ျပႆနာမရွိ...။ ေရခ်ိဳးၿပီး အမွတ္တမဲ့ ေမးေစ့ကို စမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္...။ "ဟိုက္!" ဒီေတာ့မွ အလန္႕တ ၾကား သူ သတိရမိလိုက္တယ္။ သူ "အီစီကလီစီ" ေတြမရိတ္ခဲ့ရဘူး...။ ဒါလည္းကိစၥမရွိဘူး...။ ထားလိုက္ပါ...။ ေယာက်္ားဆိုတာ "အီစီကလီစီ" ေလးရွိမွ တင့္တယ္ တယ္မလား??????

ဗီရိုကိုဖြင့္...။ ဒီေန႕၀တ္ဖို႕အတြက္ "ကိုယ္က်င့္တရား" ေတြကိုေရြးေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းစားသြား တယ္..။ ပထမဆံုးထြက္လာတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားက "သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ေကာင္းေၾကာင္း" ဒီ၀တ္စံု က ေတာ္ေတာ္အေျခအေနဆိုးသည္။ ခ်ဥ္ေစာ္ေတြကိုနံလို႕...။ ဒါၾကီးနဲ႕သူ လူေတာထဲ မသြားခ်င္........။ ထပ္ရွာ ေတာ့...။ ထြက္လာျပန္တယ္ ေနာက္တစ္မ်ိဳး...။ ဘာတဲ့ "ရွဥ့္လဲေလွ်ာက္သာ၊ ပ်ားလဲဆြဲသာ"ဆိုလား။ အဲ့ဒါၾကီး ကလည္း မသံုးတာၾကာေတာ့ မွိဳေတြတက္လို႕။ ေနာက္ဆံုး ဗီရိုေထာင့္ထဲမွာကပ္ေနတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား တစ္ခု ကိုေတြ႕လိုက္မိတယ္...။ "သင္ေကာင္းလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္မဆိုးပါ" ဆိုလား။ သင္မေကာင္းလွ်င္ေတာ့ ဆိုးမိမလားမသိ။ ဒါေပမယ့္လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီေလာက္ေလးေတာ့ ၀တ္မွ။ ဒါေတာင္ အဲ့ဒီ့ကိုယ္က်င့္တရားက ေတာ္ေတာ္ကို ေၾကမြေနေလရဲ႕။ ျခံဳေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရားေတြက တစ္ခုမွ ၀တ္ခ်င္စရာမရွိ!

"ဟာ...မထူးပါဘူး။ ဘယ္ကိုယ္က်င့္တရားမွ မ၀တ္ေတာ့ဘူး...။ ရွဳပ္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြဆို ေရြးစရာကိုယ္က်င့္ တရား မေျပာနဲ႕ ၀တ္စရာေတာင္မရွိလို႕ ကိုယ္က်င့္တရားမပါပဲေတာင္ လူေတြၾကားထဲ အာက်ယ္အာက်ယ္နဲ႕ လူတြင္က်ယ္ လုပ္ေနၾကေသးတာပဲ...။"

ဒီလိုေတာ့ ေတြးလိုက္မိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္လည္း လူေတာထဲသြားမွာ လူရိုေသရွင္ရိုေသျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္က်င့္တရား တစ္ခုခုေတာ့၀တ္သြားမွ လူရာ၀င္မွာေပါ့။ အနဲဆံုးေတာ့ လူရွိန္တယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရား မပါ ပဲ လူေတာထဲသြားရမွာ ရွက္တယ္။ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္းၾကီး...........! ကိုယ္က်င့္တရားမပါပဲ (သို႕မဟုတ္) ကိုယ္ က်င့္ တရားမရွိပဲ လူေတြၾကားထဲ အာက်ယ္အာက်ယ္နဲ႕ ဟိုလူဟိုဟာလုပ္၊ ဒီလူဒီဟာလုပ္ဆိုၿပီး ဆရာၾကီး လုပ္ ေနၾကတဲ့သူေတြ မရွက္တတ္ၾကဖူးလား မသိဘူး...။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ရွက္တယ္...။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေစာေစာကေျပာတဲ့ "သင္ဆိုးလွ်င္၊ ကြ်ႏု္ပ္ဆိုးမည္" အဲမွားလို႕ "သင္ေကာင္းလွ်င္၊ ကြ်ႏု္ပ္မဆိုး" ပါ ဆိုတဲ့ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ကိုယ္က်င့္တရားၾကီးကိုပဲ ျခံဳလိုက္ရတာေပါ့။ အိုေက....။ ဒါဆို ေတာ္ေတာ္လန္းသြားၿပီ...။

"ရႊတ္...။ ရႊတ္...။ ဘာနံ႕လဲဟ...?"

ဘာနံ႕ရမလဲ...။ လံုးေခ်ၿပီး ဒီဗီရိုထဲ အကုန္စုထည့္ထားမွေတာ့...။ ကြ်န္ေတာ္အခု၀တ္ထားတဲ့ ဟာၾကီးမွာလည္း တစ္ျခားဟာေတြဆီကေန အနံ႕ေတြကူးကုန္ၿပီေပါ့။ အနံ႕က ေအာက္သက္သက္နဲ႕...။ "တစ္ကိုယ္ေကာင္း"ေစာ္ နံ႕တယ္...။

"စဥ္းစား...စဥ္းစား...ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ...။ ဒီအနံ႕ၾကီးနဲ႕ သြားလို႕ကေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဟား..! အၾကံရ ၿပီ..။"

"ရွဴး...ရွဴး....."

ဘယ္ရမလဲ...။ ကြ်န္ေတာ္ပဲဗ်ာ...။ တစ္ကိုယ္ေကာင္းေစာ္နံေနတဲ႕ ဒီ ကိုယ္က်င့္တရားၾကီးကို ကမာၻေက်ာ္ Giorgio Armani က ထုတ္တဲ့ Acqua Di Gio ေရေမႊးအနံ႕နဲ႕ တစ္ထပ္တည္းတူတဲ့ "ဟန္ေဆာင္မွဳ" ေတြဖ်န္း လိုက္တာေပါ့။ ဒီေလာက္ဆို ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို အဆင္ေျပသြားပါၿပီ...။ မွန္ေရွ႕သြားၿပီး အ၀တ္အစားကို သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္၊ ေခါင္းကို ဆီထည့္ (အမ်ားၾကီးမဟုတ္ပါဘူး တစ္ဂါလံထဲပါ။ ေမွာင္ခိုေစ်းေတြကလည္း ၾကီး ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အျပင္မွာ၀ယ္မထည့္ႏိုင္ပါဘူး)၊ ေခါင္းျဖီး...။ ရၿပီ...။

"ဟင္..."

အားလံုးၿပီးမွ သတိထားမိတယ္ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကဟာၾကီးေပါ့။ ဘာၾကီးရမွာလည္း လူေတြေျပာေျပာေနတာ ၾကား ရသေလာက္ေတာ့ "မွန္" ဆိုလားပဲ။ မွန္လည္း မမွန္ပဲနဲ႕ဗ်ာ...။ အခုလည္းၾကည့္ေလ...။ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္ဘက္ လက္ေျမွာက္ရင္ သူက ညာဘက္ေျမွာက္ျပတယ္...။ ညာဘက္မ်က္လံုးမိွတ္ရင္ ဘယ္ဘက္မ်က္လံုးျပန္မွိတ္ျပေန တယ္။ ဒီဟာၾကီးလည္း မထူးဘူး..။ အရင္တုန္းက ၀ယ္ခဲ့တဲ့ ဟာေတြအတုိင္းပဲ။ တစ္လြဲၾကီးေပၚတယ္...။ ကြ်န္ ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို ေဒါသထြက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီမွန္ဆုိတဲ့ ဟာၾကီးကို စိတ္ရွိလက္ရွိသာ ကန္ျပစ္လိုက္ခ်င္ တယ္။ အင္း...။ ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ...။ မွန္ကန္ရင္လည္း ကြဲတာပဲ အဖတ္တင္ဦးမယ္...! မျဖစ္ေသးဘူး....။ စိတ္နဲနဲေလ်ာ့မွ...။ နာရီကို ၾကည့္ေတာ့ အခ်ိန္က ၇ေပ ၄၅လက္မ( ၁၀ ေပနဲ႕ ၉ လက္မလို႕ ဖတ္လည္းရပါတယ္) ေသခ်ာတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေနာက္က်ေနၿပီ ဆိုတာပါပဲ...။

ကိစၥ၀ိစၥေတြ ၿပီးတယ္ဆိုရင္ပဲ...။ အိမ္ေရွ႕ခန္းကို ျမန္ျမန္လာ...။ ဖိနပ္စင္ကို ၾကည့္ေတာ့...။ ဖိနပ္ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး။ "ငါ့ေလွငါထိုး၊ ပဲခူးေရာက္ေရာက္...။ ေရလိုက္၊ ငါးလိုက္......။ ရုန္းကန္ျခင္း...။ မေရရာမွဳ...။" စသည္ျဖင့္ ဖိနပ္ေတြ က အမ်ိဳးကိုစံုလို႕။ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ အေပၚနားမွာ တင္ထားတဲ့ ၀တ္ေနၾက "ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္" ကိုပဲ အျမန္ယူ၀တ္လိုက္ပါတယ္...။ အားလံုးအဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီဆုိရင္ပဲ ဖိနပ္စင္ေဘးက ခုံေပၚ မွာ အဆင္သင့္ တင္ထားတဲ့ လြယ္ေနၾက "အတၱ" ကိုလြယ္။ ေဆာင္းေနၾက " ျပန္မေျပာ နားမေထာင္" ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းၿပီး တစ္ေန႕တာ ခရီးကို စဖို႕ ဟန္ျပင္လိုက္ပါတယ္....။ ေၾသာ္....! ေတာ္ေသးတယ္...။ ေမ့ေတာ့မလို႕....။

ကြ်န္ေတာ္အျပင္သြားခါနီးတိုင္း ရြတ္ေနၾက ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခု ရွိေလရဲ႕...။ အစြမ္းလား...? ဘာထက္သလဲမေျပာနဲ႕ သိခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္သာ ရြတ္ၾကည့္ၾကေတာ့...။

ေလာဘ ဂုေဏာ အနေႏာၱ၊
ေဒါသ ဂုေဏာ အနေႏာၱ၊
ေမာဟ ဂုေဏာ အနေႏာၱ..............။ ။ (သံုးၾကိမ္ သံုးခါရြတ္ပါ၊ သက္ေစ့ရြတ္ႏိုင္ပါက ပိုအစြမ္းထက္၏)

အားလံုးၿပီးေတာ့ အခန္းထဲကထြက္...။ တိုက္ေပၚကဆင္း...။ လမ္းေပၚကိုေရာက္....။ လူေတြၾကားထဲ သူလိုငါလိုပဲ ၀င္ေရာလိုက္ေတာ့.....။ မၾကာပါဘူး.....။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ သင့္ေတာ္ရာ သင့္ေတာ္ရာ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ၀တ္၊ အနံ႕တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ "ဟန္ေဆာင္မွဳ" ေတြ ဆြတ္ထားတဲ့လူေတြၾကားထဲ....။ တစ္စ....တစ္စ......

တိုး......၀င္......မွဳန္၀ါး.....ကြယ္.....ေပ်ာက္.....။

p.s- ထင္ရာျမင္ရာ လက္ေဆာ့ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းပါ...။

လြင့္ေျမာသြားေသာ အပိုင္းအစမ်ား...

2008-10-01T02:18:00.009+06:30

နိဒါန္း

တကယ္ေတာ့
"စကားလံုး" ဆိုတာ
ႏွဳတ္ခမ္းေတြက ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ့
"ကကြက္" ေတြပဲေပါ့...။
BLACK DREAM

ပတ္၀န္းက်င္သည္ ဆိတ္ၿငိမ္မွဳအား ဖန္ဆင္းေပးျခင္းျဖင့္ သူ႕ရင္တြင္းမွ အံက်လာေသာ စကားလံုး မ်ား၏ လမ္း ေၾကာင္းအား ေကာင္းခ်ီးေပးေလသည္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူအလိုခ်င္ဆံုးအရာ ျဖစ္ေသာ ဤဆိတ္ၿငိမ္မွဳမ်ား အား ေပးသနားျခင္းေၾကာင့္ ဘုရားသခင္အား ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ သူေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါသည္။ သူအလြန္ေပ်ာ္ ေနမိသည္။ အခုလိုမ်ိဳး သူ႕ခႏၶာကိုယ္တြင္းရွိ ေသြးေၾကာမ်ားတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စီးဆင္းခဲ့ေသာ ခံစားမွဳမ်ား အား ယခုကဲ့သို႕ စကားလံုးမ်ားအျဖစ္ သြန္ခ်ဖို႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူစိတ္ရွည္စြာ ေစာင့္စားခဲ့ရသည္ မဟုတ္လား? အခုေတာ့ သူေစာင့္စားရက်ိဳးနပ္ခဲ့ေလၿပီ...။ ဤပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးရွိ မ်ားစြာေသာလူတို႕ သည္ သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းမွ ဖန္တီးလိုက္ေသာ ကကြက္တိုင္းကို သတိၾကီးစြာျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေၾကာင္းကို သူ ေကာင္းစြာ သတိထားလိုက္ မိၿပီေလ...။

အခန္း (၁)

တကယ္ေတာ့

အနာဂတ္ဆိုတာ

အတိတ္ဆိုတဲ့ အလင္းတန္းတစ္ခု

ပစဳပၸန္အေပၚ က်ေရာက္မွဳေၾကာင့္

ျဖစ္ေပၚလာတဲ့

အရိပ္တစ္ခု ပါပဲ…။

BLACK DREAM

"ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုးအေနနဲ႕ အခုလိုစကားေျပာခြင့္ရတဲ့ အတြက္ အရမ္းကို ၀မ္းသာၾကည္ႏူး မိေၾကာင္း ဦးစြာ ေျပာပါရေစ။ အခုကြ်န္ေတာ္ေျပာမယ့္ အေၾကာင္းေတြ...။ အဲ...။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာမယ့္ အေၾကာင္းေတြဆိုတာ ကြ်န္ ေတာ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူအေၾကာင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ...။ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ႕ကို အရမ္းကို ျမတ္ႏိုး တယ္ဗ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေရွာက္မွာ တစ္သက္နဲ႕ တစ္ကိုယ္ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ သူ႕ေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ မခ်စ္ခဲ့ဖူးပါဘူး...။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မွာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မပါခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာကိုမွလည္း မလိုခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ လိုခ်င္သမွ်…။ ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္သမွ် အရာအားလံုးသာ… သူ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႕ပါ။ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မလိုခ်င္ခဲ့ပါဘူး…။ တကယ္လို႕မ်ားဗ်ာ…။ မနက္ျဖန္မွာသာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ “ကြ်န္ေတာ္” ဆို တဲ့ ျဖစ္တည္ခြင့္ရွိေနအံုးမယ္ဆိုရင္…။ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အရိပ္ေတြအျဖစ္ အျမဲရွိ ေန အံုးမွာပါ…။

အခန္း (၂)

ခုန္ခ်လိုက္ေတာ့...
သတိရျခင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါးက...
ႏုလံုးသားထိေအာင္နက္ေလရ႕ဲ....။ ။
BLACK DREAM

သူေျပာလက္စ စကားေတြကို ခဏျဖတ္ၿပီးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္ မိသည္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သူစိတ္၀င္စားလို႕ေတာ့ မဟုတ္…။ သူအေရွ႕မွာ ဆက္ေျပာ ရေတာ့မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္ အားယူလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဆက္ေျပာရမယ့္ စကားေတြဟာ ေပ်ာ္စရာ၊ ဂုဏ္ယူစရာ (အထူးသျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ခ်စ္သူအတြက္ေပါ့) ေတြ ဆိုေပမယ့္ ေတာ္ရံုႏွင့္ သူ႕လည္ေခ်ာင္း၀မွ ဘယ္လို မွ ထြက္လာႏိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း သူေကာင္းေကာင္း သိ ေနပါတယ္…။ ေရွ႕ဆက္ေျပာရမည့္ အေၾကာင္း မ်ားကို ေတြးမိလိုက္ခ်ိန္မွာ သူ႕ရင္ထဲတြင္ အမ်ိဳးမည္ မသိေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုကို သူသတိထားမိလိုက္သည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႕လည္ေခ်ာင္းေတြ ဆို႕နင့္ေနျခင္းပါပဲ…။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ သူၿပီးေအာင္ေတာ့ ဆက္ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့…။ လြင့္ေျမာ ေနတဲ့သူ႕ရဲ႕ အာရံုေတြကို အျမန္ဆံုး စုစည္းလိုက္ၿပီး ….

အခန္း (၃)

တကယ္ေတာ့

မ်က္ရည္ဆိုတာ

အျငင္သာဆံုး ေတာက္ေခါက္သံ တစ္မ်ိဳးေပါ့...။

BLACK DREAM

“ မၾကာလိုက္ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေရႊေရာင္အတိတ္ေတြဟာ ေ၀းကြာျခင္းဆိုတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ အလွည့္ အ ေျပာင္းတစ္ခုမွာ တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္တစ္ခုအျဖစ္ ျပည္ဖုံုးကား အခ်ခံလိုက္ရတယ္ဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ္ မရွိေတာ့ တဲ့ ေန႕ရက္ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ ဘယ္ေလာက္အထိ အထီးက်န္ဆန္မလဲဗ်ာ..။ ခင္ဗ်ား တို႕ စဥ္းစားၾကည့္ ၾကေပါ့…။ သူကေရာ ဒီေ၀ဒနာေတြကို ဘယ္အခ်ိန္အထိ ေတာင့္ခံႏိုင္မတဲ့လဲ? ကြ်န္ေတာ္ အျပစ္မေျပာပါဘူး…။ ဟုတ္တယ္…။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကို အျပစ္မတင္ရက္ခဲ့ပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ မထားႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ေဘးမွာ ရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္က ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ထားေပးခဲ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ္မေပးႏိုင္တဲ့ ေႏြး ေထြးမွဳေတြကို အဲ့ဒီ့လူကေပးႏိုင္ခဲ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ္မေပးႏိုင္တဲ့ ၂၁ရာစုရဲ႕ မက္ေမာဖြယ္ရာ အိပ္မက္ေတြကို သူမေဘးမွာ ရွိတဲ့လူက ေပးႏိုင္ခဲ့ တယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ကို စိတ္နာရ၊ ေဒါသထြက္ရမွာလဲဗ်ာ။ ကိုယ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္၊ ကိုယ္မေပးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္စားေပးတယ္…။ လစ္လပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္ သူရဲ႕အထီးက်န္မွဳေတြကို ျဖည့္ဆီးေပးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီလူကို ကြ်န္ေတာ္က ေက်းဇူးေတာင္ တင္ရမယ္။”

“ မေျပာပါနဲ႕ဗ်ာ…။ မေျပာၾကပါနဲ႕…။ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူကို သစၥာမရွိတဲ့လူရယ္လို႕ မစြတ္စြဲၾကပါနဲ႕။ ကြ်န္ေတာ့္အ တြက္ သူမခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြအတြက္ ဒီလူတစ္ေယာက္သူေဘးမွာရွိေနျခင္းဟာ သူမကို သနားညွာတာ ေသာအားျဖင့္ ဘုရားသခင္ကေပးတဲ့ ဆုလာဒ္တစ္ခုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ ေဖာက္ျပန္တာမဟုတ္ရပါဘူး…။ ခင္ဗ်ားတို႕ေမ့သြားၾကၿပီလား..? သူေပ်ာ္ရင္၊ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္ေလ..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ..။ ကံၾကမၼာရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္းတစ္ ခုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ သူမေဘးမွာ ျပန္ေနခြင့္ရျခင္း ဟာ…။ သူမရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္သာယာေနတဲ့ ေလာကေလးကို ဖ်က္ဆီးလိုက္သလိုျဖစ္သြားတယ္…။ ဒီလိုသာ သူမခံ စားရမယ္မွန္းသိရင္ အေစာၾကီးကတည္းက ကြ်န္ေတာ္သူမဆီ ျပန္လာဖို႕ မၾကိဳးစားခဲ့ပါဘူးဗ်ာ..။

အခန္း (၄)

သူပတ္၀န္းက်င္ကို ဒုတိယအၾကိမ္သတိထားမိလိုက္ေတာ့ အေရာင္အမ်ိဳးမိ်ဳးေသာ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေၾကကြဲမွဳ ဟု ယူဆလို႕ရေသာ ခံစားခ်က္မ်ားကို ေတြ႕ရွိေနရေလသည္…။ သူ တကယ္ပင္ အံ့ၾသသြားခဲ့ေလသည္…။ သူ ေျပာခဲ့တဲ့ အရာေတြထဲမွာ ၀မ္းနည္း၊ ေၾကကြဲစရာတစ္ခုမွမရွိ…။ ဒီလူေတြ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္ေပါ့…။ သူေခါင္းတစ္ခ်က္မွ်သာ ခါလိုက္မိပါတယ္…။ သူေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြကို အၿပီးအထိ နားေထာင္ၿပီး သြားရင္ေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳတစ္ခုရဲ႕ အရသာကို သူတို႕ ေသခ်ာေပါက္ ခံစားၾကရမယ္ဆိုတာကို သူယံု ၾကည္ပါတယ္…။

“အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ၿငိမ္းခ်မ္း ေစခ်င္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲ ခဲ့ရပါၿပီ။ ေရြးခ်ယ္မွဳဆိုတဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳၾကားမွာ ညပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ…။ ညေပါင္းမ်ားစြာထြက္ ေပါက္ မဲ့ခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို ယူၾကံဳးမရ ျဖစ္ရတယ္ဗ်ာ…။ ကြ်န္ေတာ္သူမကို ဒီလိုပံု မ်ိဳးနဲ႕ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္မေနႏိုင္ပါ ဘူး...။ သူမရဲ႕ ပူေလာင္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို ျပာအတိ ျဖစ္သြားေအာင္ ေလာင္ျမိဳက္ေစခဲ့ ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ? ရွင္းပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္က သူ႕ကိုၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့သူ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့ သူပဲဗ်ာ သူမအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ေပးရမွာေပါ့…။ အဲ့ဒီ့မွာ သူမအတြက္ ဘာလို အပ္သလဲဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ သိပ္ၾကာၾကာမစဥ္းစားလိုက္ရပါဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္သေဘာေပါက္ လိုက္တယ္…။ သူမအတြက္ လိုအပ္ေနတာ… “ လြတ္ေျမာက္မွဳ”။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ ေတြေ၀ေနစရာမလိုပါဘူး။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ အတူ သူမရဲ႕လြတ္ေျမာက္မွဳ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါ တယ္...။ ကြ်န္ေတာ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္ကန္ခဲ့ပါတယ္…။ သူမ အမွန္တကယ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းသြားခဲ့ပါ တယ္…။ အခု ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ တစ္ကယ္ကို လြတ္….ေျမာက္…သြား ခဲ့ၿပီေပါ့ဗ်ာ….။”

ဇာတ္သိမ္း

ေလေျပ က်ီစယ္ေသာအခါတြင္

ခ်စ္သူတို႕ ျပံဳးေပ်ာ္ၾက၍

ကံၾကမၼာ က်ီစယ္ေသာ အခါတြင္မူ...

“ဒံုး….”

စားပြဲအား တစ္စံုတစ္ခုႏွင့္ ထုလိုက္ေသာအသံႏွင့္အတူ ထြက္ေပၚလာေသာ စကား သံမွာကား…

“အမိန္႕….”

“ တရားခံ၏ ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားအား ၾကားနာစစ္ေဆးၿပီးေနာက္ ေအာက္ပါအမိန္႕အား ခ်မွတ္လိုက္ သည္”

“ တရားခံ အဘ ဦး မိုးျမင့္၏သား မိုးျမင့္ေက်ာ္သည္ ေသဆံုးသူ ၎၏ဇနီး မသက္ဇာနည္ အား မေသမခ်င္း ဓားျဖင့္ ထိုးသတ္ခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားသျဖင့္ အလုပ္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ တစ္သက္တစ္ကြ်န္း က် ခံေစ…”

p.s- အခ်စ္ၾကီးသူမ်ား အမ်က္ၾကီးျခင္းမွ ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ "ဆံုး" ခဲ့ဖူးေသာ "ပထမ" မ်ား....

2008-09-28T17:04:00.008+06:30

ကြ်န္ေတာ္ဒီရက္ပိုင္းမွာ ေရးစရာ အေၾကြးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကူးထားတဲ့ ပို႕စ္ေတြရွိေန သလို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Black Dream ဆိုတဲ့့နာမည္တစ္ခုျဖစ္လာဖို႕ အဓိကပံ့ပိုးအားေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႕ (၂၆.၉.၀၈)၊ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ရဲ႕ေမြးေန႕ (၂၇.၉.၀၈) စသည္ျဖင့္ ေတာက္ေလ်ာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဘယ္သူ႕အတြက္ ဘာပို႕စ္ကိုမွ မတင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

အဲ့လိုပို႕စ္ေၾကြးေတြထဲကေနမွ အခု ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုၾကီး ကိုလင္းထက္ Tag ထားတဲ့ "ပထမဆံုးမ်ား" ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ကိုအရင္ အေၾကြးဆပ္လိုက္ပါတယ္..။ ေနာက္ပိုင္းမွာ မီးေလး ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း ထပ္ ၿပီး Tag ပါတယ္...။ ကဲ...။ "ပထမ" .....ဆံုးလိုက္ၾကစို႕...။

ပထမဦးဆံုးေနခဲ့သည့္ေက်ာင္း~~~~~~~~အ.လ.က (၅) ရန္ကင္း (သူငယ္တန္းနဲ႕ ပထမတန္း) အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ဒုတိယတန္းမွ ေနာက္ဆံုး ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ အထိ St.Augustine မွာ ပညာသင္ၾကားခဲ့ ပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး ရခဲ့သည့္မုန္႕ဖိုး~~~~~~~~~ ၁၀က်ပ္။ မုန္႕ဟင္းခါးတစ္ပြဲ အေၾကာ္နဲ႕ ေက်ာင္းမွာစားရင္ ၅ က်ပ္ သာေပးရတဲ့အခ်ိန္ကပါ...။

ပထမဦးဆံုး စီးဘူးသည့္ ဘက္စ္ကား~~~~~ မထသ (၅၁) ကြ်န္ေတာ္ေနတဲ့ေနရာကေန ေက်ာင္းကိုသြားတဲ့ အခါစီးပါတယ္...။

ပထမဦးဆံုးေက်ာင္းေျပးဖူးသည့္အခ်ိန္~~~~~~တကယ္ေျပာတာပါ...။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္သက္နဲ႕တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ ေက်ာင္းမေျပးဖူးပါဘူး...။ က်ဴရွင္ေတာ့ ခဏခဏလစ္တယ္...။ ဟဲ..ဟဲ။

ပထမဦးဆံုး ဂစ္တာတီး သင္ရင္းဆိုခဲ့သည့္ သီခ်င္း~~~~~~ Okra ရဲ႕ "မ မရွိတဲ့ေန႕ရက္မ်ား" ပါ G, Em, C, D ဆိုေတာ့လည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ Round လိုက္ရံုပဲေလ။ :)

ပထမဦးဆံုး ထိုင္ဖူးသည့္ လဘၻက္ရည္ဆိုင္~~~~~ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်ာက္ေျမာင္းမွာေနတုန္း ဦးေလးေတြနဲ႕ ပါပါသြားဖူးတာေတြ ရွိပါတယ္..။ မွတ္မွတ္ရရေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္ သိတတ္တဲ့အရြယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ စထိုင္ဖူးတဲ့ဆိုင္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းေဘးမွာ ရွိတဲ့ "လျပည့္၀န္း" ဆိုတဲ့ဆိုင္ပါ။ အခုေတာ့ ပိတ္သြားတာၾကာပါၿပီ...။

ပထမဦးဆံုးေသာက္ဖူးသည့္ စီးကရက္~~~~~~ 555 ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ ၉ တန္းေျဖၿပီးတဲ့ႏွစ္ သၾကၤန္လည္တုန္း 555 Promotion အဖြဲ႕က Tiger Beer ဗူးပံုေလးထဲမွာ ေဆးလိပ္ေတြထည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ ေကာင္မေလး (အဲ့ဒီတုန္းက :P) လည္ပင္းမွာ လာဆြဲသြားေပးတာကို ယူေသာက္ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီ့ေန႕က စၿပီးေဆးလိပ္စေသာက္ ဖူးတာပါ...။ ဘ၀ေပးကေကာင္းေတာ့ အဲ့ဒီ့ပထမဆံုးအၾကိမ္မွာပဲ တစ္ခါထဲ ေဆးလိပ္ေသာက္တက္သြားပါေတာ့ တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တန္း လုံး၀ဆြဲဆြဲလမ္းလမ္းေသာက္ခဲ့တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာ ျပင္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကမွ စတာပါ။( ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းသည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုးရြားစြာ ထိခိုက္ေစႏိုင္သည္)

ပထမဦးဆံုးေသာက္ဖူးသည့္ ေဆးေပါ့လိပ္~~~~~~~ေငြေတာင္.....။ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းခ်စ္တဲ့ ဦးေလးရဲ႕ ေဆးလိပ္ကို ယူေသာက္တာပါ။

ပထမဦးဆံုးရည္းစားထားဖူးသည့္ အခ်ိန္~~~~~~~~ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၃၀။

ပထမဦးဆံုးဖတ္ဖူးသည့္ဝတၱဳစာအုပ္~~~~~~~~ "လေရာင္ခ်ဳိ" ေရးသားတဲ့ "ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းသံ" ဆိုတဲ့ ၀တၴဳပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ၈ တန္းေလာက္ကမွ ၀တၳဳကိုစဖတ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ပထမဆံုး ျပင္ပစေပအေနနဲ႕ ထိေတြ႕ခဲ့ ရတဲ့စာအုပ္ကေတာ့ (ငယ္ငယ္တုန္းကဖတ္တဲ့ ေတဇ၊ မိုးေသာက္ပန္း၊ ေရႊေသြး ႏွင့္ ကာတြန္းစာအုပ္မ်ားမပါ) ကြ်န္ေတာ္ ၅ တန္းႏွစ္တုန္းက အတန္းထဲမွာ လာေရာင္းလို႕ ၀ယ္ခဲ့တဲ့ "ဆရာေဖျမင့္" ရဲ႕ " ႏွလံုးသားအဟာရ" စာအုပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုး ေမာ္ဒန္စာေပအေနနဲ႕ကေတာ့ "မင္းခိုက္စိုးစန္" ရဲ႕ ၀တၳဳတိုမ်ား စုေပါင္းထားတဲ့ "ေကာင္းကင္ႏွင့္ မလြတ္တဲ့အေတာင္ပံ တစ္စံု" ျဖစ္ပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးသည့္ ဘာသာေရးက်မ္း ~~~~~~ " ေဒါက္တာ မင္းတင္မြန္" ေရးသားတဲ့ "သိပၸံနယ္လြန္ ဗုဒၶဘာသာ" ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာနဲ႕ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ပါ။ ဒီစာအုပ္မွာ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းကို အေနာက္တိုင္းနဲ႕ ဘာသာျခားတို႕မွ ေထာက္ျပခဲ့ဖူးသည့္ အားနည္းခ်က္မ်ားကို သိပၸံနည္းက်က်၊ ယုတိၱရွိရွိ ျပန္လည္ ရွင္းျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျပည္မႏိုင္ငံမွာေရာက္ရွိေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာမ်ား ေလ့လာသင့္ ပါတယ္။ မိမိတို႕ ဘာသာအား ပညာစမ္းလာပါက မွန္ကန္ၿပီး ယုတၱိက်ေသာနည္းမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ တံု႕ျပန္ႏိုင္ ေအာင္ပါ။

ပထမဦးဆံုး အရက္မူးဖူး သည့္အခ်ိန္~~~~~~~~~ ကြ်န္ေတာ္ ၇ႏွစ္သားေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အဖြားက ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ လုပ္တဲ့ ခရစ္စမတ္ပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ဦး ေလး ေသာက္ဖို႕ဆိုၿပီးေတာ့(အမွန္က ဦးေလးအတြက္ အဓိကျဖစ္ပါလိမ့္မယ္) အဖြားက Chivas တစ္လံုးေထာင္ ေပးပါတယ္။ အဲ့ဒါ ဘယ္လိုေသာက္လိုက္လဲေတာ့ မသိဘူး ( ကြ်န္ေတာ့္ဦးေလးပဲ ေသာက္တာေနမွာပါ :P) ပုလင္းလည္းလဲ လူလည္းလဲ။ အိမ္မွာရွိတဲ့ေလွခါးကို ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး တက္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး ပစ္ဖူးသည့္ ေသနတ္~~~~~~~~ G-4 ပါ။ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀က စတင္ပစ္ခတ္ခဲ့ဖူးျခင္းျဖစ္ပါ တယ္။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စံုေနပါၿပီ။ လက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိေျဖာင့္ပါတယ္...။ လွေလးစိန္နဲ႕ နင္လား ငါလားပါပဲ။ :P

ပထမဦးဆံုး ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ နိုင္ငံျခား~~~~~~ Singapore ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ၉၄ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ မွာ ကြ်န္ေတာ့္အဖိုးနဲ႕အတူ ေရာက္ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အလည္သက္သက္ပါပဲ။

ပထမဦးဆံုး ေရးခဲ့ေသာ ဘေလာ့ဂ္ ပိုစ့္~~~~~~~~ The Reason ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ အတိုေလးတစ္ပုဒ္ပါ။

p.s- ကဲ ကိုလင္းထက္ေရ အစ္ကိုခ်ဲေပးထားတဲ့ လုိင္းေတြနဲ႕ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ အစ္ကို Tag ထားတဲ့ပို႕စ္ကို အရင္ဆံုး စတင္လိုက္ၿပီ။ ေက်းဇူးပဲ အစ္ကိုေရ Idea ခမ္းေျခာက္ေနတဲ့ကာလမွာ ကုန္ၾကမ္းေပးတဲ့အတြက္ေရာ။ စာေၾကာင္းေတြ ခ်ဲေပးတဲ့အတြက္ေရာ :)

ေခတ္သစ္ မင္းနႏၵာ...

2008-09-22T04:15:00.004+06:30

AD 2500
အခ်ိန္ကာလမ်ားသည္ အလင္း၏ အရွိန္ႏွဳန္းထက္ လွ်င္ျမင္စြာ လွဳပ္ရွားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ စကၠန္႕ႏွင့္အမွ် ေျပာင္းလဲ ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္သည္လည္း မည္မွ်ေလာက္ေသးငယ္ေသာ အခ်ိန္အပိုင္း အစေလးကိုမွ အလြတ္မေပးပဲ မ်က္ခ်ည္မျပတ္ေစာင့္ၾကည့္လွ်က္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻ၏ လည္ပတ္မွဳ သည္ပဲ ေႏွးေကြး သြားသလား၊ နာရီႏွင့္ အခ်ိန္တို႕၏ ပညတ္မ်ားကပဲ လွ်င္ျမန္သြားၾကေလသလား မေျပာတတ္ ေျပာင္းလဲမွဳမ်ားသည္ တမဟုတ္ျခင္း လွ်င္ျမန္လြန္းလွေပသည္။ လူသားတို႕၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ စိတ္ဆႏၵအား ျဖည့္ဆည္းဖို႕ ၾကိဳးစားေနရသည့္ ပညာရွင္မ်ားအဖို႕ ယားလို႕ပင္ မကုတ္အားပဲ...၊ ေခတၱမွ် ထံုးတို႕ထားရသည့္ အေနအထား ျဖစ္ေနေလသည္။ ဥပမာ လူသားတို႕၏ က်န္းမာေရး အတြက္ ညစ္ၿငမ္းလာေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ေလထု၏ အႏာၱရယ္အား ကာကြယ္ရန္အတြက္ "ေလသန္႕ဘူး" မ်ားအား ေစ်းကြက္အတြင္း က်ယ္ျပန္႕စြာ တင္သြင္းေရာင္းခ်လာျခင္း၊ စဥ္းစားေတြးေတာမွဳမ်ား ပိုမိုျပဳလုပ္ႏိုင္ရန္ "ဦးေႏွာက္မ်ား သို႕မဟုတ္ ဦးေခါင္း" အပိုမ်ားအား သာမန္လူသံုးကုန္ ပစၥည္းေရာင္းေသာဆိုင္မ်ားတြင္ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူရရွိလာႏိုင္ျခင္း စသည္တို႕မွာ အေသးစားေျပာင္းလဲမွဳမ်ားေလာက္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ဒီႏွစ္ပိုင္းအတြင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ကမာၻေလာကၾကီးအတြင္းတြင္ ၾကီးမားေသာ ေျပာင္းလဲမွဳၾကီးမ်ား အေျမာက္ အမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ပညာရပ္ႏွင့္ သေဘာတရားေတာ္လွန္ေရးၾကီးမ်ား ျဖစ္ပြားသြား ခဲ့သည္။ ၂၃ ႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္း တိမ္းေစာင္းလ်က္ရွိေသာ ကမာၻေျမၾကီးအား ေရျပင္ညီအတိုင္း ျပန္လည္တည့္ မတ္လိုက္ႏိုင္ပါက လူသားတို႕၏ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ တိမ္းေစာင္းေနေသာ အျမင္မ်ား ျပန္လည္ တည့္မတ္လာကာ (လူသားအခ်င္းခ်င္း အထင္အျမင္လြဲမွားမွဳမ်ားသည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ ကမာၻၾကီး ၂၃ ႏွစ္ပိုင္းတစ္ ပိုင္း ဒီဂရီတိန္းေစာင္းေနေသာေၾကာင့္ ဟူေသာအယူအဆမွာ အင္မတန္မွပင္ ေလးစားေလာက္ပါတယ္) လူေလာကၾကီး ပိုမိုသာယာဖြ႕ံျဖိဳးလာႏိုင္သည္ဆိုကာ ကမာၻေျမညီအား ေရျပင္ညီျဖစ္သည့္ (၀) သို႕မဟုတ္ (၁၈၀) ဒီဂရီသို႕ တည့္မတ္ႏိုင္ရင္ အျပင္းအထန္ၾကိဳးစားေနသည့္ သုေတသန လုပ္ငန္းၾကီးမ်ားမွာလည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

သတင္းစာမ်ားတြင္လည္း ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္တစ္ႏိုင္ငံ အျပိဳင္အဆိုင္ တီထြင္ဖန္တီးမွဳမ်ားကို အမ်ားအျပားပင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ပတ္ခန္႕ကပင္ လူသားတို႕၏ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းမွ ထုတ္လႊင့္ ေနသည့္ မျမင္ႏိုင္ေသာ ေရာင္ခ်ည္တစ္မ်ိဳး ( ၎တို႕အေခၚအေ၀ၚအရ H-Ray) အား ဖမ္းယူႏိုင္ေသာ အထူးျပဳ လုပ္ထားသည့္ "ၾကည့္မွန္" တစ္မိ်ဳးအား ေအာင္ျမင္စြာ ထုတ္လုပ္လိုက္ၿပီ ျဖစ္ေရာင္း။ ထိုကဲ့သို႕ လူ႕ခႏၶာကိုယ္မွ ထုတ္လႊင့္ေသာ H-Ray မ်ားအား ၎မွန္ျဖင့္ ဖမ္းယူႏိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္၊ ထိုမွန္အတြင္း အထူးတီထြင္တပ္ဆင္ထား ေသာ နည္းပညာမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ အရင္ဘ၀မ်ားကို မွန္အတြင္း ရွင္းလင္းစြာ ျပန္လည္ ၾကည့္ရွဳႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ ၎တို႕အသံုးျပဳခဲ့ေသာ နည္းပညာမွာ စိတ္၊ ေစတသိတ္ႏွင့္ နာမ္တို႕၏ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚေနမွဳအား စြမ္းအင္အျဖစ္သုိ႕ အသြင္ေျပာင္းလဲေစခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ထိုကဲ့သုိ႕ အင္မတန္ထူးျခားဆန္းျပားသည့္ သတင္းႏွင့္နည္းပညာမ်ား အဆက္မျပတ္ေပၚထြက္ေနရာမွ ယခု (၂၆) ရာစုအတြက္ အထူးခြ်န္ဆံုးေသာ သိပၸံပညာရွင္ဘြဲ႕ကို ရရွိခဲ့ေသာ တီထြင္မွဳတစ္ခုသည္ ကမာၻတစ္ခုလံုး အား တုန္လဳွပ္ေစခဲ့ပါတယ္...။ " Combination Atom " လို႕အမည္ရတဲ့ အစိတ္အစိတ္ အပိုင္းပိုင္း ျဖစ္ေနေသာ အမ်ိဳးတူ Atom မ်ားအား ျပန္လည္ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းေပးႏုိင္ခဲ့ေသာ နည္းပညာပင္ျဖစ္ပါတယ္။ Atom မ်ားကို ခြဲစိတ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ နည္းပညာမွာ ကမာၻေပၚတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္ ၆၀၀ နီးပါးခန္႕ ကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး Atomic Bomb မ်ားျပဳလုပ္ကာ စစ္ပြဲမ်ားတြင္ အသံုးခ်ျခင္းမ်ားႏွင့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္ ျခင္းမ်ားတြင္ပင္ အသံုးခ်ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုစဥ္ကတည္းက ထိုကဲ့သို႕ ခြဲစိတ္လိုက္ေသာ၊ သို႕မဟုတ္ သဘာ၀အေလွ်ာက္ တစ္စစီျဖစ္ေနေသာ Atom အပိုင္းအစမ်ားအား မည္သို႕မည္ပံု ျပန္လည္ေပါင္းစပ္၍ မည္သည့္ေနရာမ်ားတြင္ အသံုးခ်ႏိုင္မည္နည္းဆိုေသာ ေမးခြန္းမွာ သိပၸံပညာရွင္မ်ား၏ ညမ်ားစြာကို တံခါး ေခါက္ေစခဲ့ပါတယ္....။ ယခုေတာ့ ထုိနည္းပညာကို ေတြ႕ရွိ၍ ေအာင္ျမင္စြာ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

မည္သည့္ေနရာတြင္ အသံုးခ်ခဲ့ ပါသနည္း ဆိုေသာ္......

အထူးပင္ ေျပာင္ေျမာက္၍ ဂုဏ္ျပဳထိုက္ေသာ တီထြင္မွဳၾကီး တစ္ခုတြင္ အသံုးျပဳႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိတီတြင္ႏိုင္ခဲ့မွဳ ေၾကာင့္ ကမာၻေလာကၾကီးသည္ ယခင္က အသံုးျပဳခဲ့ၾကေသာ "ကမာၻ႕ရြာၾကီး" ဆိုေသာစကားလံုးထက္ပင္ ေသး ငယ္သြားကာ "ကမာၻ႕ အိမ္သာၾကီး" ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ၎တီထြင္မွဳေၾကာင့္ လူသားမ်ား၏ ဆက္သြယ္ေရး၊ ပို႕ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားသည္ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ လြယ္ကူ၊ ျမန္ဆန္သြားခဲ့ပါတယ္။ အာကာသယာဥ္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ ေလယာဥ္၊ လွည္းယာဥ္ စသည့္မည္သည့္ယာဥ္မွ် အသံုးျပဳရန္မလိုေလာက္ ေအာင္ျဖစ္သြား ခဲ့ပါတယ္။ ယာဥ္မ်ားအသံုးျပဳစရာ မလိုေတာ့ေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ဆီႏွင့္ ေရနံေစ်းမ်ား အလကား အလွဴၾကီးေပးရ မတတ္ ေစ်းႏွဳန္းမ်ားက်ဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္ (ေလာင္စာဆီေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရေသာ က်ဴးေက်ာ္စစ္မ်ားလည္း ထပ္မံျဖစ္ပြားျခင္း မရွိေတာ့ေၾကာင္းလည္း ေတြ႕ရွိရပါတယ္)။ ထုိကဲ့သို႕ စက္သံုးဆီ ေစ်းႏွဳန္းမ်ားက်ဆင္းမွဳ ေၾကာင့္ သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေစ်းသက္သာသြားၿပီး ကုန္ေစ်းႏွဳန္းမ်ား ကမာၻႏွင့္အ၀ွမ္း ေခြးက်၊ ၀က္က် ျပဳတ္က်ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ကမာၻျပည္သူအေပါင္းလည္း စား၀တ္ေနေရးမ်ားေခ်ာင္လည္လာၿပီး၊ လူေနမွဳအဆင့္ အတန္းမ်ားသည္လည္း အလင္း၏ အလွ်င္ကဲ့သို႕ လွ်င္ျမန္စြာတိုးတက္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါ ေတာ့တယ္။ အလြန္ကို အက်ိဳးရွိလွတဲ့ တီထြင္ေအာင္ျမင္မွဳၾကီး ပါပဲ....။

မည္သို႕ မည္ပံု အသံုးျပဳသနည္း ဆိုေသာ္.....

ထို Atom မ်ားကို ျပန္လည္ေပါင္းစပ္ေပးႏိုင္ေသာ နည္းပညာၾကီးအား Open Source အျဖစ္ ကမာၻ႕ေစ်းကြက္ သို႕ တင္ပို႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လူသားမ်ား၏ အက်ိဳးအတြက္ အခေၾကးေငြမယူပဲ လွဴဒါန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ ထိုနည္းပညာအားအသံုးခ်ပံုမွာ အလြန္တရာမွ ရိုးရွင္းလွပါသည္။ ထိုနည္းပညာအား အသံုးျပဳရန္ ကြန္ပ်ဳတာတစ္ လံုးႏွင့္ Atom မ်ားကို (Divide, Emit, Receive ႏွင့္ Combine) ခြဲထုတ္ေပး၊ ထုတ္လႊင့္ေပး၊ လက္ခံေပး ၿပီးေတာ့ ျပန္လည္ေပါင္းစပ္ေပးမည့္ Program မ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ေရခဲေသတၱာတစ္လံုးမွ်သာ ပမာဏရွိ သည့္ စက္တစ္လံုးသာလိုအပ္မည္ ျဖစ္ပါတယ္...။ ၎စက္ႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာအားတြဲဖက္ၿပီး အသံုးျပဳရမည္ ျဖစ္ၿပီး....။ အသံုးျပဳပံုမွာ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသို႕ ပို႕လိုေသာ ပစၥည္းမ်ား (လူကိုယ္တိုင္သြားလိုပါကလည္း ရပါသည္။) ကို ထိုစက္အတြင္းသို႕ ထည့္လိုက္ရံုသာျဖစ္ပါသည္။ လူျဖစ္ပါက ထိုစက္ထဲသို႕၀င္ကာ ထိုင္ခံုတြင္ ထိုင္ရန္သာ လိုအပ္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႕ လူ (သို႕) ပစၥည္းသည္ စက္အတြင္းသို႕ ေရာက္ရွိသြားပါက ကြန္ပ်ဴတာမွ တစ္ဆင့္ Run လိုက္ပါက စက္အတြင္းရွိ အထူးျပဳလုပ္ထားေသာ ေရာင္ျခည္မ်ားႏွင့္ နည္းပညာမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ပို႕လိုေသာဖက္မွ လူ(သို႕) ပစၥည္း၏ Atom မ်ားကို အပုိင္း အစမ်ားျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္အာ Internet လမ္းေၾကာင္းမွတစ္ဆင့္ သြားလိုရာသို႕ ပို႕ေဆာင္ေပးမည္ ျဖစ္ၿပီး၊ တစ္ဖက္မွလက္ခံရရွိသည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ Atom မ်ားကို ျပန္လည္ ေပါင္းစပ္ေပးလိုက္ျခင္းျဖင့္ လူျဖစ္ေစ၊ အရာ၀တၳဳျဖစ္ေစ အေကာင္းပကတိ အတိုင္း အလိုရွိရာသို႕ ေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္ရွိသြားၿပီျဖစ္ပါေတာ့တယ္...။

ထိုကဲ့သို႕၎နည္းပညာ၏ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ ကမာၻအ၀ွမ္းမွလူမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်ိန္တြင္ပင္ အလြန္ပင္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းေသာ သတင္းတစ္ခု ကမာၻေပၚသို႕ ပံ်႕လြင့္သြားခဲ့ေလသည္။ ျဖစ္ပံုမွာ အလြန္ပင္ အံၾသဖြယ္ ေကာင္း၍ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာလည္း ေကာင္းလွေပသည္။ လူငယ္တို႕ သဘာ၀အရ ခ်စ္ၾကိဳက္ ေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ ကမာၻေပၚရွိ သီးျခားႏိုင္ငံ တစ္ခုစီတြင္တည္ရွိေနၾကေသာ္လည္း ထုိနည္းပညာၾကီး၏ အကူအညီျဖင့္ ေန႕စဥ္ ေန႕တိုင္း လြယ္ကူအစဥ္ေျပစြာ ဆံုေတြ႕ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ (လူၾကီးမ်ားက ၎တို႕ႏွစ္ဦးအား သေဘာမတူၾကေသာ ေၾကာင့္ Internet ႏွင့္ ၎နည္းပညာ အကူအညီျဖင့္ ထိုကဲ့သို႕ခိုးေတြ႕ေနၾကျခင္း ျဖစ္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။) ထုိကဲ့သို႕ ေန႕စဥ္ေတြ႕ဆံုေနရာမွ တစ္ေန႕တြင္ ေကာင္ေလးသည္ မိဘမ်ားသေဘာထားတင္းမွာမွေၾကာင့္ ေကာင္မေလး အား သြားေရာက္ခိုးယူရန္အတြက္ စက္အတြင္းသို႕၀င္ကာ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံသို႕အသြားတြင္ ၎ေနထိုင္ရာ ႏိုင္ငံဘက္အျခမ္း၌ ထံုးစံအတိုင္း မီးပ်က္သြားရာမွ (ေနာက္ပိုင္းသတင္းမ်ားအရ ၎ေကာင္ေလးမွ ေကာင္မေလးအား သြားေရာက္ခိုးယူရန္ သြားေသာေန႕သည္ ၎တို႕ျမိဳ႕နယ္ ေန႕လည္မွစ၍ မီးပ်က္မည့္ အလွည့္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရ) လိုရာခရီးသို႕ေရာက္ရွိျခင္း မရွိေတာ့ပဲ Internet လမ္းေၾကာင္းအတြင္း Atom မ်ားအပိုင္းပိုင္းအစစျဖစ္ကာ ေသဆံုးသြားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

p.s- ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ဖူးတဲ့ သိပၸံဇာတ္လမ္းထဲမွ အပိုင္းအစအခ်ိဳ႕အား တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္ ေသာ (လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနသည့္အရာမ်ားႏွင့္ စိတ္ကူး) အရာမ်ား ေပါင္းစပ္ကာ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္

2008-09-20T01:34:00.007+06:30

အခန္း(၁)

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
ဖမ္းခ်ဳပ္ဆုပ္ကိုင္လုိ႕ မရတဲ့
အရိပ္တစ္ခုပါပဲ.....။
(Black Dream)

လူတိုင္းမွာ သူတို႕အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ရွိတတ္ၾကစျမဲပါ...။ လူထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ (မိမိ ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္) ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္ဆိုတာရွိပါတယ္။ တစ္ျခား သူေတြနဲ႕ နဲနဲကြာျခားမယ္ထင္တာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြက ျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ အတိတ္၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားထဲ မွသာ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာကို သတ္မွတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္က ေတာ့ အနာဂတ္မွာပါ။ မေရာက္ေသးပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ရအံုးမွာပါ...။ ဘယ္ေန႕လဲ..? ဘယ္ေလာက္ ေစာင့္ရမလဲ...? ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေသေသခ်ာခ်ာမသိေသးပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႕ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ တစ္ခု ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အယူအဆအရ အဲ့ဒီ့ေန႕ရက္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ေန႕ရက္ေတြထဲမွာ အျမင့္ ျမတ္ဆံုးလို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕အျဖစ္သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဲ့ဒီ့ ေန႕မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ က်ဆံုးျခင္း စတဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ လူသားတိုင္း မလြဲမေသြ ၾကံဳေတြ႕ၾကရမယ့္ အစြန္းတရားေတြကေန လြတ္ေျမာက္စြာ ရုန္းထြက္သြားႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ။ စကားလံုးလွလွေလးနဲ႕ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ "ေသျခင္းတရားဆိုတဲ့ တံခါးတစ္ခ်က္ကို ဖြင့္ခြင့္ရမယ့္ေန႕" ေပါ့။

အခန္း (၂)

ရွင္သန္ျခင္းဆိုတာ
တကယ္ေတာ့
ေသျခင္းတရားရဲ႕ အဓိက တရားခံပါပဲ....။
(Black Dream)

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ေလးကို ဘယ္လိုပံု ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ဆင္ႏြဲ မယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အဲ့ဒီ့ေန႕ေလးမွာ ဘာမွေထြေထြထူးထူး မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။ လိုလည္းမလိုခ်င္ပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ (လူသားတို႕ရဲ႕သဘာ၀အရ) နဲနဲေတာင္းဆိုခ်င္ပါ တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္၏ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အခမ္းအနားသို႕....

၁။ မ်က္ရည္က်တတ္သူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၂။ ဟန္ေဆာင္ ပူေလာင္ျပသူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၃။ လူမွဳေရး အျမတ္ထုတ္လိုသူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၄။ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း ကိုယ့္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာသူမ်ား မတက္ေရာက္ရ၊
၅။ "အနိစၥ" စကားလံုးအား စာလံုးမေပါင္းတတ္သူမ်ား မတက္ေရာက္ရ။

အခမ္းအနားအတြက္...

၁။ သတင္းစာအတြင္း ထည့္သြင္းေၾကာ္ျငာျခင္းမျပဳရ၊
၂။ ယပ္ေတာင္မ်ား၊ ေရသန္႕ဘူး ေ၀ျခင္းမ်ားမျပဳရ၊
၃။ ေနၾကာေစ့၊ ကြာေစ့၊ ဖရံုေစ့ အစရွိေသာ မည္သည့္ အေစ့မွ စားေသာက္ျခင္းမျပဳရ၊
၄။ ဖဲ၀ိုင္းမေထာင္ရ၊
၅။ မုန္႕ဟင္းခါးမေၾကြးရ။

ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းဆိုခ်င္တာ ဒီေလာက္ပါပဲ...။ က်န္တာေတာ့ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး။

အခန္း (၃)

လူ႕ဘ၀ဆိုတာ
တကယ္ေတာ့...
အကုသိုလ္ အေၾကြး၀ယ္တဲ့ေနရာတစ္ခုေပါ့...။
(သစၥာနီ)

ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခုန္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ရက္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ျပင္ဆင္မွဳ တစ္ခိ်ဳ႕ကို ငယ္စဥ္က စိတ္ကူးထားခဲ့တဲ့အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုး ျပင္ဆင္မွဳအေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အသက္ (၁၈) ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕မွာ ရန္ကုန္မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း ေဆးရံုၾကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ၾကည္လႊာလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မွ အသံုးမ၀င္ေတာ့တာဗ်ာ...။ ဒါၾကီးဘာသြားလုပ္မွာလဲ...။ တကယ္ေတာ့ အာရံုငါးပါးဆိုတာ (အဆိုးျမင္နဲ႕ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္) သတၱ၀ါေတြရဲ႕ သံသရာကိုမရွည္ရွည္ေအာင္ဆြဲဆန္႕ေပးေနတဲ့၊ အကုသိုလ္ေတြ ကို အလံုးလိုက္ အရင္းလုိက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀အတြင္း၀င္ခြင့္ေပးေနတဲ့ အရာေတြပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ (၂၀) ျပည့္ႏွစ္ ေမြးေန႕မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားနဲ႕ စမ္းသပ္အစစ္ ေဆးခံျခင္းမ်ား၊ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားရယူ၍ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ (ရွိေနေသာလည္း ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရတဲ့ အၾကီးစား အရိပ္ၾကီး ျဖစ္တဲ့) ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ နာမ္က ေနာက္ထပ္ဘ၀တစ္ခုသို႕ အကုသိုလ္မ်ားအေၾကြး ယူဖို႕ သြားတဲ့အခါ ေဆးပညာကိုေလ့လာေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားနဲ႕ ပညာရွင္မ်ား အသုံးျပဳဖို႕ အတြက္ Dead Body အျဖစ္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားခဲ့ဖူးတယ္ေလ ဒီဘာမွသံုးစားမရေတာ့တဲ့ ခႏၶာၾကီးကို ေျမျမွဳပ္ဖို႕ေနရာေပးမယ့္အစား ေလာကကို သာယာလွပေစမယ့္ သစ္ပင္၊ ပန္းမန္ေတြစိုက္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လူသားနဲ႕ သတၱ၀ါေတြ အတြက္ခြန္အားျဖစ္ေစမယ့္ ဟင္းသီး၊ ဟင္းရြက္၊ သစ္သီးေတြ စိုက္ရင္ ပိုမ်ား အက်ိဳးရွိမလားလို႕...။ အဲ...။ မီးရွိဳ႕လိုက္ေတာ့ေရာ....။ အင္း....။ မီးရွိဳ႕လိုက္ေတာ့ လူေတြနဲ႕ သဘာ၀ပတ္၀န္း က်င္ကို ဒုကၡေပးမယ့္ မီးခိုးေငြ႕ေတြနဲ႕ Carbon Dioxide ေတြပဲ ထြက္လာမယ္ေလ...။ ဟုတ္တယ္မလား...?

ကဲ....။ ဒီလိုဆို ကိစၥအားလံုးေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွင္းသြားၿပီ မဟုတ္လားဗ်ာ...?

ဇာတ္သိမ္း

ေသျခင္းတရားဆိုတာ
အလွပဆံုး
ေန၀င္ခ်ိန္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ပါပဲ....။
(Black Dream)

ဒါေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ျပင္ဆင္မွဳတစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဆႏၵေတြ ကို သေဘာထားၾကီးစြာ နားလည္ လက္ခံေပးခဲ့ၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အလြန္တရာ ေက်းဇူးတင္ ဦးညြတ္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ဗ်ာ....။

ကြ်န္ေတာ္ (တို႕) က သူမ်ားေတြ ေျပာေျပာေနၾက သလိုေပါ့ဗ်ာ...။ " လူမဟုတ္တဲ့ လူေတြ" ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ (မပိုင္တာျခင္းအတူတူ) သူမ်ားေတြလို မပိုင္ဘူးေပါ့...။ ဘယ္ေနရာမွာေသမယ္...။ ဘယ္အခ်ိန္မွာေသမယ္....။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ေသမယ္....။ မေရရာ လွပါဘူး...။ ေရွ႕တန္းတစ္ေနရာမွာပဲ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အေသသတ္တမ္းကစားရင္း အသက္ထြက္ခ်င္ ထြက္သြားမယ္ ၊ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ရစရာမရွိေအာင္စုတ္ျပတ္ၿပီး ေသမယ္ဆိုရင္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ေဆးရံုေပၚက မ်က္စိအလင္းမရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္) ႏွစ္ေယာက္နဲ႕၊ ေဆးေက်ာင္းနဲ႕ ေဆးရံုက ပညာရွင္နဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ "Sorry ပါ" ေပါ့...။

အကယ္၍မ်ား ကံၾကမၼာဆိုတဲ့ (ေျမနိမ့္ရာ လွံအျမဲစိုက္ေစတတ္တဲ့၊ ေရနစ္သူကို ၀ါးအျမဲကူထုိးတတ္တဲ့) အူေၾကာင္ၾကားေကာင္ကမ်ား သက္ညွာစြာ စဥ္းစားေပးလို႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အခန္းအနားေလးကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူး၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့လို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ က်င္းပခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့.....။ အတိုင္းထက္အလြန္ေပ့ါဗ်ာ...။

p.s- ေမာင္မ်ိဳး Tag ထားတဲ့ " ၁၀ ရက္သာက်န္ေတာ့မယ္ဆိုရင္" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလးကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အျမင္၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အခ်ိဳ႕နဲ႕ ျဖည့္စြက္ထားေၾကာင္းပါ...။ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ရာ အျမင္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္၏ သီးသန္႕ အျမင္မ်ားသာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပည့္အ၀မွန္ကန္သည္ဟု မဆိုလိုေၾကာင္းပါ......။ ။

လြန္ေလၿပီးေသာ ၃၆၅ ရက္သို႕...

2008-09-11T01:39:00.005+06:30

ဒီေန႕ ကြ်န္ေတာ္ Blog ေရးတာ (၁) ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုး..လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္, ဘေလာ့ကို စတင္ေရးသားက တည္းက ငါလည္း တစ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ ငါ့ဘေလာ့ေလးအတြက္ အမွတ္တရ တစ္ခုခုေလာက္ေရးမယ္လို႕ စိတ္ကူးေလး ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရတဲ့ အဲ့ဒီ့ေန႕ရက္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႕မွာ ဒီရပ္၀န္းေလးကို ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်ကာလေတြထဲမွ အမွတ္တရနဲ႕ ထူးထူးျခားျခားရွိခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္၊ အေတြ႕အၾကံဳေလးမ်ားကို အမွတ္တရအေနနဲ႕ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္...။

Blogspot ႏွင့္ စတင္ မိတ္ဆက္ျခင္း

Blogspot ဆိုတဲ့ ရပ္၀န္းေလးတစ္ခုမွာ Black Dream ဆိုတဲ့အညတရတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္ပံုကို စေျပာရ မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆရာ ကိုေအာင္ ကိုအရင္ဆံုး ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ သူက Gtalk မွာ သူလုပ္ထားတဲ့ Blog Link ေလး တင္ထားလို႕ ဘာမ်ားပါလိမ့္ဆိုၿပီး သြားၾကည့္ခဲ့ရာမွ ကြ်န္ေတာ့္ထံသို႕ Blogging ဆိုတဲ့ ခ်စ္စရာ ေရာဂါပိုးမႊားေလးတစ္ေကာင္ စတင္ကူးစက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာပဲ...။ ကြ်န္ေတာ္ ပူဆာတာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုေအာင္က သူ႕မွာရွိတဲ့ Saturn God ေရးသားတဲ့ ဘေလာ့လုပ္နည္း စာအုပ္ေလးကို Online ကေနပို႕ေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ သူေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္း ဟိုလုပ္ဒီလုပ္၊ ဟိုစမ္းဒီစမ္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Black Dream ဟာ တေျဖးေျဖးရုပ္လံုးေပၚလာခဲ့ပါ ေတာ့တယ္။ ကိုေအာင္၊ Saturn God ရဲ႕စာအုပ္ၿပီးရင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျမင္ဆရာေတြ စုစည္းခဲ့ရာ ေနရာတစ္ ခုကေတာ့ HelpDesk ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ လူပုဂိၢဳလ္မ်ားအားလံုးႏွင့္ ေနရာ၊ အရာ၀တၳဳမ်ားအားလံုးအား ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ မ်ားအျဖစ္ ဒီေနရာေလးကေန ေရွးဦးစြာ ဂုဏ္ျပဳလိုပါတယ္။

စတင္ျခင္း

Blog စလုပ္ၿပီးေတာ့ ဘာစေရးလို႕ေရးရမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒါနဲ႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္ အရင္က ခံစားရတိုင္း (အားယားေနတိုင္း) ေရးထားခဲ့ဖူးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲမွ ကဗ်ာမ်ားကို စတင္ကူးယူၿပီး ေရးသားခဲ့ ပါတယ္။ ျမန္မာလက္ကြက္ကို အရင္ကရိုက္ဖူးေပမယ့္ အသံုးမျပဳတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာခဲ့တာေၾကာင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ၿပီးဖို႕ကို ေတာ္ေတာ္ကိုအားတင္းၿပီး ေရးသားခဲ့ရပါတယ္။ ေရးသာ ေရးခဲ့တာပါ...။ ဘေလာ့ေလာက အေၾကာင္း နကန္းတစ္လံုးမွ မသိေလေတာ့ သူမ်ားဘေလာ့ေတြ သြားလည္ျခင္း၊ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို လာလည္ဖို႕ ဖိတ္ေခၚျခင္း စတာေတြကို ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္တတ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီ့ေတာ့ အက်ိဳးဆက္က ရွင္းပါတယ္။ ပို႕စ္ ၁၀ ခုေလာက္တင္လို႕မွ ကြန္မန္႕တစ္ခု မရခဲ့ပါဘူး။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဟြန္း....။ ဘာမွမေရးပဲ ျပစ္ထားလိုက္ တာေပါ့။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဘာမွဆက္လုပ္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့လို႕ပါ။ အဓိက ကေတာ့ Blogger မ်ားအားလံုး တူညီစြာလက္ခံထားတဲ့ Comment နဲ႕ Cbox ဆိုတဲ့အားေဆးေတြ မရရွိခဲ့လိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (ကြ်န္ေတာ့္လို အျဖစ္မ်ိဳးေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အသစ္အသစ္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ Blogger ေတြခံစားရျခင္း မေတြ႕ တဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္)

ျပန္လည္ အသက္သြင္းျခင္း

ဒီလုိနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ျပစ္ထားခဲ့ရာက... အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ ရွိေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း (သူငယ္ခ်င္းဆို သူငယ္ခ်င္းပဲ ဘာမွထပ္မေမးနဲ႕ :P ) တစ္ေယာက္က ဆက္ေရးဖို႕အားေပးပါေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းက ၂ ခုပါ...။ (၁) ကြ်န္ေတာ့္ကို အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ ေရးခိုင္းပါတယ္ (၂) တစ္ခ်ိန္က သူသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူ႕ ခ်စ္ခ်စ္ အစ္ကိုၾကီးက ယခုလက္ရွိ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါေလာကမွာ Pioneer တစ္ဆူ အျဖစ္ရွိေနေသးတဲ့ သူတစ္ေယာက္လိုပဲ ေအာင္ျမင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္ ရယ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ျပင္သမွ် (ကလိသမွ်) Template ေတြကို တစ္ညလံုး ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ အိပ္ေရးပ်က္ခံၿပီး ဟိုဟာဖ်က္၊ ဒီဟာမထည့္နဲ႕၊ ဒီဘက္နဲနဲတိုး၊ အေပၚကို နဲနဲတင္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေ၀ဖန္အၾကံေပး၍ လည္းေကာင္း၊ ဟိုပို႕စ္မေကာင္းဘူး၊ ဒီပို႕စ္ညံ့တယ္၊ အဲ့ဒီစကားလံုး အားမပါဘူး စသည္ျဖင့္ အားေပးအားေျမွာက္ ဂုဏ္ျပဳ၍လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေရာဂါပိုးကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ အခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ့္ Blog မွတင္ထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ဟာ သူနဲ႕အတူ စဥ္းစားရင္း ရခဲ့တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္...။ သူဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုး နဲ႕ အျမဲတမ္း တည္ရွိေနမဲ့ အမာခံ ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ကို ေလးေလးနက္နက္ အသိအမွတ္ျပဳမိပါတယ္။ (နင့္နာမည္ကိုေတာ့ ထည့္ရင္ ၾကိဳက္မွန္းမသိ၊ မၾကိဳက္မွန္းမသိမို႕ မထည့္ေတာ့ဘူး ေဟ့ :P )

အေပါင္းအသင္းမ်ား

သူမရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္ (အဲေလမွားလို႕) အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ဘေလာ့ စေရးၿပီဆိုတာနဲ႕ ရန္ကုန္မွာ ကားအသစ္မ်ား ၀ယ္ရင္ ေရႊေညာင္ပင္မွာ ကားဦးတိုက္ရသလိုပဲ မသြားမျဖစ္သြား ဦးတိုက္ (အဲေလ မွားျပန္ၿပီ) သြား လည္ရမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ သဘာပတိၾကီး ကိုစိုးထက္ ၾကီးဆီကို စတင္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါေတာ့ တယ္။ အခုလည္ၿပီးတယ္ဆိုရင္ပဲ မၾကာလိုက္ခင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ဆီဗံုးထဲမွာ Link လိုက္ၿပီဗ်ိဳ႕ ဆိုတဲ့စာသားေလး ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီစာသားေလးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့သက္တမ္းမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ဆီက စတင္ရရွိခဲ့တဲ့ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေစခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ တေျဖးေျဖးခ်င္း လည္ပတ္လာခဲ့ရာမွ ကြ်န္ေတာ္အသက္သြင္းခဲ့တဲ့ Black Dream ေလးဟာ တစ္ေျဖးေျဖး လမ္းေလွ်ာက္တတ္စ အရြယ္ကိုေရာက္ ရွိလာပါေတာ့တယ္။ အေပါင္းအသင္းနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း (အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ယခုအခ်ိန္မွာ ေနရတစ္ခုတည္းမွာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေကာင္းစားၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ ၿငိမ္းညိဳ၊ မွ်ားျပာ၊ ျဖိဳးငယ္၊ တင့္ထူးေရႊ၊ နတ္ရွင္ေနာင္ တို႕ ျဖစ္ပါတယ္)။ ကြ်န္ေတာ္ စတင္ေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ရွိခဲ့တဲ့လူေတြကိုေျပာတာပါ။ ျပင္ပသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္စတင္ ရင္းႏွီးခဲ့တာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေမြးေန႕ပို႕စ္ စတင္ေရးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ မေဗဒါ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အရွိန္ရလာျခင္း

ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ေျပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Senior ဆရာၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ညိမ္းၿငိဳ၊ ျဖိဳးငယ္၊ တင့္ထူးေရႊ၊ မွ်ားျပာတို႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္ ကဗ်ာေတြကို ဆက္လက္ေရးသားဖို႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို စိတ္ကုန္ သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ Essay ေတြကို စတင္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ေရးသားေရးရတယ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အတူတူေလာက္ ေပၚလာခဲ့တဲ့ ကိုမင္းတေစ ရဲ႕ Essay ေတြက ကြ်န္ေတာ့္အေပၚအမ်ားၾကီး လႊမ္းမိုးမွဳေတြရွိေနၿပီး (အခုခ်ိန္အထိလဲ ကြ်န္ေတာ္ သူ႕အေရးအသားနဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကို သေဘာက်လ်က္ရွိပါတယ္) ငါေရးရင္ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ တေပြ႕တစ္ပိုက္ၾကီးရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ဟာ..။ ဘယ္သူမွ မဖတ္လဲ ငါ့ဘာသာဖတ္မယ္ဆိုၿပီး စတင္ ေဖာ္ေရွာ (မွားလို႕..ဟီး) ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြနဲ႕ စာဖတ္သူအေပါင္းကို ဒုကၡေပးခဲ့တာလည္း အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုအရ ၾကာေညာင္းခဲ့ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ထင္ရာ ျမင္ရာ လက္ေဆာ့သမွ်ကို အခုခ်ိန္အထိ ခြင့္လႊတ္အားေပးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္အလြန္ ေလးစားျမတ္ႏိုးမိပါတယ္။

အေတြ႕အၾကံဳေလးမ်ား

ကြ်န္ေတာ္ အက္ေဆးေတြ စေရးၿပီးမၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ကို လူသိမ်ားေစမဲ့ ပို႕စ္တစ္ခု ေရးသားျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့အပါအ၀င္ ကြ်န္ေတာ္သိသေလာက္ ဘေလာ့ ၅ ခုခန္႕မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပ ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ပို႕စ္ေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္ေတာ္လူသိမ်ားလာခဲ့သလို၊ အဲ့ဒီ့ပို႕စ္ေၾကာင့္ပဲ အတိုက္အခိုက္ေတြ ကြ်န္ေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ တိုက္ခိုက္ပါေစ ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာ ကြ်န္ေတာ္လံုတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ထူးထူးေထြေထြ ဘာမွမခံစားခဲ့ရပါဘူး။ (ေစတနာနဲ႕ သတိေပးတဲ့သူေတြကို ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။) ၎အတိုက္အခိုက္ေတြၾကားမွပင္ ထိုပို႕စ္ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ ပို႕စ္မ်ားကြ်န္ေတာ္ဆက္လက္ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ၎တို႕ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကို အကုန္ခံၿပီးကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ကို Visitor တက္ေအာင္ တိုက္ခိုက္ၾကတဲ့သူေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူတို႕ထင္သလို ျပန္လည္တိုက္ ခိုက္ဖို႕ အတြက္ ထုိက္တန္တဲ့အခ်ိန္နဲ႕ ၎တို႕အား နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပႏိုင္မယ့္ စကားလံုးမ်ား မရွိျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ဆန္စားရဲရပါတယ္....။ ကြ်န္ေတာ္စားေနေသာဆန္သည္ အမိျမန္မာျပည္နဲ႕ ျပည္သူမ်ားမွ ေကြ်းေသာ ဆန္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရဲပါသည္။

ညီအစ္ကိုမ်ား

ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ရပ္၀န္းေလးထဲမွာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုၾကာ အရွိန္ရလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အလြန္တန္ဖိုးထားတဲ့၊ ခ်စ္ခင္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ညီအစ္ကိုေတြ ရရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္သူေတြလဲ သိခ်င္လား? (ေျမွာက္ၿပီေဟ့...)။ သူတို႕ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုေတြ ျဖစ္တဲ့ ကိုလင္းထက္၊ ကိုစိုးထက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး (St. Augustine) မွ Senior ၾကီးျဖစ္တဲ့ ကို Zerotrash ၾကီးတို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီေတြကလား? ဘယ္သူေတြရွိမလဲ.... ညမီးအိမ္နဲ႕ ေမာင္မ်ိဳးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ နင္လား၊ငါလားေပါင္းတဲ့ သူေတြထဲက ဆိုရင္ေတာ့ မင္းတေစ၊ ေႏြမုန္တိုင္း၊ ေပါက္ရ၈၀၊ ႏွလံုးသားျပတိုက္ (ေနာက္ပိုင္း ကၾကီးေဒါင္း လဲပါတယ္ :P) တို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းေတြအေနနဲ႕ကေတာ့ ႏွင္းပြင့္၊ အိမ္ေလး၊ ညီမေလး ၀ကၤဘာ၊ မေဗဒါ၊ ပန္းခေရ၊ နႏၵာ၊ Apprenticeship၊ မေရႊျပည္သူ၊ မွဴးဒါရီ တို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ (က်န္ေနသူေတြ စိတ္မဆိုးနဲ႕ဗ်ိဳ႕။ ခ်က္ခ်င္း စဥ္းစားလို႕ ရသမွ်ထည့္ေရးတာ။ သတိရရင္ ထပ္ျဖည့္ေပးမယ္ :P) သူတို႕အျပင္ ေနာက္ထပ္ ေျပာမနာဆိုမနာ အစ္ကိုေတြ ညီေတြ၊ အစ္မေတြ၊ ညီမေတြနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားစြာ ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပြားေတြပါပဲ။

အမာခံပရိတ္သတ္မ်ား

ဒီေနရာမွာ Black Dream ရယ္လို႕ျဖစ္လာဖို႕ အဓိက အားေပးခဲ့ၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ ဘေလာ့ဂါ မဟုတ္ေသာ ပရိတ္သတ္ (ေမာင္ႏွမေတြပါပဲ) ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မခြ်င္းမခ်န္ေဖာ္ျပလုိပါတယ္။ သူတို႕ကေတာ့ Watery၊ မအိ တို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လဲ ရွိေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ မသိႏိုင္တဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ေရးသမွ် ေရာက္တတ္ရာရာမ်ားကို အျမဲတမ္း Comment ေပး၍ ျဖစ္ေစ၊ ဆီဗံုးမွာပဲ ေအာ္၍ျဖစ္ေစ၊ ဘာမွအသိမေပးပဲႏွင့္ ျဖစ္ေစ အားေပးေနၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ပရိတ္သတ္အားလံုးအား ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္၊ ေလးစားမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လက္တြဲေဖာ္မ်ား

ကြ်န္ေတာ္ပြားခဲ့တာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။ အခုေနာက္ဆံုးကြ်န္ေတာ့္ ပို႕စ္ကို အဆံုးမသတ္ခင္မွာ Black Dream ရယ္လို႕ ျဖစ္လာဖို႕ရာမွာ ဘယ္လိုမွ ခ်န္ထားလို႕မရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ဂုဏ္ျပဳရပါလိမ့္မယ္။ သူတို႕ေတြသာမရွိခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Black Dream ဆိုတဲ့ နာမည္တစ္ခုဟာ ဘယ္လုိမွ ျဖစ္တည္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အတူလိုက္ေပ်ာ္ၾကတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ေၾကကြဲရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕အတူ ခံစားေပးၾကတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ မေျပာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဆႏၵအားလံုးကို မညီးမျငဴျဖည့္ဆီးေပးခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြေပ့ါ။ သူတို႕ကေတာ့

(၁) ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ၆ ႏွစ္ၾကာအသံုးျပဳခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Compaq Laptop။
(၂) ေကာ္ဖီခြက္ႏွင့္ အျပည့္ ဘလက္ေကာ္ဖီမ်ား
(၃) Zippo မီးျခစ္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္ နတ္သမီးမ်ား
(၄) ပို႕စ္တစ္မ်ိဳးနဲ႕တစ္မ်ိဳးမရုိးရေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္အား ကုန္ၾကမ္းေတြေပးခဲ့ေသာသူမ်ား :P ႏွင့္
(၅) ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ အျမဲတမ္းရပ္တည္ အားေပးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူတို႕ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

p.s- အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္က စက္တင္ဘာ ၉ ရက္ေန႕ကပါ။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အခုမွေရး တင္ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ၾကည့္ျခင္း...

2008-09-07T01:57:00.005+06:30

ကြ်န္ေတာ့္ အစ္ကိုၾကီး ကို zeRoTrash က Tag တာပါ။ သူလည္းသူမ်ား Tag တာနဲ႕အားက်မခံ ျပန္ Tag လိုက္ ပံုရပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္ Tag လုပ္ျခင္းခံရတာဟာ ကြ်န္ေတာ္ Blog ေရးတဲ့သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ပထမဆံုး အၾကိမ္ Tag ခံရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြ Tag တာကိုလည္း တစ္ခါမွမခံရဖူးသလို၊ ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ခါမွ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မ Tag ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အျမဲတမ္းအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လုိေနမလဲမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါ တစ္ေလ ေရးစရာရွိေသာ္လည္း အပ်င္းတစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြ၊ ဘာေရးရမွန္းမသိျဖစ္ကာ ေရာင္လည္လည္ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုအေနနဲ႕ ေပ်ာ္ဖို႕ေတာ့ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က အခုလို တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ Tag ၾကခ်င္းျဖင့္ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအၾကားမွာ ရင္းႏွီးမွဳ၊ ယံုၾကည္မွဳပိုမိုခိုင္မာ လာႏိုင္တယ္လို႕လဲ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ အျမဲတမ္း ၾကီး ဆိုရင္ေတာ့လည္းမေကာင္းဘူးေပါ့။ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးၾကီးတစ္ခုလို ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္း ၀င္ခံရရင္ အခု ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုၾကီး zeRoTrash လုပ္လိုက္တဲ့ Tag Game ေလးကို တစ္ျခားဘေလာ့ေတြမွာေတြ႕ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အေပ်ာ္သေဘာေရး ၾကတယ္ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း အတည္တက်ကို ေရးၾကတာေတြ႕ေတာ့ ၾကည္ႏူးမိၿပီး ငါ့ကိုလည္း Tag ခံရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႕ေတြးမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခု...။ အခုကြ်န္ေတာ္ ဒီ Tag ေလးကိုသေဘာၾကမိတာ တစ္ခုရွိပါတယ္....။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့...။ အခု ကြ်န္ေတာ္ေရးမယ့္ Tag Game ေလးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ က်န္ရွိေနခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ျဖဴစင္ၿငိမ္းခ်မ္းလွတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ႏွဳတ္ဆက္ပြဲလုပ္တဲ့ေန႕ေလးေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း အမွတ္တရေရးခိုင္းခဲ့ၾကဖူးတဲ့ အျပဳအမူေလးမ်ားကို ျပန္လည္တမ္းတ မိေစၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကို ေႏြးေထြး ၿငိမ္းခ်မ္းေစျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ....။

ကိုယ္႔ရဲ႕နာမည္............ Black Dream

ကိုယ္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြကဒီလိုေခၚတယ္ ………… မဲၾကီး၊ Black ၾကီး၊ မဟူရာအိပ္မက္

ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္………… ေခတၱ ေမာ္စကို

ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္………… ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ႏွိပ္ပါ :P

အေရာင္ဆိုရင္………… အနက္ေရာင္၊ အျဖဴေရာင္၊ မီးခိုးေရာင္၊ အျပာေရာင္။

အ၀တ္အစားဆိုရင္………… T-Shirt ( Especially- Black T-Shirt)

အစားအစာဆိုရင္………… စားလို႕ရတာ အကုန္စားတယ္။

ပစၥည္းဆိုရင္………… နာရီ၊ Zippo၊ မ်က္မွန္၊ ခါးပတ္၊ Wallet

သီခ်င္းဆိုရင္………… (Hard Rock- Scorpion, Aerosmiths, Bonjovi, Mr.Big, GNR, Metallica) (Alternative/Modern Rock- Green Day, Vertical Horizon, Offspring, Sugar Ray, Staind, Linkin Park)

စာေရးစာဆရာ………… မင္းခိုက္စိုးစန္၊ သစၥာနီ၊ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ နီကိုရဲ၊ မင္းလူ၊ တာရာမင္းေ၀။

စာအုပ္………… သုည၊ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ နမ္မီးစစ္ (မင္းခိုက္စိုးစန္)

Life style………… ေလးနက္စြာခံယူၿပီး ေပါ့ပါးစြာျဖတ္သန္းျခင္း။

ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ………… ၀ါသနာေတြလိုက္ပါရတာကိုက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕၀ါသနာ။

အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္………… သံသရာကူး လက္မွတ္တစ္ေစာင္။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက………… ျမန္မာျပည္။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက………… အနေႏာၱအနႏၱငါးပါးႏွင့္ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမိ်ဳးအတြက္ အနစ္နာခံခဲ့ၾကေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းမ်ားအားလံုး

ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက………… အေမ။

ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက………… အေဖ။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက………… Me, Myself and I!

ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္………… မရိုးသားမွဳတစ္ခုအား ဖံုးကြယ္ထားရေသာအခ်ိန္။

အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္………… မွန္ထဲျပန္ၾကည့္မိတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ေတာ္ေတာ္တုန္လွဳပ္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္………… ဒီဘ၀အတြက္ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို ထုတ္လႊတ္ခြင့္ရမယ့္အခ်ိန္။

အမွတ္တရေန႔………… သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႕သူ ေတာ္ေတာ္ မ်ားတယ္။

ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု………… ၿငိမ္းခ်မ္းရပါလို၏။

အခ်စ္ဆိုတာ………… ျမန္မာသဒၵါအလိုအရေတာ့ "စိတၱဇနာမ္" ေပါ့။

အမုန္းဆိုတာ………… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မညွာတာ၊ မသနားတတ္တဲ့သူေတြရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမွဳျပ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခု။

အလြမ္းဆိုတာ………… ရင္မွာပြင့္ေသာ ပန္းတစ္မ်ိဳး။

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ………… မရွိမေကာင္း၊ ရွိမေကာင္း။

ဘ၀ဆိုတာ………… ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာၾကီးပါ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္...။ ေနတတ္ဖို႕ေတာ့ နဲနဲအေနခက္လိမ့္မေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ………… ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ပါပဲ။ ကိုယ္ပြားတစ္ခုေပါ့။

ခ်စ္သူဆိုတာ………… ကိုယ္တန္ဖိုးထား၊ ျမတ္ႏိုးေသာသူ။

ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္………… လူ႕အႏၶ

ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က………… I'm Changing! You Are Changing! Everything Are Changing! There's Only One Thing Which Will Never Change, It's.......... CHANGING!

အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း………… ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္တယ္။

************************************************************************************

ဟုတ္ကဲ့...။ သူမ်ား Tag တာေတာ့ေရးၿပီးပါၿပီ။ ဒီတစ္ခါကြ်န္ေတာ္ ဆက္ Tag ပါမယ္။ ေရးခ်င္စိတ္ရွိရင္ေရးပါ...။ ေရးခ်င္စိတ္မရွိရင္ေတာ့......................................................................ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ၿပီးေအာင္ေရးပါ။ :P

ကိုလင္းထက္
ညမီးအိမ္
ေပါက္ကရ ၈၀
ကေဒါင္းညင္သာ
မင္းတေစ
အမရာ
အိုင္လြယ္ပန္
မွဴးဒါရီ
ေႏြမုန္တုိင္း (သူမေရးႏိုင္ဘူးဆိုတာသိေပမယ့္ ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့အတြက္ အမွတ္တရ Tag ပါတယ္)
Apprenticeship
စိုးျမနႏၵာသက္လြင္

p.s- ဆယ့္တစ္မီးၿငိမ္းေအာင္ ဆယ့္တစ္ေယာက္ Tag လိုက္ပါတယ္။ :P

၉ မမ

2008-09-04T01:18:00.012+06:30

နိဒါန္း

အခ်ိန္ကာလတစ္ခုၾကာ ျပင္းထန္စြာဆူညံခဲ့ေသာ ပစ္ခတ္သံမ်ားႏွင့္ ေပါက္ကြဲသံမ်ားသည္ ယခုအခါတြင္ေတာ့ အားလံုးဆံုးခန္းတိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္းထန္ေသာ လက္နက္သံမ်ားအစား ယခုအခါ သူ႕နားႏွင့္အၾကားအာရံု တြင္သာမက ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးပါး တုန္ခါသြားေအာင္ ၾကားေနရတဲ့ အသံေတြကေတာ့ ေအာင္ျမင္မွဳအတြက္ ဂုဏ္ယူဟစ္ေၾကြးေနၾကတဲ့ သူ႕ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ရန္သူ႕စခန္းအားတက္ေရာက္သိမ္း ပိုက္ေနသည့္" က်ား" ထိုးေသာအသံမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာင္ျမင္မွဳတစ္ခုအတြက္ မိမိရဲေဘာ္မ်ားေပ်ာ္ေနၾကသည္ကို ၾကည့္ရင္း သူျပံဳးေနမိပါသည္။ သူေရာ....? သူလည္းမၾကာခင္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္ ရင္း ေပ်ာ္ေနမိေၾကာင္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၀န္ခံေနမိပါေတာ့တယ္။

အရာရာၿငိမ္သက္သြားေသာအခါက်ေတာ့လည္း ေစာေစာက ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲခဲ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္သည္ သူမဟုတ္သည့္အလား ပကတိၿငိမ္သက္လ်က္ ရွိပါေတာ့သည္။ သက္ရွိျဖစ္ေစ၊ သက္မဲ့ျဖစ္ေစ သဘာ၀တရားကေပးထားေသာ အခြင့္အေရးမ်ားနဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွဳမ်ားကေတာ့ အားလံုးအတူတူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လူတို႕သည္လည္း ေသာက အပူအပင္မ်ားနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ေနရစဥ္အခိုက္တြင္မူ မည္မွ်ပင္တုန္လွဳပ္ ေခ်ာက္ျခား၍ စိတ္အစဥ္သည္ ျပင္းထန္စြာလွဳပ္ရွားခဲ့ေစကာမူ အရာရာၿပီးဆံုးသြားေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ၿငိမ္သက္သြားၾကစျမဲပင္...။

အခန္း (၁)

" အစ္ကိုၾကီး... ဘာေတြျပံဳးၿပီး သေဘာက်ေနတာလဲဗ်...။ ဟား..ဟား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိေနတယ္ေနာ္...။ အခုေနာက္တန္း မျပန္ခင္ေလး စစ္ပြဲတစ္ပြဲကလည္း ေအာင္ျမင္လိုက္ျပန္ၿပီဆိုေတာ့။ ေနာက္တန္းျပန္ေရာက္ရင္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ့္ အခ်စ္စစ္မ်က္ႏွာျပင္အတြက္ ၾကိဳတင္ရင္ခုန္ေနတာမလား...။ ဟား...ဟား"

"အစ္ကိုၾကီး" ဆိုေသာ ေခၚသံႏွင့္အတူ အဆက္မျပတ္ေျပာေနေသာ တပ္စု(၁) တပ္စုမွဴး ဗိုလ္ရာဇာႏွင့္ သူ႕အား ျပံဳးစိစိျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ တပ္စု (၂) တပ္စုမွဴး ဗိုလ္ေမာင္မ်ိဳး တို႕၏ ေခၚသံမ်ားေၾကာင့္ သူ႕အေတြးမ်ား ရပ္တန္႕သြားပါေတာ့တယ္။

" ဟာ..ဟ။ မင္းတို႕က သိပ္သိေနၾကပါလား။ ေအးေပါ့ကြာ မင္းတို႕က ေဗဒင္ဆရာထက္ေတာင္ ပိုမွန္ေနေတာ့ လည္း ငါက ဘာမွျပန္ေျပာလို႕မရေတာ့ဘူးေပါ့။"

" ဘာမွလာၿပီး ရွက္ရမ္းေတြရမ္းမေနနဲ႕ အစ္ကိုၾကီး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကေတာ့ ေျပာၿပီးသားေနာ္။ ေနာက္တန္းျပန္ ေရာက္လို႕ အစ္ကို, အစ္မနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္တဲ့အခါက်ရင္သာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို သတို႕သားအရံ လုပ္ခိုင္းဖို႕မေမ့နဲ႕...။ ေမ့လို႕ကေတာ့ အစ္ကို႕ညီေတြ အေၾကာင္းသိတယ္မလား....။ အဲ့ဒီညေတာ့...ေတာ္ပါၿပီ မေျပာေတာ့ပါဘူး" ေမာင္မ်ိဳးသည္ ကြ်န္ေတာ့္အားေျပာရင္း ရာဇာအားအေဖာ္ညိွသည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္လွမ္း ၾကည့္ ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား တ ဟား..ဟား ႏွင့္သာ အေတာမသတ္ ရယ္ေနၾကပါေတာ့တယ္...။

" ဟ... မင္းတို႕ဟာက ပိုင္လွခ်ည္လား? ၾကည့္ရတာ ကာယကံရွင္ ငါ့ထက္ပဲ မင္းတို႕က ပိုရင္ခုန္ေနသလိုပဲ။ ေအး မင္းတို႕လုပ္ခ်င္တယ္ဆုိလည္း လုပ္ၾကေပါ့ကြာ...။ သတို႕သမီးေလာင္းေတာ့ကိုယ့္ဘာသာ ရွာၾက။ ငါမရွာေပးဘူး။ မင္းတို႕ အစြမ္းအစရွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလကြာ....ငါ့ညီမကိုေတာ့ မ်က္စျပစ္မယ္မၾကံနဲ႕ေနာ္ ၉မမ အေၾကာင္းသိ တယ္မလား...? ဟား...ဟား။"

သူတို႕၏ လူပ်ိဳရည္အား မထိတထိေလွာင္လိုက္သည့္ တပ္ခြဲမွဴး ဗိုလ္ၾကီး ေအာင္ျပည့္၏ စကားႏွင့္အတူ သံုးေယာက္သား တဟား...ဟား ျဖင့္သာ အူျမဴးလ်က္ရွိေနပါေတာ့သည္။

" ကဲကြာငါတုိ႕ ညီအစ္ကိုေတြ မနက္ျဖန္ ေနာက္တန္းျပန္မဆင္းခင္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ ဓာတ္ပံု အတူရိုက္ရေအာင္" ဗိုလ္ၾကီးေအာင္ျပည့္သည္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူ၏ ပစၥည္းအိတ္အတြင္းမွ သူ၏ ပါေလရာ ကင္မရာေလးအား ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္အားေပးကာ မွတ္တမ္းတင္ခိုင္းပါေတာ့သည္။

"ဗိုလ္ၾကီး... ေနာက္တန္းက ဗိုလ္ၾကီးအတြက္ စာေပးလိုက္ပါတယ္" ဆိုေသာအသံႏွင့္အတူ သူတို႕တပ္ခြဲအား ဗ်ဴဟာမွ စစ္ကူေပးလိုက္ေသာ တပ္ခြဲႏွင့္အတူပါလာသည့္ ဆက္သား( စာပို႕သမား) ရဲေဘာ္သည္ စာတစ္ေစာင္အား ဗိုလ္ၾကီးေအာင္ျပည့္အားေပး၍ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။

"ဟာ...ဟ။ စာသာေျပာတာ စာအိပ္က အၾကီးသားပါလား? မဟုတ္မွလြဲေရာ ေနာက္တန္းမွာ အစ္မက အစ္ကိုၾကီး ျပန္လာရင္ မဂၤလာတန္းေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ဖိတ္စာပါတစ္ခါတည္း ရိုက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။ အစ္မကေတာ့ ပိုင္သကြာ...ဟာ...ဟ" ရာဇာမွ စ ေဖာက္ေလသည္။

"မင္းကလဲ အဲ့ေလာက္ဘယ္က မလဲ အစ္ကိုၾကီးေနာက္တန္းျပန္ေရာက္တာနဲ႕ တပ္ရင္းမွဴးၾကီး အဘလင္းထက္ ကိုေတာင္ ခြင့္မေတာင္းႏိုင္ပဲ အခန္းအနား၀တ္စံု ၀တ္ၿပီးတစ္ခါတည္း မဂၤလာခန္းမတန္းေျပးရမွာ ျမင္ေယာင္ ေသးသေဟ့...။ ဟား...ဟား။" သေကာင့္သား ေမာင္မ်ိဳးမွလည္း အားက်မခံ ခြင္ထဲ၀င္တုန္း တပ္ခြဲမွဴးအား သမေေလေတာ့သည္။

" ေအးပါကြာ မင္းတို႕ေျပာတဲ့ အတိုင္းျဖစ္ပါေစလို႕ ငါဆုေတာင္းပါတယ္..။ ဟဲ..ဟဲ။ ကဲ ကဲ မင္းတို႕လည္း ရဲေဘာ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစစ္ေဆးၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္မွဳကိစၥနဲနဲ စစ္ေဆးလိုက္အံုး။ အေၾကာင္းထူး ရွိရင္သတင္းပို႕"

" သြားပါ အစ္ကိုၾကီးရာ သြားပါ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္သာ ေအးေအးေဆးေဆး စာသြားဖတ္ပါ။ အခုမွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို အတင္းႏွင္လႊတ္မေနပါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕က အကင္းပါးပါတယ္....။ ဟား...ဟား" အခုမွ ဒင္းတို႕ ႏွစ္ေကာင္ ေတာ္ေတာ္အတိုက္အေဖာက္ ညီေနၾကေလဟုသာ ဗိုလ္ၾကီးေအာင္ျပည့္တစ္ေယာက္ ေတြးေနမိပါ ေတာ့သည္။

" ဟာ...မင္းတို႕ကေျပာေလ ဆိုးေလပဲ လစ္ေတာ့ကြာ ေဟ့ေကာင္ေတြ ျမန္ျမန္။" ဟုေျပာရင္း ဗိုလ္ၾကီးေအာင္ျပည့္တစ္ေယာက္ သူ႕အတြက္ ျပင္ဆင္ေပးထားသည့္ တဲငယ္ေလး အတြင္းသို႕ ၀င္ခဲ့ေလသည္။

" ေဟ့ေကာင္...ရာဇာ ...။ တို႕အစ္ကိုၾကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနပံုပဲေဟ့"

" သူေပ်ာ္ေတာ့ ငါတို႕လည္း ၾကည္ႏူးရတာေပါ့ကြာ။ စစ္ေျမျမင္မွာ အျမဲတမ္း ရြပ္ရြပ္ခြ်န္ခြ်န္နဲ႕ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့ တဲ့ တို႕အစ္ကိုၾကီး ဒီတစ္ပြဲမွာလည္း ေအာင္ျမင္မယ္ဆိုတာ ငါယံုၾကည္ပါတယ္ ေမာင္မ်ိဳးရာ"

အခန္း (၂)

" ဒိုင္း...."

တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးသည္ ျပင္းထန္ေသာ ေကာ္ဒိုက္ယမ္းအား ေပါက္ကြဲသံေၾကာင့္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ အေျခအေနသည္ ျပန္လည္ရွဳပ္ေထြးသြားေလေတာ့ သည္။ အခ်ိဳ႕ ရဲေဘာ္မ်ားလည္း ဆိုင္ရာေနရာမ်ားတြင္ အျမန္ဆံုးေနရာ ယူထားၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ေသနတ္သံသည္ တစ္ခ်က္သာၾကားၿပီး အရာအားလံုးသည္ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ ၿငိမ္သက္သြားပါေတာ့သည္။ အားလံုးမွင္တက္သြားရာမွ မၾကာလိုက္ေသာ အခ်ိန္စကၠန္႕၏ ေသးငယ္လြန္းေသာ အစိတ္အပိုင္းအတြင္း အားလုံး ျပန္လည္ အသက္၀င္သြားခဲ့ပါတယ္။

" ဆရာၾကီး ေစာအယ္ဒို....။ " ေမာင္မ်ိဳး အသံကုန္ဟစ္ေခၚေလသည္။

တပ္ခြဲအရာခံဗိုလ္ ဆရာၾကီး ေစာအယ္ဒိုလည္း ေမာင္မ်ိဳးႏွင့္ ရာဇာ ရွိရာသို႕ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေရာက္ရွိလာရာ...

"ေသနတ္သံက စခန္းတြင္းကဗ်...။ က်ည္ရွင္းရင္း က်ည္ဆံထြက္သြားတာပဲ...။ ဘယ္ရဲေဘာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အခုေခၚခဲ့..."

တပ္ခြဲအရာခံဗိုလ္ၾကီးမွာ အလြန္တုန္လွဳပ္ေသာေလသံျဖင့္

" ဗိုလ္ၾကီး ရဲေဘာ္ေတြ က်ည္ရွင္းရင္း က်ည္ထြက္တာမဟုတ္ပါဘူး...။ ကြ်န္ေတာ့္အထင္ ေသနတ္သံထြက္လာတဲ့ ေနရာက..." ဟု ဆိုရင္း သူ႕မ်က္လံုးမ်ားသည္ စခန္းအတြင္းရွိေနရာ တစ္ခုသို႕ေရာက္ရွိသြားရာတြင္ ေမာင္မ်ိဳးႏွင့္ ရာဇာတို႕လိုက္ၾကည့္ရာ...။ ၎တို႕၏ ရင္ထဲတြင္ "ဒိန္း" ဆိုေသာေစာင့္တက္လာသည့္ ရင္ခုန္သံတစ္ခ်က္ႏွင့္ အတူ တပ္ခြဲအရာခံဗိုလ္ၾကီး၏ အၾကည့္တို႕ ရပ္တန္႕ရာေနရာသို႕ မည္သို႕ေရာက္ရွိမွန္း မသိေရာက္ရွိၿပီး ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။

"ဟာ............!!!!!!!!!!!!!!!!!"

အခန္း (၃)

မဂၤလာေန႕ရက္ကား ေရာက္ရွိၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ၾကီးမားထည္၀ါေသာ ဟိုတယ္တစ္ခု၏ေရွ႕တြင္ လူမ်ား၊ ကားမ်ား ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လွ်က္ရွိပါေတာ့သည္။ ယခုကဲ့သို႕ မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္တြင္ ကာယကံရွင္မ်ား မေျပာႏွင့္ ၾကြေရာက္ ခ်ီးျမွင့္ၾကေသာ ပိရိတ္သတ္အေပါင္းႏွင့္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျမင္မိသူတိုင္းပင္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ားကူးဆက္ ႏိုင္ေသာ အေနအထားျဖစ္ပါသည္။ ခန္းမအတြင္းတြင္လည္း သတို႕သားႏွင့္ သတို႕သမီးတို႕သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ျပံဳးခ်ိဳ ေသာ မ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ တက္ေရာက္လာၾကည္သည့္ ဧည့္သည္ အေပါင္းအားလိုက္လံ ဧည့္ခံလ်က္ရွိပါေတာ့ တယ္။ အဆက္မျပတ္ ေပၚလာလိုက္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ေပၚလာလိုက္ျဖစ္ေနသာ တစ္ဖ်က္ဖ်က္ထေနသည့္ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ ကင္မရာတို႕မွ အလင္းေရာင္မ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ သတို႕သားႏွင့္ သတို႕သမီးတို႕ အား ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ ေကာင္းကင္မွ ၾကယ္မ်ားတျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြက်ေပးေနသည့္အလားပင္ ရွိပါေတာ့ တယ္။

အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုတိုင္ေသာအခါတြင္ ထိုတစ္ခမ္းတစ္နားရွိခဲ့ေသာ ဧည့္ခံပြဲခန္းမၾကီးသည္လည္း သဘာ၀တ ရား တို႕၏ထံုးစံအတိုင္း ျပန္လည္ၿငိမ္သက္ကာ ေျခာက္ေသြ႕သြားခဲ့ ျပန္ေလၿပီ...။ ဧည့္သည္မ်ား တေျဖးေျဖးႏွင့္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားခဲ့ရာ အားလံုးျပန္သြားခ်ိန္တြင္ သတို႕သားႏွင့္ သတို႕သမီးတို႕၏ လိုက္လံ ဧည့္ခံေပးရျခင္း အစီအစဥ္သည္လည္း ဆံုးခန္းတိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

အစီအစဥ္မ်ားအားလံုး ၿပီးဆံုး၍ သတို႕သား၊သတို႕သမီးတို႕သည္ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ား ျခံရံကာ ၎တို႕အား မဂၤလာခရီးဦး ၾကိဳဆိုကာပို႕ေဆာင္ေပးမည့္ ေမာ္ေတာ္ကား ရပ္နားရာသို႕ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ၾကစဥ္...

"ခဏေလာက္ ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ" ယဥ္ေက်းစြာ ေျပာဆိုလိုက္ေသာ လူငယ္ႏွင့္ ၎၏ေဘးမွ ပါလာေသာ လူငယ္ တစ္ေယာက္အားၾကည့္ရင္း အားလံုး အမွတ္မထင္ ရပ္တန္႕လိုက္ၾကပါတယ္။

" ကြ်န္ေတာ္တို႕ အစ္မတို႕ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ လက္ဖြဲ႕ပစၥည္းလာေပးတာပါ။ ဒီလက္ေဆာင္ဟာ အစ္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီးအတြက္ အထူးကို အမွတ္တရျဖစ္ေစမယ့္ လက္ဖြဲ႕ ပစၥည္းေလးပါ။ အင္း....။ တိတိက်က်ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အစ္မနဲ႕အစ္ကိုတို႕...အင္းေလ အထူးသျဖင့္ အစ္မ အတြက္ အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့၊ လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ လက္ဖြဲ႕ပစၥည္းေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေရာ့ပါအစ္မ...။ လက္ေဆာင္ေလးက ေသးေသးေလးပါ။ ေက်းဇူးျပဳ၍ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အခုဖြင့္ၾကည့္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။"

"ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္...။ ကြ်န္မဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါမယ္...။ ဒါေပမယ့္ ဒီလက္ေဆာင္က ေမာင္ေလးတို႕ ေပးတာလား။ ေမာင္ေလးတို႕ ေပးတာဆိုရင္ေတာ့ စိတ္မရွိပါနဲ႕ အစ္မ ေမာင္ေလးတို႕ကို မသိတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါ။"

"ရပါတယ္ အစ္မ။ ဒီလက္ဖြဲ႕ေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူေပးတယ္ဆိုတာကို အစ္မဖြင့္ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ သိပါလိမ့္မယ္။ သြားလိုက္ပါအံုးမယ္ ခင္ဗ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ခြင့္ျပဳပါအံုး။"

ဇာတ္သိမ္း

"ေမ" လည္း လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ေပးသြားေသာ လက္ဖြဲ႕ဘူးေလးအား သူတို႕ေက်ာခိုင္းသြားသည္ႏွင့္ ေျဖးညွင္း စြာ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ တစ္ကယ္ပင္ သူမတို႕ သတို႕သား၊ သတို႕သမီးႏွစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစေလာက္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူမ၏သစၥာမရွိမွဳကို တစ္သက္စာ ဂုဏ္ျပဳထားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။

"ခင္ဗ်ားလက္ထဲကို ဒီလက္ေဆာင္ေလးေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္
အခုခ်ိန္မွာ တမလြန္ကိုေရာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အစ္ကိုၾကီး
ဗိုလ္ၾကီးေအာင္ျပည့္ တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕
ကြ်န္ေတာ္တို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အစ္ကိုၾကီးအတြက္
ေနာင္ဘ၀မ်ား ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ယခုဘ၀လို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၏ သစၥာမဲ့စြာ
စြန္႕ျပစ္ျခင္းခံရေသာ အျဖစ္မ်ိဳးမၾကံဳေတြ႕ႏိုင္ပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းရင္း...။

ဗိုလ္ရာဇာ၊ ဗိုလ္ေမာင္မ်ိဳး"

ဟူေသာစာသားအား သူမ လြန္ခဲ့ေသာ ၆ လခန္႕က ေရွ႕တန္းတြင္ေရာက္ရွိေနသည့္ သူမ၏ခ်စ္သူ ဗိုလ္ၾကီးေအာင္ျပည့္အား ေပးပို႕ခဲ့သည့္ ယခုက်င္းပသည့္ သူမ၏မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေပၚတြင္ေရးထားေသာ မွတ္ခ်က္ႏွင့္အတူ.......

၉မမ (9 millimeter) ယူဂိုစလားဗီးယားႏိုင္ငံထုတ္ Para အမ်ိဳးအစား ပစၥတိုေသနတ္၏ က်ည္ခြံတစ္ခုသာ......။

p.s- စိတ္ကူးယဥ္မွဳ တစ္ခုသာျဖစ္ပါေၾကာင္း....။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းရာ

2008-08-04T01:24:00.009+06:30

အခန္း(၁)

HAPPY ENDING!

ဤဇာတ္လမ္း၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္
ေသဆံုးသြားျခင္း
လမ္းခြဲသြားျခင္း
ႏွဳတ္ဆက္သြားျခင္း
လံုး၀ (လံုး၀) ပါ၀င္ျခင္းမရွိ။

အခန္း(၂)

ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာေလးကို အေတာ္ပင္ႏွစ္သက္မိပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္သည္ အျမဲတမ္း စိမ္းလန္းသာယာၿပီး လွပ လတ္ဆတ္ေနေလ့ရွိတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုပါ။ ကြ်န္ေတာ္လား? ကြ်န္ေတာ္က ဒီေနရာေလးမွာ ပန္းေရာင္းတဲ့ ပန္းဆိုင္ေလး တစ္ခုဖြင့္ ထားတဲ့သူပါ။ သူတို႕ ခ်စ္တဲ့၊ ျမတ္ႏိုးတဲ့၊ တန္ဖိုးထားတဲ့၊ ေလးစားတဲ့ သူေတြဆီကို လာတတ္ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္, သူတို႕လာလည္ ၾကတဲ့အခါ လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခု အျဖစ္ေပးႏိုင္ဖို႕ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာေလးမွာ အခုလို ပန္းဆိုင္ေလးတစ္ခု ဖြင့္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္...။ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္ေလးကိုလည္း ဒီေနရာေလးနဲ႕ လိုက္ဖက္ညီေထြမွဳ ရွိေစရန္အတြက္ ဒီဆိုင္ေလးတည္ရွိရာ ေနရာေလးရဲ႕ အမည္"ၿငိမ္းခ်မ္းရာ" ဆိုတာေလးကိုပဲအဆြဲျပဳၿပီး နာမည္ေပးထားပါတယ္။...................... "ၿငိမ္းခ်မ္းရာ ပန္းဆိုင္" ............................။

အခုကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ့္ပန္းဆိုင္ေလးကို ေၾကျငာဖို႕မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဒီပန္းဆိုင္ေလးကို စဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရအျဖစ္ ေႏြးေထြးစြာက်န္ရွိေနခဲ့တဲ့ အျဖစ္ အပ်က္ေလးတစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္လို႕ပါ။ အရမ္းကို ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုေပါ့ဗ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲမွာ အျမဲေႏြးေထြးေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုေပါ့။ အခုကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပမယ့္ ဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာေတာ့ သရုပ္ေဆာင္ စုစုေပါင္း (၃) ေယာက္ပဲပါတယ္။ အဲ့ဒီသံုးေယာက္က ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္မွာ ေန႕စဥ္အျမဲတမ္း ပန္းစည္းလာ၀ယ္ တတ္တဲ့ ဘဘၾကီးရယ္၊ သူ႕အမ်ိဳးသမီးရယ္....။ ေနာက္တစ္ေရာက္ကေတာ့.....။ ဟဲ..ဟဲ....။ ကြ်န္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ....။

ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕ အစက ဒီလိုဗ်...။ ကြ်န္ေတာ္ဒီဆိုင္ေလးကို စဖြင့္တဲ့ေန႕ကတည္းက အခုကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ဒီဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပေနတဲ့အခ်ိန္အထိ ေန႕တိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္ကေန ပန္းစည္းေလး တစ္စည္း လာလာ၀ယ္ၿပီး သူျမတ္ႏိုးရာ သူ႕ခ်စ္ဇနီးကို ေန႕စဥ္ လက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိတဲ့ ဘဘၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဗ်။ အသက္ (၇၀) ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ဒီေနရာေလးမွာ ဆိုင္ဖြင့္ခဲ့တာပဲ ၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ တစ္ရက္မွ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ဆိုင္မဖြင့္ခင္ကတည္းက သူကအခုလိုပဲ သူ႕ခ်စ္ဇနီးေလးဆီ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ပန္းစည္းေလး တစ္စည္း ၀ယ္၀ယ္လာၿပီး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ရွိ ခဲ့မွန္း ကြ်န္ေတာ္ခန္႕မွန္းလို႕ေတာင္ မရေတာ့ဘူး...။ မွတ္မွတ္ရရ ဒီေန႕ခင္ဗ်ားတို႕ကို အခုလိုေျပာျပဖို႕ ျဖစ္လာတဲ့ အၾကာင္းကေတာ့ မေန႕က သူနဲ႕ သူ႕ဇနီးရဲ႕ ႏွစ္(၅၀)ျပည့္ ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ ေန႕ေလးမို႕ လို႕ပဲဗ်ိဳ႕။ အခုေလာက္ဆို သူ႕ခ်စ္ဇနီး ဖြားဖြားကို သူဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႕ ခံစားၾကည့္လို႕ ရေလာက္ၿပီေပါ့...။ ကဲ....။ ဆက္လိုက္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ....။

အခန္း(၃)

ဒီေန႕ သူ႕စိတ္ေတြ အရင္ကထက္ပိုၿပီး လန္းဆန္းတက္ၾကြေနခဲ့သည္။ သူ႕ရင္ေတြအရမ္းခုန္တာကို သူ႕ဘာသာ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားေနမိခဲ့တယ္။ မေန႕က ညကတည္းက ဒီေန႕အေၾကာင္းေတြးၿပီး သူၾကည္ႏူးေနခဲ့လုိ႕ အခုခ်ိန္ထိ တေရးမွ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရေသးေပ။ ဒီေန႕မနက္လည္း ခါတိုင္းေတြထက္ ပိုၿပီးေစာေစာစီးစီး ႏိုးေနခဲ့တယ္။ မနက္ႏိုးတယ္ဆိုရင္ပဲ ကမန္းကတမ္း ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္လိုက္ သည္။ အထူးအစီအစဥ္အေနျဖင့္ ဒီေန႕မွာ လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္ (၂၀)ကသူ႕ေမြးေန႕မွာ ခ်စ္သူက သူ႕အားေမြးေန႕ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ေပးခဲ့ေသာ အကၤ်ီႏွင့္ ပုဆိုးကို တမင္ေရြးခ်ယ္ ၀တ္ဆင္လိုက္ေလသည္။ အားလံုးအဆင္သင့္ ျဖစ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေျမးမေလးစီစဥ္ေပးထားတဲ့ နံနက္စာ ဘလက္ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္နဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးကို အျမန္စားၿပီး သူ႕ခ်စ္ဇနီးထံသို႕ အျမန္ဆံုးစတင္ထြက္ခြာခဲ့ေလသည္။

သူႏွင့္ သူ႕ဇနီးတို႕သည္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ခြဲခြာေနထိုင္ခဲ့ရသည္မွာ အႏွစ္ ၂၀ ခန္႕ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ ငယ္စဥ္ကအတိုင္း ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးပဲ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္တန္ဖိုးထားဆဲ၊ ျမတ္ႏိုးေနၾကဆဲပါပဲ...။ သူ႕ဇနီးထံသို႕ လာရာလမ္းတစ္ေလ်ာက္ ခ်စ္ဇနီးအားေတြ႕လွ်င္ ေျပာျပမည့္ စကားလံုးမ်ားကို စီရင္း၊ စဥ္းစားရင္း ကိုယ့္စိတ္ကူး နဲ႕ကိုယ္ ျပံဳးလိုက္၊ တစ္ေယာက္ထဲ ရွက္ၿပီး ေခါင္းခါလိုက္လုပ္ရင္း ေဆာင္းကုန္စ ခပ္ပါးပါးသာက်န္ေတာ့တဲ့ ႏွင္းစက္ေတြနဲ႕ မပြင့္တပြင့္ ျဖာက်ေနတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ နံနက္ခင္းတစ္ေလွ်ာက္ သူ, လူငယ္ေလး တစ္ ေယာက္အလား အာရံုေတြ လတ္ဆတ္ေနခဲ့ပါေတာ့သည္။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ထားတဲ့ ေမတၱာတစ္ရားကို ဒီေလာကတြင္ မည္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကမွ ယွဥ္ျပိဳင္တုႏွဳိင္းႏိုင္မည္မဟုတ္မွန္း သူထာ၀ရယံုၾကည္ခဲ့သည္မွာ ယခုအခ်ိန္အထိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ေနရာေဒသတို႕၏ နီးျခင္းေ၀းျခင္းတို႕သည္ သူႏွင့္ သူ႕ခ်စ္သူၾကားတြင္ ထားရွိ ေသာ ေမတၱာ တစ္ရားအား မည္သို႕မွ တားဆီးျခင္းကို မျပဳႏိုင္ခဲ့ေပ။ သူမ သူ႕အနားတြင္ ရွိခဲ့စဥ္အခါက သူမသည္ သူအားငယ္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ မိခင္တစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ ႏွစ္သိမ့္ေစတတ္ခဲ့သည္။ သူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရာ ဘ၀ခရီးတစ္ေလ်ာက္ ေလာကဓံလိွဳင္းလံုးမ်ား၏ တိုက္ခိုက္မွဳမ်ားကို ခံခဲ့ရတိုင္း ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ သူ႕လက္အားတြဲ၍ အတူတကြ ၾကံၾကံခံခဲ့ၾကသည္။ ေအာင္ျမင္မွဳအသီးအပြင့္မ်ားနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳမ်ားကို ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ ကလမ်ားတြင္မူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ ေမာင္ႏွမတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ အတူတကြ ၾကည္ႏူးရင္း စကၠန္႕ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကဖူးေလသည္....။

သူအေတြးစမ်ားကို ျဖတ္လိုက္သည္။ မၾကာခင္ သူ႕ခ်စ္ဇနီးရွိရာ ေနရာေလးသုိ႕ ေရာက္ရွိေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

အခန္း(၄)

"ကိုဦး..."

"ဗ်ာ... အဘ"

" ေအး... ထံုးစံအတိုင္းလုပ္ကြာ...။ ဒီေန႕ေတာ့ ရွယ္လုပ္ေဟ့...။ ဒီေန႕က အေရးၾကီးတဲ့ အဘတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ေန႕ကြ...ဟား...ဟား...။ ဒီမွာေကာင္ေလး မင္းၾကိတ္ၿပီး အားက် ေနတာမလား...ဟား..ဟား"
အဘသည္ တကယ္ပင္ ယခင္ေန႕မ်ားထက္ တက္ၾကြစြာ ကြ်န္ေတာ့္အား စေနာက္ ရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာေနပါေတာ့တယ္....။

"ဟုတ္ကဲ့အဘ...အဘ။ စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေစရမယ္...။ ဒီေန႕က အထူးအစီအစဥ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပိုက္ဆံမေပးနဲ႕ဗ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ္အဘတို႕ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေရႊရတု လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးလိုက္မယ္..."
ထံုးစံအတိုင္းဆိုသည္မွာ သူ႕ခ်စ္ဇနီးဖြားဖြား အလြန္ၾကိဳက္တတ္ေသာ အျဖဴေရာင္ႏွင္းဆီမ်ားကို ဆိုလိုျခင္းပါ။ ဘဘကေျပာဖူးသည္။ ဖြားဖြားႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၿပီးကတည္းက ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕တိုင္း ႏွင္းဆီျဖဴမ်ားေပးေလ့ရွိေၾကာင္းနဲ႕။ တစ္ႏွစ္တိုးတိုင္း တိုးတိုင္း ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ တိုးတိုးၿပီးေပးခဲ့ေၾကာင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူေျပာမွ အဲ့ဒီ့ေန႕က ႏွင္းဆီပန္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရၾကည့္မိခဲ့သည္....။ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းဆီစုစုေပါင္း အပြင့္ (၅၀) တိတိ...။

"အိုေက...ေက်းဇူး ကိုဦး... အဘသြားေတာ့မယ္။ ဟိုမွာ အခုေလာက္ဆို အဘကို ေစာင့္ရတာ မင္းအဖြားလည္ ပင္းလည္း သစ္ကုလားအုတ္ ျဖစ္ေလာက္ေရာေပါ့"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ အဘ။ စိတ္ခ်ပါ....။" ဟု ေျပာကာ ထြက္ခြာသြားေသာ ဘဘရဲ႕ ေနာက္ေၾကာၾကည့္ရင္း "ေပ်ာ္ရႊင္ ဖြယ္ရာ ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ေန႕ေလးျဖစ္ပါေစ အဘရာ"ဟုသာ ျပံဳးရင္း စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းေပးေနခဲ့ မိေလသည္။

အခန္း(၅)

သူေရာက္သြားေတာ့ သူမႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနေလသည္။ သူျပံဳး၍ သူမအား အနမ္းတစ္ခုအား အထိမ္းအမွတ္ေန႕ေလးအျဖစ္ ခပ္ဖြဖြေပးလိုက္ေလသည္။ သူမ ဆက္လက္အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ထို႕ေနာက္ ယူေဆာင္လာေသာ ပန္းစည္းေလးအား သူမ၏ေဘးတြင္ခ်ကာ "ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ေရႊရတုေန႕ပါ ခ်စ္သူ" ဟု ေျပာကာ သူမ၏ေဘးတြင္ ျငင္သာစြာ ၀င္ေရာက္လဲွေလ်ာင္းလိုက္ေလသည္။ သူအခုလို သူမ၏ ေဘး တြင္ အိပ္စက္ခြင့္ ရတိုင္းရင္ေတြ ခုန္ေနေလ့ရွိသည္။ ထိုရင္ခုန္သံမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွ ယခု အခ်ိန္အထိ ေျပာင္းလဲသြားျခင္း မရွိေသးသည္ကို သူေတြးရင္း ေက်နပ္ေနမိေလသည္။ သူ႕ခ်စ္သူ၏ မ်က္ႏွာျပင္ ေလးသည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ လြန္စြာ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ အလြန္ပင္ လွပေနတတ္ပါသည္။ သူမ ဘယ္အခ်ိန္အထိ ဆက္လက္အိပ္ေပ်ာ္ေနမည္မသိ။ သူလည္း သူမ၏ ေဘးတြင္ လွဲေလ်ာင္းရင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ အမွတ္တရမ်ားအား မ်က္စိကို မွိတ္၍ေတြးေတာရင္း သူမ ႏိုးထလာမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ေလသည္။

ဇာတ္သိမ္း

"အဘ.....ထေတာ့ေလ။ ေမွာင္စပ်ိဳးလာၿပီ"
ဘယ္အခ်ိန္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိ ကိုဦး၏ အသံကိုၾကားမွ သူ႕ကိုယ္သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းသိေလသည္။ ဒါလည္း အဆန္းေတာ့မဟုတ္ပါ။ သူ႕အတြက္ ဒီအတိုင္း ျဖစ္ေနၾကပင္ျဖစ္သည္။ ကိုဦးသည္လည္း သူ႕အားထိုသို႕ပင္ အျမဲ တမ္း လာႏိုးကာ သတိေပးေနၾကပင္ ျဖစ္သည္။

သူျပန္ရေတာ့မည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူမအားတစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့ရအံုးမည္ ျဖစ္သည္။ သူမဘက္သို႕ သူ တစ္ခ်က္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမဆက္လက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဲပင္ ရွိေသးသည္။ သူျပံဳး၍ သူမအား အျဖဴေရာင္ ႏွဳတ္ဆက္ အနမ္းတစ္ခုကို ေပးလိုက္စဥ္ အ၀ါေရာင္ ေရာ္ရြက္၀ါ တစ္ခုသည္ သူမၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ရာေနရာ၏ အေပၚရွိ သူမ၏ နာမည္ေပၚသို႕ ေျဖးညွင္းစြာ ေၾကြက်လာခဲ့ပါေတာ့သည္။

ေဒၚၿငိမ္းႏွင္းျဖဴ
အသက္ (၅၀)
ၿငိမ္းခ်မ္းရာ ရင္ခြင္၌ အိပ္စက္သည္

p.s- ကြ်န္ေတာ္ေန႕စဥ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ လမ္းေပၚရွိ သုႆာန္ႏွင့္ ၎အ၀င္အ၀တြင္ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ပန္းဆိုင္ေလးအား ၾကည့္ကာ စိတ္ကူးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

2008-08-03T02:57:00.004+06:30

ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘေလာ့မေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ကိုၾကာသြားပါၿပီ။ အခုကြ်န္ေတာ္ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ေရးသားတင္ဆက္ပါေတာ့မယ္။ ယခုလိုမတင္ဆက္ခင္မွာ ေရွးဦးစြာ မဂၤလာသတင္း တစ္ခုကို စတင္ေဖာ္ျပခြင့္ျပဳပါ။

ျမန္မာျပည္မွ ေလေဘးဒဏ္ခံစားခဲ့ရေသာ ျပည္သူမ်ားအားကူညီ လွဴဒါန္းရန္အတြက္ (၃၁.၅.၂၀၀၈) ခုႏွစ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ Moscow State University, Bauman (BMSTU) တကၠသိုလ္ ျမန္မာေက်ာင္းသား လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုး အသင္းႏွင့္ Russian New University (ROSNOU) တကၠသိုလ္ လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးအသင္းတို႕ ရန္ပံုေငြ ေဘာလံုျပိဳင္ပြဲက်င္းပ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။

ထုိရံပုံေဘာလံုးျပိဳင္ပြဲမွွ လက္ခံရရွိခဲ့ေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ေလေဘးသင့္ ျပည္သူမ်ားအား (တိုက္ရိုက္) ကူညီရန္အတြက္ အစီအစဥ္မ်ား ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ ၎ေလေဘးဒဏ္ခံခဲ့ရေသာ ေဒသမ်ားသည္ ပင္လယ္ဆားငန္ေရမ်ားျဖင့္ ဖံုးလြမ္းမွဳမ်ား ျဖစ္ပြားကာ ေသာက္သံုးေရအခက္အခဲမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ယခုအခါ ထိုရန္ပံုေငြမ်ားအား ၎ေဒသမ်ားတြင္ ေရခ်ိဳကန္မ်ားျပန္လည္တူးေဖာ္တည္ ေဆာက္ႏိုင္ရင္ အတြက္ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြ စုစုေပါင္း က်ပ္ ၁၈၀၀၀၀၀ (တစ္ဆယ့္ရွစ္သိန္း) အား စီစဥ္လွဴဒါန္းၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ထုိသို႕ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအား ကူညီလွဴဒါန္းႏိုင္ရန္ႏွင့္ ရံပံုေငြ ေဘာလံုးျပိဳင္ပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ရန္ အတြက္ မအားလပ္သည့္ စာေမးပြဲအခ်ိန္မ်ားၾကားမွ အင္တိုက္အားတိုက္ ပါ၀င္ကစားေပးခဲ့ၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ အဘက္ဘက္မွ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၾကေသာ ပညာေတာ္သင္ေက်ာင္းသား ေနာင္ေတာ္မ်ား၊ ညီငယ္မ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ တတက္တအား ပါ၀င္ကူညီ၊ လွဴဒါန္းေပးခဲ့ၾကေသာ ရုရွားျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။

p.s- ကြ်န္ေတာ္တို႕ခ်စ္ေသာ အမိျမန္မာျပည္ႏွင့္ ျပည္သူျပည္သားအေပါင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူမ (၂)

2008-07-07T00:50:00.008+06:30

ႏွဳတ္ဆက္တာျခင္း တူေပမယ့္
အနည္းဆံုးေတာ့
ဆံုဆည္းျခင္းအတြက္လား
ခြဲခြာမွဳအတြက္လား ဆိုတာကိုေတာ့
ငါတို႕ သိခြင့္ရွိသင့္တာေပါ့…..။ ။
BLACK DREAM

သူ ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ကိုသာ စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္အားျဖင့္ အေတာ္ပင္ၾကာ ျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ ပါတယ္။ သူသည္ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္အား အေၾကာင္းမဲ့ စူးစိုက္ၾကည့္ေနျခင္းေတာ့ မဟုတ္ေပ…။ အျဖစ္ အပ်က္ တစ္စံုတစ္ခုအား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးစြာျဖင့္ ေစာင့္စားေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အတိအက်ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ရုတ္တရက္ေပၚေပါက္လာမည့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံမွ တုန္႕ျပန္မွဳတစ္ခု အားေစာင့္ဆိုင္းေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာ၏ Desktop တစ္ခုလံုးသည္ အျခားသူမ်ား၏ Desktop မ်ားႏွင့္မတူ ထူးျခားစြာရွင္းလင္း ေအး စက္ ေနေလသည္။ ထုိရွင္းလင္းမွဳသည္လွ်င္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနေသာ မိမိကိုယ္ကိုလွည့္စားျခင္း အတြက္ သေကၤတတစ္ခုျဖစ္ေနႏိုင္ေပသည္။ သူ႕ရဲ႕ရွင္းလင္း ေနေသာ ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ တစ္ခုတည္းေသာ Program အား Run ထားသည္ကို ထင္ရွားစြာေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေပသည္။ Gtalk ဟုေခၚေသာ ဆက္သြယ္ေရး Software အမ်ိဳးအစားေလးတစ္ခု သို႕မဟုတ္ သူႏွင့္သူမတို႕ေန႕စဥ္ ဆံုေတြ႕ၾကရာ ကိုယ္ပိုင္ေလာကငယ္ေလးတစ္ခုပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထုိႏွစ္ေယာက္ထဲ တည္ေဆာက္ထားေသာ ကမာၻေလး သည္ အခ်ိန္ကာလ၊ ေနရာေဒသ အစရွိေသာ ပညတ္ခ်က္အားလံုးတို႕မွ ေ၀းကြာလွေသာ ေနရာတြင္ တည္ရွိ ေနေပသည္။

သူေခါင္းထဲတြင္ တစ္စကၠန္႕ သို႕မဟုတ္ စကၠန္႕တစ္ခုထက္ေသးငယ္လွေသာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခု အတြင္း ျဖတ္သန္း စီးဆင္းသြားေသာ အေတြးမ်ားမွာ လြန္စြာမွမ်ားျပားလွေပသည္။ “ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ?” ဆိုေသာ အေတြးမ်ားသည္ ထိုျဖတ္သန္းသြားေသာအေတြးမ်ား၏ ရာခိုင္ႏွဳန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သိမ္းပိုက္ထား ေလသည္။ “ဘာေၾကာင့္မ်ား သူမ, သူ႕ကိုႏွဳတ္မဆက္သနည္း?” တစ္ခုတည္းသာ Run ထားေသာ ထုိ Gtalk ေလးထဲတြင္လည္း သူမမွတျခား မည္သူမွမရွိေပ။ သူ႕တစ္သက္တာ ရွဳသြင္းခဲ့ရေသာ အေရအတြက္မ်ားႏွင့္ ညီမွ်သည့္ ၀င္သက္ထြက္သက္မ်ားေလာက္ တန္ဖိုးထားရေသာ သူအလြန္တရာမွ ျမတ္ႏိုးလွသည့္ သူမ၏နာမည္ေလးသည္ အစိမ္းေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးတစ္ခုအား ပန္ဆင္ကာ သူႏွင့္သူမတို႕ ေတြ႕ဆံုေနၾက ေနရာေလးသို႕ ေရာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ သူ႕အား စတင္မႏွဳတ္ဆက္သနည္း?

သူႏွင့္သူမၾကားတြင္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ဖန္တီးထားေသာ ကစားပြဲေလးတစ္ခုရွိသည္။ ထိုဆံုေတြ႕ရာ ေနရာေလးတြင္ ႏွစ္ဦးဆံုေတြ႕မိၿပီဆိုပါက မည္သူက အရင္ဦးေအာင္ႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာပါဘဲ။ အစပိုင္းတြင္ေတာ့ စာရိုက္တာလွ်င္ျမန္ေသာ သူကပင္ အျမဲဦးေအာင္ႏွဳတ္ဆက္ အႏိုင္ယူႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္ သူမသည္ ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ႏွင့္ မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ျဖစ္ေနေလ့ရွိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူသည္ သူမအားစေတြ႕သည့္တိုင္ မည္သည့္အခါမွ စတင္ႏွဳတ္မဆက္ပဲ သူမဘက္က စတင္ႏွဳတ္ဆက္တာကို တမင္ေစာင့္ဆိုင္းကာပင္ မသိမသာ သူမအားအႏိုင္ေပးခဲ့ရာမွ သူႏွင့္သူမတုိ႕ၾကားတြင္ သူမဘက္က သာစတင္ႏွဳတ္ဆက္ေသာ အေလ့အက်င့္ေလး တစ္ခု မသိမသာ ျဖစ္တည္လာခဲ့ေလသည္။ သူမသည္ စတင္ႏွဳတ္ဆက္ခြင့္ရျခင္းဟူေသာ အရာအား အေတာ္ပင္ျမတ္ႏိုးခဲ့ပံုရေပသည္။

မိမိကိုယ္ကို
အေကာင္းဆံုးလွည့္စားႏုိင္ေသာ လူတစ္ေယာက္သည္
ကမာၻေပၚတြင္ အထူးခြ်န္ဆံုး
မ်က္လွည့္ဆရာ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ။
BLACK DREAM

သူအတိတ္ကာလက အေတြးေတြကို လက္စျဖတ္လိုက္သည္။ “အာ…သူဘာျဖစ္ေနလဲမသိဘူး? သူႏွဳတ္မဆက္ လည္း ငါပဲလွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့မယ္” ဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ သူမအားစတင္ စကားေျပာဆိုရန္အတြက္ လွ်င္ျမန္စြာ လွဳပ္ရွားလိုက္ေလသည္။ “ဟင္! ဘာျဖစ္ တာလဲမသိဘူး…။ ဘာမွလည္း ေရးလို႕မရပါလား?” သူ, သူမအား စကားေျပာရန္အတြက္ Chat Box ေပၚလာေစရန္ သူမနာမည္အား Click လုပ္ေသာ္လည္း မည္သည့္ Chat Box မွေပၚလာျခင္းမရွိေပ။ သူ႕အေတြးမ်ား အနည္းငယ္ရွဳပ္ေထြးသြားသည္။ ထုိ႕အတူ သူမအေပၚပူပန္မွဳမ်ားလည္း တစ္ခ်ိန္ထဲတြင္ပင္ ေပၚေပါက္လာသည္။ “ ငါ့စက္ထဲ Virus မ်ား၀င္ေန လား…? သူလည္း ငါ့လိုပဲျဖစ္ေနလို႕ ငါ့ကို စၿပီး ႏွဳတ္ဆက္လို႕မရတာလား…?” စသည့္ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ သူ႕အေတြးထဲ အဆက္မျပတ္ ရြာခ်ေလသည္။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ရွဳပ္သြားသည္။ ခ်မ္းေအး လွေသာ ရာသီဥတုအား ဂရုမျပဳသည့္အလား သူ႕မ်က္ႏွာျပင္ႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ေဇာေခြ်းေတြ ျပန္လာေလသည္။ သူ, သူမ အားေခၚဆိုႏိုင္ဖို႕အတြက္ နည္းမ်ိဳးစံုၾကိဳးစားသည္။ မည္သို႕မွ် ထူးျခားလာျခင္း မရွိေပ…။ သူၾကိဳးစားသည္…။ မရ…။ ထပ္ၾကိဳးစားသည္…။ သို႕ျဖင့္…။ ထုိသို႕ျဖင့္…။

အခ်ိန္တို႕သည္ နာရီေပၚရွိ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ လားရာအတိုင္း လူသားတို႕အား ဆက္လက္လွည့္စားဖို႕ အလို႕ငွာ ခရီးဆက္ ၾကေလသည္…။ တစ္စကၠန္႕…။ တစ္မိနစ္….။ တစ္နာရီ…။ … အခ်ိန္ေတြ မည္မွ်ၾကာသြား သည္ကို သူမသိလိုက္ေပ…။

“သူငယ္ခ်င္း…။” ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက သူ႕ေနာက္ေရာက္ေနမွန္းမသိေသာ သူ႕ရဲ႕အခ်စ္ဆံုး ငယ္သူငယ္ခ်င္း သူရရဲ႕ အသံၾကားမွပင္ သူရ ေရာက္ေနမွန္း သူ သတိထားမိေတာ့သည္။ “ဟာ..ေအး! မင္းေရာက္လာတာနဲ႕ အေတာ္ပဲ။ ငါ့ကြန္ပ်ဴတာ ဘာျဖစ္ေနလဲမသိဘူးကြာ..။ Gtalk က ဘယ္လိုမွ သံုးလို႕မရဘူး..။ ငါ ျဖဴနဲ႕စကား ေျပာမလို႕ကြ…။ သူအြန္လိုင္းေရာက္ေနတာၾကာၿပီ…။ ငါ့ကိုေတာင္ စိတ္တိုေနၿပီလားမသိဘူး…။ င့ါစက္ Virus မ်ား၀င္ေနလားမသိဘူးကြာ..။ နဲနဲၾကည့္ေပးပါအံုး။ ငါသူနဲ႕ အေရးတၾကီး ေျပာစရာေတြရွိတယ္ကြ…။ သူငါ့ကို မေန႕က မေအာက္ခင္ ေျပာသြားတယ္ ဒီေန႕အေရးတၾကီး ေျပာစရာ တစ္ခုရွိတယ္တဲ့…။ ၿပီးေတာ့ေလ…။ ၿပီးေတာ့…ဟဲ..ဟဲ..။ ငါသူ႕ကို လြမ္းလွၿပီကြ..။ လုပ္တတ္ရင္ နဲနဲေလာက္ၾကည့္ေပးစမ္းပါအံုးကြာ..။ ငါလည္း ပညာကုန္ေနၿပီ…။ ဘာမွလည္း လုပ္လို႕မရဘူး…။ ကူညီပါကြာ သူငယ္ခ်င္းရာ…။ ငါ ျဖဴနဲ႕မဂၤလာေဆာင္ရင္ မင္းကုိ Reserve ၀ိုင္းမွာ တစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႕ျပဳစုပါ့မယ္ကြာ..။ ကေလးေတြေမြးလာရင္လည္း မင္းကိုပဲ တစ္သက္လံုး ထိန္းခိုင္းမယ္ မပူနဲ႕..။ ဟဲ..ဟဲ။ အခုေတာ့ ငါ့ကုိကူညီပါကြာ…။ ငါသူနဲ႕ စကားေျပာခ်င္ လွၿပီကြ။ သူလည္း ငါ့လိုပဲ ျဖစ္ေနလို႕ေခၚလို႕မရတာလား မသိဘူး..။ လုပ္….လုပ္ပါကြာ သူငယ္ခ်င္းရာ…ကူညီပါ။”

သူရ ဘာမွျပန္မေျပာေပ။ သူ႕ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္း ရဲရင့္ရဲ႕ မ်က္၀န္းမ်ားကိုသာ သတိၾကီးစြာျဖင့္ စူးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ မိေလသည္။ သူ႕စိတ္ထင္မမွားဘူးဆိုလွ်င္ မၾကာခင္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း၏ မ်က္၀န္းတြင္…။ သူ႕သူငယ္ခ်င္း၏ မ်က္၀န္းတြင္….။ ထိုမ်က္၀န္းမ်ားတြင္… သူရေခါင္းကို ေျဖးညွင္းစြာခါရမး္လိုက္သည္။ ရဲရင့္က ေတာ့ သူရ၏အျပဳအမူမ်ားကို မည္သို႕မွ် သတိထားမိပံုမရေပ။ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးႏွင့္သူ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ “ ေၾသာ္..မင္းလို ကြန္ပ်ဴတာအေၾကာင္း ထံုးလိုေၾက ေရလိုေႏွာက္ သိတဲ့သူကေတာင္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တာ ငါက ဘယ္လိုကူညီ ႏိုင္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္းရာ..။ ေအးေပါ့ကြာ…။ မင္းက မင္းဘ၀တစ္ေလ်ာက္လံုး ကြန္ပ်ဴတာအေၾကာင္းတစ္ခုထဲကို ပဲသိခဲ့တာကိုး…။” ဟုသာ ရဲရင့္အား ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ သူမေျပာရက္ စိတ္ထဲတြင္သာ ေရရြတ္ေနမိေလသည္။ တကယ္တမ္းသူ႕ႏွဳတ္က ထြက္သြားေသာ စကားမွာ…။

သူ ရဲရင့္အား လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းကပင္ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ေျပာခဲ့ေသာ အပ္ေၾကာင္း ထပ္ေနေသာ စကားတစ္ခြန္းသာ ျဖစ္ေလသည္။

“ရဲရင့္…။ သူငယ္ခ်င္း….။ ဘယ္လိုလုပ္ မင္းသူ႕ကိုစကားေျပာလို႕ရမလဲကြာ…။ သူကေရာမင္းကို ဘယ္လို လုပ္ၿပီး စကားေျပာလို႕ရမွာလဲ။ မင္းကိုယ့္ကိုယ္ကိုလွည့္စားေနတာကို ရပ္သင့္ၿပီလို႕ ငါထင္တယ္။ မင္း, "ျဖဴ" အြန္လိုင္းမွာ ရွိခဲ့တုန္းက Print Screen ရိုက္ၿပီး တင္ထားတဲ့ ဒီ Deskstop Background ကိုေျပာင္းလိုက္ ပါေတာ့ကြာ…..။

မနက္ျဖန္ဆိုတာရွိေနသမွ်
ငါကေတာ့…
ငါ့အိပ္မက္ကို ဖက္တြယ္ထားမွာပဲ…။ ။
BLACK DREAM

p.s- တိုက္ဆိုင္မွဳရွိပါက ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါရန္။ ။

၁ ... ၂ ... ... ၃၄ !

2008-06-17T19:52:00.006+06:30

ခဏေတာ့လြင့္သြားတာေပါ့
ဒါေပမယ့္….
မၾကာပါဘူး…. ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ဖမ္းမိခဲ့တယ္။

အေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ သူ႕မ်က္၀န္းတစ္ေလ်ာက္ အဆံုးမရွိတဲ့ အစိမ္းေရာင္…။ ေနာက္..အျပာ ေရာင္…။ တေျဖးေျဖးပိုေ၀းသြားေတာ့ အနက္ေရာင္…။ အတိမ္အနက္ကို လိုက္ၿပီးေျပာင္းလဲေနတဲ့ အဆံုးအစ မရွိတဲ့ သမုဒၵရာတစ္ခု…။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ မျမင္ႏိုင္တဲ့ တစ္ေနေနရာမွာေတာ့ ကမ္းေျခ တစ္ခုခုရွိေကာင္းပါရဲ႕…။ အဲ့ဒီ ကမ္းေျခတစ္ခုေပၚမွာ သူခ်စ္တဲ့….. မ်ား သူ႕ကိုတမ္းတေနၾကမလား..? သူအခု သူတို႕ကို တမ္းတေန သလိုပဲေပါ့…။

ဒီေနရာ ဒီေဒသ…။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရုပ္၀တၳဳပစည္းေတြ ျပည့္စံုေနပါေစ…။ သူ႕ရင္ထဲက ကြက္လပ္ တစ္ခုကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ သာယာလာေအာင္ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ခဲ့ပါ။ အထူးသျဖင့္ ဒီလိုေန႕မ်ိဳးဆို ရင္ သူ႕ရင္ထဲက ဆြဲအားမဲ့ ေလဟာနယ္ဟာ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြထက္ ပိုၿပီးအဓိပါယ္မဲ့ ေနခဲ့တယ္။ ဘ၀မွာ ျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္လာဖို႕အတြက္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို အတိုင္းတာ တစ္ခုအထိ ျမိဳသိပ္ၿပီး ျဖစ္ေနတဲ့ လက္ရွိကို အတည္ၿငိမ္ဆံုး ထုဆစ္ႏိုင္ဖို႕ သူ႕ကိုယ္သူ အျမဲတမ္းအားေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း လူသားတစ္ေယာက္ပဲေလ…။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြက ခဏခဏ သူ႕ကို တရားစြဲဖို႕ ၾကံစည ္ၾကတာေပါ့။

သူျပံဳးထားတယ္…။ လူေတြအားလံုးကို သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပံဳးျပခဲ့တယ္…။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအျပံဳး ေတြရဲ႕ေနာက္မွာ လူသားတစ္ေယာက္ပီပီ ဘ၀ရဲ႕ဖိအားေပးမွဳေတြ ရွိေနမယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူသိႏိုင္ မလဲ..? မလိုပါဘူးေလ သူ႕အတြက္ေတာ့…! အခုဆို သူမ်ားေတြေပ်ာ္ရင္ သူလည္းေပ်ာ္တတ္ေနပါၿပီ။ တစ္ျခားသူေတြကို အျမဲႏွစ္သိမ့္အားေပးခဲ့တယ္သူ…။ အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဘယ္သူကမ်ား သူ႕ကို အေကာင္းဆံုး ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္ေလမလဲ…? ရင့္က်တ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ အားလံုးေရွ႕မွာ ရပ္တည္ျပႏုိင္ဖို႕ ရင္နဲ႕မမွ် တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ အလင္းႏွစ္ေတြနဲ႕ခ်ီ္ၿပီး စေတးခဲ့ရတာ ဘယ္သူသိႏိုင္ မလဲ..? သူေခါင္းကို ငံုၾကည့္လိုက္ တယ္…။ ထူးဆန္းစြာပဲ ေကာင္းကင္ဟာ သူ႕ေျခဖ်ားေအာက္မွာ ၿငိမ္ သက္စြာ အိပ္စက္ေနေလရဲ႕…..။ သူျပံဳးထားတုန္းပဲေလ….။

ေလာကကို ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္
မ်က္မွန္တစ္လက္ေလာက္ ေပးတပ္ၾကည့္လိုက္ပါ
အထီးက်န္ေနသူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ေပါ့….။

ေမြးဖြားျခင္း၊ ရွင္သန္ျခင္းႏွင့္ ေသဆံုးျခင္းတို႕သည္ အဆက္မျပတ္လည္ပတ္ေနသာ စက္၀န္းတစ္ခု ဆိုပါက သူသည္ ထိုစက္၀န္းအတြင္း လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ အတူ ခရီးသြားေနေသာ သာမန္ခရီး သည္ တစ္ဦးသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ျဖစ္တည္ျခင္းႏွင့္ ပ်က္သုန္းျခင္းၾကား အသက္ရွဳသံမ်ား မေရမ တြက္ႏိုင္ေအာင္ ပြင့္ဖူးခဲ့ေပလိမ့္မည္။ သူ, မိမိကိုယ္ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စမ္းစစ္ခဲ့သည္။ အသက္ရွဳသံ အေရအတြက္ ဘယ္ ေလာက္ကို သိမ္းဆည္းႏိုင္ခဲ့ သလဲလို႕ေပါ့…။ သူသည္ စကၠန္႕ေပါင္းမ်ားစြာ အေပၚနင္းျဖတ္ၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ဖူးသည္။ မၾကာခဏ အေရာင္မ်ားေျပာင္းလဲေလ့ရွိေသာ ေကာင္းကင္ ေအာက္တြင္ ခရီးဆက္ခဲ့ဖူးသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ဖူးပြင့္ခဲ့ေသာ ဥယ်ာဥ္မ်ားကို ျဖတ္သန္းၿပီးလည္း ခရီးဆက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုခရီးသည္ ေ၀းပါသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ေန႕ေတာ့ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ရမည္ ျဖစ္သည္။

ခပ္ေ၀းေ၀းက ရထားဥၾသသံတစ္ခုကို သူအမွတ္မထင္ၾကားလိုက္ရတယ္…။ ဒီလိုအသံေတြကို သူ႕ဘ၀တစ္ေလ်ာက္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကားခဲ့ရဖူးေပမယ့္…။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႕ရဲ႕၀ိဥာဥ္ မ်ားသည္ အဲ့ဒီ့ရထား ဥၾသသံႏွင့္အတူ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာသို႕….။ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဒီေလာကတြင္ အေႏြးေထြးႏိုင္ဆံုးေသာ ေနရာသည္ “ မိသားစု” ဆိုေသာ ေနရာတစ္ခုသာရွိသည္ကို သူ႕လို ထိုစကား လံုးႏွင့္ အေ၀းဆံုးတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာသူမ်ားသာ အေကာင္းဆံုး ဘာသာျပန္ႏိုင္ေပမည္။ အထူးသျဖင့္ အခုလို သူ႕ဘ၀အတြက္ အမွတ္တရရွိလွေသာေန႕မ်ိဳးတြင္မူ သူ႕ရဲ႕ခံစားခ်က္မ်ားသည္ မၾကာခဏ အတိတ္ ႏွင့္ ပခံုးခ်င္း ၀င္တိုက္မိေလ့ ရွိေလသည္။

မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေနပါေစ သူေက်နပ္ပါသည္။ သူ႕ဘ၀တစ္ေလ်ာက္ ရွဴရွိဳက္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ေအာင္ျမင္မွဳ မွတ္တိုင္မ်ားျဖင့္ တံဆိပ္ခတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သူ႕ဘ၀ကို လွပစြာဖန္တီးႏိုင္ခြင့္ ေပးခဲ့ေသာ ဥယ်ာဥ္မွဴးတစ္စံု၊ ေလာကရဲ႕ အက်ဥ္းတန္မွဳမ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရတိုင္း ပင္ပန္းခဲ့ရ ေသာ သူ႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခုကို အနမ္းေတြနဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခဲ့တဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္တစ္ေယာက္၊ မနက္ျဖန္အတြက္ ရွင္သန္ဖို႕ အင္အားေတြကို ျဖဴစင္တဲ့အျပံဳးေလးတစ္ခုနဲ႕ ဖန္ဆင္းႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ဆည္းလည္းေလးတစ္လံုး….။ သူ႕ဘ၀ဟာ ျပည့္စံုခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ စစ္မွန္ေသာ ေမတၱာတရားသည္ အခ်ိန္ႏွင့္ေနရာအား ေက်ာ္လႊားကာ သူ႕ရင္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္စြမ္း ရွိပါသည္။

“ ငါတစ္ေယာက္ထဲပါလား…” ဆိုတဲ့သူ႕ရဲ႕ အေတြးတို႕သည္ ႏူးည့ံျပင္းထန္ေသာ စစ္မွန္သည့္ မေတၱာ တရား တစ္ခုရဲ႕ အင္အားေၾကာင့္ အေ၀းဆံုးကို လြင့္ထြက္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ဟုတ္တယ္…။ အားလံုး ရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ သူတစ္ေယာက္ထဲ ဘယ္သူမွမပါတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ေန႕ တစ္ခုကိုက်င္းပေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ဒီေန႕ရက္ေလးနဲ႕ ဒီအခ်ိန္ေလးဟာ လွပေသာခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ အတူ ၿပီးျပည့္စံုေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ဒီလိုျပည့္စံုဖို႕အရာ သူ႕မွာလုပ္ေဆာင္စရာ တစ္ခုသာရွိခဲ့သည္။ သူ႕ရဲ႕ တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ေခတၱမွ် မွိတ္ထားဖို႕သာ လုိေပ သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေလာကရွိ အခ်ိဳ႕ေသာအရာမ်ားသည္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို မွိတ္ထားမွသာလွ်င္ ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။

ၾကယ္ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚကို
တစ္စင္းၿပီး တစ္စင္းေၾကြက်
ငါဆုေတာင္းတယ္…
ၿငိမ္းခ်မ္းရပါေစလို၏…..။ ။

p.s- ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေမြးေန႕မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ ခ်စ္ေသာမိသားစုႏွင့္အတူ ေနထုိင္ႏိုင္ပါ ေစ အကိုၾကီး ကိုစိုးထက္ ေရ။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဖန္ဆင္းရွင္

2008-06-15T17:02:00.003+06:30

သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တြင္ တစ္ဦးတည္းသာ ျဖစ္တည္ပိုင္ခြင့္ ရွိေသာသူျဖစ္သည္။

ကြ်န္္ေတာ့္၏ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳသည္ သူ႕အတြက္အားေဆးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္၏ အျပံဳးတို႕ျဖင့္ သူအသက္ ဆက္ သည္။ ကြ်န္ေတာ့္၏ ဗိုလ္က်မွဳတို႕ျဖင့္ သူ႕ဘ၀ကို အပန္းေျဖသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကို သူ႕အသက္ထက္ပင္ တန္ဖိုးထားသူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့သူသည္ ဒီတစ္သက္တြင္ ဘယ္ေတာ့မွ မႏိုင္, ႏိုင္ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ္လြန္စြာေလးစား အားက်ရပါေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀၏ စစ္တုရင္ ခ်န္ပီယံတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ေလသည္။

သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ဖန္ဆင္းရွင္တစ္ပါးျဖစ္သည္။ ေလာက၏ အေကာင္းႏွင့္ အဆိုး၊ အမွန္ႏွင့္ အမွား စသည့္ ဆန္႕က်င္ဖက္မ်ား၏ တန္ဖိုးမ်ားကို နားလည္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေရြးခ်ယ္မွဳတိုင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္သာ တာ၀န္ရွိေၾကာင္းကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ၊ အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာ၏ တန္ဖိုးကို ေလ့လာသိရွိေစခဲ့ေသာ၊ ေလာက၏ ျမင့္ျမတ္မွဳ အလံုးစံုသည္ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေလာကအေပၚ ထားရွိေသာ စိတ္ႏွလံုးအေပၚတြင္သာ ရွင္သန္ေပါက္ဖြား ႏိုင္ေၾကာင္း ရွင္းလင္းသြန္သင္ခဲ့ဖူးေသာ၊ အသစ္ အသစ္ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ယံုၾကည္ခြင့္တို႕သည္ မနက္ျဖန္တိုင္းတြင္ တည္ရွိေၾကာင္းလည္း သင္ျပခဲ့ဖူး ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀၏ ကိုယ္ပိုင္ဆရာ တစ္ဆူ လည္းျဖစ္သည္။

သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ဗိသုကာ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀၏ ခိုနားရာ အမိုးတစ္ခု ျဖစ္သလို တစ္ခါတစ္ရံ သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀၏ လံုျခံဳမွဳကိုေပးစြမ္းရာ နံရံတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေလ သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စစ္မွန္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘ၀တစ္ခုကို မည္သို႕ တည္ေဆာက္ ရမည္ကို ပံုၾကမ္းေရးဆြဲေပးခဲ့သူလည္းျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဘ၀တစ္ခုကို လည္း ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ဖူးသည္။ သူေရးဆဲြေပးခဲ့ေသာ ဘ၀အိမ္ပံုစံသည္ ေလာကဓံ ရွစ္ပါး၏ ဒဏ္ကို ေကာင္းမြန္စြာ အံတုႏိုင္ခဲ့သည္။ သူသည္ အိမ္၏အမိုးအား ေမတၱာတရားျဖင့္ ျပဳလုပ္ကာ ေယာက်္ား ေကာင္းတစ္ေယာက္၏ သတၱိမ်ိဳးျဖင့္ နံရံမ်ားကို ဖြဲ႕စည္း၊ ကာကြယ္ေပးခဲ့ေလသည္။

တစ္ခါတစ္ရံသူသည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အိပ္စက္ရာ ပန္းေမြ႕ယာတစ္ခုျဖစ္၍ တစ္ခါတစ္ရံသူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ ေလ်ာက္လွမ္းရာ ပန္းခင္းလမ္း တစ္ခုျဖစ္ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေလွ်ာက္လွမ္းရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တြင္ သူ႕ကို တံတားတစ္စင္းအျဖစ္ မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေပသည္။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ္နင္းဖို႕အတြက္ သူ႕ေက်ာကို ခင္းေပးသည္။ သူသည္ သူ႕၏ေခြ်းစက္မ်ားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အလင္းတန္းမ်ားကို ထြန္းညိွခဲ့သည္။ သူသည္ ကြ်န္႕ေတာ့္ဘ၀အတြက္ စစ္သူၾကီးတစ္ပါးအျဖစ္ အႏာၱရယ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းေပးခဲ့သည္။ သူ႕၏ ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အားေႏြးေထြးေစကာ၊ ညာဘက္လက္ျဖင့္ ေလာက၏အၾကီးတန္မွဳမ်ားကို ဖယ္ရွားခဲ့ေလသည္။

ေအာင္ျမင္မွဳမွဳတိုင္း၏ အျမင့္မားဆံုး ေနရာတစ္ခုတြင္ က်ဆံုးမွဳသည္ ထာ၀ရရပ္တည္ေနေၾကာင္းလည္း သတိ ေပးခဲ့ဖူးသည္။ ဘ၀၏အခက္အခဲမ်ားသည္ ေအာင္ျမင္မွဳ တစ္ခုအတြက္ ေလွခါးထစ္မ်ားျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ရန္မလိုပဲ နင္းျဖတ္ရဲဖို႕သာလိုေၾကာင္းလည္း ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ ေလာက၏ စိန္ေခၚမွဳမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အရည္အခ်င္းစမ္းစစ္ရာ စာေမးပဲြမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုလည္း မွတ္သားေစခဲ့သည္။ “မင္းရဲ႕ေခါင္းကို သိပ္မေမာ့နဲ႕ ေကာင္းကင္က နိမ့္နိမ့္ေလး” ဟူေသာ သူ႕ရဲ႕ သတိေပးမွဳသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ အတြက္ ဒဏ္ရာမ်ားစြာမွ ကင္းလြတ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ထက္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႕ကို သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား အဓိကထား သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ “Everything You Want Is Not, Everything You Need!” ဆိုတဲ့သူ႕ရဲ႕ စကားဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ထြက္ေပါက္မ်ားစြာကို လမ္းဖြင့္ေပးခဲ့ ဖူးေလသည္။

သူရဲ႕အေၾကာင္းကိုဖြဲ႕ဆိုပါက မည္သည့္အခါမွ် ၿပီးျပည့္စံုႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ မည္သို႕ေသာ စကားလံုးမွ်ျဖင့္ လည္း လံုေလာက္စြာ တင္စားႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ..။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္လိုပင္ အားလံုးရဲ႕ ဘ၀ထဲမွာ တစ္ဦးတည္းသာ ျဖစ္တည္ပိုင္ခြင့္ရွိေသာသူ ျဖစ္ေလသည္။

သူ (သို႕မဟုတ္) ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တြင္ တစ္ဦးတည္းသာ ျဖစ္တည္ပိုင္ခြင့္ ရွိသည့္ သူအျဖစ္ ထာ၀ရရွင္သန္သြားမည္ျဖစ္သည္။

p.s-ေလာက၏ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာလူသားမ်ားထဲမွာ အပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ "ဖခင္" မ်ားအား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။

မွတ္တိုင္ အမွတ္ - ၃၅

2008-06-11T02:29:00.004+06:30

တစ္ေယာက္ထဲပဲ…။ ဟုတ္တယ္ သူတစ္ေယာက္ထဲပဲ…။ မဟုတ္ေသးဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိေနအံုး မလား…။ မရွိ…။ သူနဲ႕တူတာဆိုလို႕ သူ႕အရိပ္ေတာင္မရွိဘူး…။ သူ႕ေရွ႕က စားပြဲတစ္လံုးေပၚကို ၾကည့္လိုက္ ေတာ့ ေရႊ၀ါေရာင္ပင္လယ္တစ္ခု 1 Liter ခန္႕သာရွိတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုးထဲမွာ အသက္မဲ့စြာ ပိတ္မိေနတယ္…။ “ဟား… ဒီပင္လယ္လည္း ငါ့လိုပါပဲလား…? ဒါမွမဟုတ္ ဒီပုလင္းထဲက ပင္လယ္ဟာ ငါကိုယ္တိုင္ပဲလား…?” ။ “ခြ်င္…” ။ လက္ထဲက ေငြေရာင္ တစ္လက္လက္ အရာ၀တၳဳေလးတစ္ခုသည္ သူ႕တာ၀န္သူထမ္းေဆာင္ဖို႕ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သူေလးေထာင့္ဘူးေလးထဲ ပိတ္မိေနတဲ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးတစ္ပါးကို သာယာစြာထုတ္ယူ နမ္းရွိဳက္လိုက္တယ္…။ “အား…” ေနာက္က်ိေနတဲ့အာရံုေတြကို နတ္သမီးရဲ႕ကိုယ္ေငြ႕ မ်ားနဲ႕အတူ သူ႕အဆုတ္ထဲ အားရပါးရ ရွိဳက္သြင္းလိုက္တယ္…။ ၿပီးေတာ့ ႏြမ္းလ်မွဳေတြ၊ စိတ္အလို ကိုယ္မလိုက္ ႏိုင္မွဳေတြနဲ႕အတူ ေျဖးညွင္းစြာ ေလဟာနယ္ထဲ ျပန္လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးလိုက္တယ္…။ အရာရာဟာ ခဏေတာ့ ဆြဲငင္အားမဲ့သြားခဲ့တယ္…။ အဲဒီ့ "ခဏေတြ" ေပါ့ သူႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေဖာ္လုပ္ခဲ့ရတာ အခုဆို နာရီေတြ ေတာင္ သိန္းနဲ႕ခ်ီ ခဲ့ၿပီေလ...။

“အင္း… တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာလဲ စီးကရက္ တစ္လိပ္လိုပါပဲ…။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဆိုတဲ့ မီးေတြနဲ႕ ေလာင္ျမိဳက္ရင္း ေလာင္ျမိဳက္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖင္စီခံမွာ ကပ္ၿပီးက်န္ခဲ့တဲ့ ေသာကေတြနဲ႕ အဆုတ္ထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ အကုသိုလ္ေတြပဲ က်န္ခဲ့တယ္…။”

မ်က္စိကိုမွိတ္..။ ထိုင္ခံုကိုမွီ…။ ေခါင္းကို မ်က္ႏွာခ်က္ေပၚေမာ့…။ သက္ျပင္းတစ္ခုကို ေျဖးေျဖးခ်င္းခ်။ ရၿပီ...။ ငါ့ရဲ႕ စိတ္ရထား အတိတ္ကို ခရီးထြက္ဖို႕ အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီ…။ တစ္ေရးေရးနဲ႕ ေပၚလာတဲ့ အာရံုေတြကို မမိႏိုင္ မွန္းသိေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတဲ့ ပိုက္ကြန္နဲ႕သူ လိုက္ဖမ္းေနခဲ့မိတယ္။ ခဏေလးဆိုေပမယ့္ သူေသေသခ်ာ ခ်ာ သတိထားမိလိုက္တာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္…။ သူ႕ဘ၀ထဲမွာ အေရးအၾကီးဆံုး ပံုရိပ္တစ္ခု…။ မဟုတ္ဘူး…။ ႏွစ္ခု…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ အနာဂတ္…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ခြန္အား…။ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ေတးသီငွက္…။ သို႕မဟုတ္..။ သူ႕၀ိဥာဥ္မွာ ခိုနားတဲ့ ေကာင္းျမတ္ျခင္း အလံုးစံုနဲ႕ အုတ္ျမစ္ခ်ထားတဲ့ ဘ၀ေသးေသးေလးတစ္ခု။ သို႕မဟုတ္ သူျမတ္ႏိုးရပါ ေသာ ဇနီးႏွင့္ သမီး။

ဘယ္လို ၀ိဥာဥ္လဲ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာေတာင္ ခိုနားခြင့္မရတာ…? ညနဲ႕အတူ အေတြးေတြ ကလည္း နက္သထက္နက္…။ “အင္း… အနည္းဆံုးေတာ့ အာရံုတက္ဆိုတာ ဘ၀တိုင္းမွာ ရွိပါေသး တယ္…။” သူအရမ္း တန္ဖိုးထားေသာ ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းတဲ့ ခပ္သဲ့သဲ့ ရယ္သံႏွစ္ခု အခ်ိန္နဲ႕ ေနရာကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး သူ႕ႏွလံုးသား ကို လာရိုက္ခတ္ေတာ့ သူ႕ခံႏုိင္ရည္ေတြ သြက္သြက္ခါေအာင္ လွဳပ္ရွားသြားတယ္…။ ေသြးေၾကာေတြက တဆစ္ဆစ္…။ ႏွလံုးသားက ျဖစ္ညွစ္လိုက္တဲ့ တမ္းတျခင္းေတြ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ ေျခဆန္႕ၾကေလၿပီ…။ စိတ္ျမင္းရိုင္းတစ္ေကာင္ သူ႕အေတြးေတြထဲ ကစုန္ေပါက္ၿပီး ေျပးလႊားေနလိုက္တာ အခုဆို သူ႕ခံစားခ်က္ေတြ ရစရာမရွိေအာင္ ပ်က္ဆီးကုန္ေပါ့….။ ဆံုဆည္းျခင္းဆိုတဲ့ မနက္ျဖန္တစ္ခုေရာက္ဖို႕ သူခရီးဆက္ခဲ့တာ အခုဆို မွတ္တိုင္ေပါင္း ၃၄ ခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္…။ အခုလည္းသူ တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေနမိသည္…။ မၾကာခင္ ေရာက္လာေတာ့မည္..။ ေရာက္…………လာ…………..ေတာ့……………မည္။

“ေဒါင္..ေဒါင္…ေဒါင္…!!!” ၁၂ ခ်က္တိတိ။ ၃၅ ခုေျမာက္ မွတ္တိုင္ကို သူေရာက္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္…။

ပုလင္းေလးတစ္လံုးထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ခံထားရတဲ့ ေနာက္ဆံုးက်န္ရွိေနတဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ပင္လယ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း အခ်ိဳ႕ကို သူထြက္ေပါက္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႕ေရွ႕က ေလးေထာင့္ဘူးေလးကို သတိတရ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ေၾသာ္….အျဖဴေရာင္နတ္သမီးေတြအားလံုးလဲ လြတ္လပ္သြားၾကၿပီပဲ…” ဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ ပုလင္းခြံနဲ႕ေလး ေထာင့္ဘူးေလးကိုၾကည့္ရင္း သူတစ္ခုခုကို သတိထားမိလိုက္တယ္။ ေစာေစာက သူလြတ္ေျမာက္သြားၿပီလုိ႕ ထင္ထားေသာ ေရႊ၀ါေရာင္ပင္လယ္တစ္ခုနဲ႕ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးမ်ား အခုဘယ္ေရာက္သြားၾကၿပီလဲ…? “တကယ္ေကာ လြတ္ေျမာက္သြားၾကရဲ႕လား…? ဟား…! မဟုတ္ဘူး…။ မဟုတ္ေသးဘူး...။ သူတို႕ေတြ ငါ့ခႏၶာကုိယ္ထဲကို စီးဆင္းသြားတာပဲ”။ သူလြတ္ေျမာက္ခြင့္ ေပးလိုက္သူမ်ားမွာ အမွန္တကယ္ လြတ္ေျမာက္ မသြားေၾကာင္း သူေသေသခ်ာခ်ာ သိလိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္။ ခပ္ပါးပါးအျပံဳးတစ္ခု သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းေပၚမွာ ျဖတ္သန္း သြားတယ္။ စၾကာ၀႒ာထဲက အဆံုးအစမသိတဲ့ တြင္းနက္ထဲကို ခုန္ခ်ေတာ့မဲ့့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးမ်ိဳးေပါ့။

ေရႊ၀ါေရာင္ပင္လယ္နဲ႕ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးေတြလိုပဲေပါ့.....

တစ္ကယ္ေတာ့ စိတ္ဆိုတာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္တစ္ခုက လြတ္ေျမာက္သြားၿပီလို႕ ထင္ရေပမယ့္ ကိုယ္သတိမထား မိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ေလွာင္အိမ္ တစ္ခုထဲကို ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္ေသာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေလသည္။

p.s- (၉.၆.၂၀၀၈) ခုေန႕ေတြ ေရာက္ရွိခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုၾကီး ကိုလင္းထက္ အတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ခံစားေရးဖြဲ႕သည္။

ေၾကာ္ျငာခ်က္

2008-06-08T20:01:00.005+06:30

ုူ
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ Blog အား ယေန႕မွစ၍ စာဖတ္သူမ်ား (အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား) ပိုမိုလြယ္ကူစြာ ဖတ္ရွဳအသံုးျပဳႏိုင္ေစရန္အတြက္ www.blackdream21.com အား၀ယ္ယူ အသံုးျပဳ လိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ယခင္ Link ေပးသူမ်ားအေနျဖင့္ ယခု Link အသစ္အား ေျပာင္းလဲေပးရန္ မလိုအပ္ပဲ ယခင္ Link အား Access လုပ္ပါက အလိုေလ်ာက္ Redirect ေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။

p.s- Ebook မ်ားကိုလည္း Download လြယ္ကူစြာ ျပန္လည္ျပဳလုပ္ႏိုင္ေစရန္အတြက္ မၾကာခင္ Hosting အသစ္တစ္ခုေပၚသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕၍ Upload လုပ္ေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း...။

ရံပံုေငြ ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ

2008-06-04T18:40:00.008+06:30

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္ မုန္တိုင္းဒဏ္ ခံစားခဲ့ရေသာ ျပည္သူမ်ားအတြက္ (ဒုတိယအၾကိမ္) ေျမာက္ ထပ္မံ လွဴဒါန္းႏိုင္ရန္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ရံပံုေငြေဘာလံုးျပိဳင္ပြဲသည္ (၃၁.၅.၂၀၀၈) ေသာၾကာ ေန႕တြင္ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးသြားၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဒီျပိဳင္ပြဲကို က်င္းပရျခင္း အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ျမန္မာ ျပည္သူျပည္သားမ်ားအတြက္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ကိုယ္တိုင္လုပ္အားေပးကူညီ လိုေသာ္လည္းမည္ သို႕မွ် မတတ္ႏိုင္သည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ခြန္အား၊ ေခြ်း စသည္တို႕ျဖင့္ အင္အားစိုက္ထုတ္ကာ သြယ္ ၀ိုက္ေသာနည္းျဖင့္ ရင္းႏွီးၿပီး လွဴဒါန္းလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

အခန္းအနားတြင္ ျမန္မာျပည္ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံစားခဲ့ရေသာ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္း အမွတ္အျဖစ္ (၂) မိနစ္ ၿငိမ္သက္ကာ ဆုေတာင္းေမတၱာမ်ားပို႕သၿပီးေနာက္ ရံပုံေငြေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲအား စတင္ ယွဥ္ျပိဳင္ကစားခဲ့ရာ ပထမပိုင္း (၇)၊ ဒုတိယပိုင္း (၁၅) မိနစ္ႏွင့္ တတိယပိုင္း မိနစ္ (၃၀) တို႕တြင္ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားအသင္းမွ ရုရွားေက်ာင္းသားအသင္းအား ဂိုးမ်ားသြင္းယူကာ သံုးဂိုး ဂိုးမရွိ ျဖင့္ အႏုိင္ရခဲ့ပါသည္။

ရံပံုေငြပြဲမွရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအားလံုးကိုလည္း ယခင္အတိုင္းပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႕ အျမန္ဆံုး (တိုက္ရွိက္) လွဴဒါန္း သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုကဲ့သို႕ ရံပံုေငြပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကိုယ္အား၊ အၾကံဥာဏ္အားမ်ားျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ေဆာင္ရြက္ ေပးခဲ့ၾကေသာ Russian New University ႏွင့္ Moscow State Technology University, Bauman (BMSTU) မွ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးမ်ားႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအား၎၊ မိမိတတ္ႏိုင္သည့္နည္း လမ္းမ်ားျဖင့္ အားက်ိဳးမာန္တက္ ကူညီေပးခဲ့ၾကေသာ ေနာင္ေတာ္မ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ညီငယ္မ်ားအား၎၊ ေက်ာင္းအသီးသီးမွ ရံပံုေငြ လက္မွတ္မ်ားအား တာ၀န္ယူေရာင္းခ်ေပးခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား၎၊ ရံပံုေငြလက္မွတ္မ်ားအား (လူကိုယ္ တိုင္မလာႏိုင္သည့္တိုင္) ၀ယ္ယူအားေပးခဲ့ၾကေသာ ေစတနာရွင္မ်ားႏွင့္ သီးျခား အလွဴေငြထည့္၀င္ခဲ့ၾကေသာ ေစတနာရွင္မ်ားအား လြန္စြာေက်းဇူးတင္ရွိ ပါသည္။

အထူးသျဖင့္ စာေမးပြဲမ်ားေျဖဆိုေနသည့္ ကာလျဖစ္သည့္တိုင္ မိမိခ်စ္ေသာ ျပည္သူျပည္သားမ်ား အတြက္ အားက်ိဳးမာန္တက္ ေလ့က်င့္၊ ၾကိဳးစားကစားေပးခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာေက်ာင္းသားလက္ေရြးစင္ အသင္းအား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။ ။

p.s- ျပိဳင္ပြဲအမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားအား စုေဆာင္းရရွိမွဳ အခက္အခဲေၾကာင့္ Post တင္ျခင္းေနာက္က်ခဲ့သည္ကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါရန္ႏွင့္ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြစာရင္းႏွင့္ လွဴဒါန္းမွဳမ်ားကို မၾကာမွီ ေဖာ္ျပ ေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း။ ။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္

2008-05-30T17:48:00.007+06:30

တိုက္ပြဲကား စေလၿပီ။ စစျခင္းမွာပင္ တိုက္ပြဲ၏အရွိန္သည္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္လွပါတယ္။ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သဲသဲမဲမဲ အၿငိဳးတၾကီးျဖင့္ တိုက္ခိုက္ၾကေလသည္…။ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းအရင္းသည္ ၾကီးမားသေလာက္ ထိုတိုက္ပြဲ၏ ျပင္းထန္မွဳသည္လည္း ေၾကာက္မက္ ဖြယ္ရာ ေကာင္းလွပါတယ္…။ ထူးဆန္းသည္မွာ ယခုတိုက္ပြဲျဖစ္ပြားေနသည့္ ႏွစ္ဘက္ေသာ ျပိဳင္ဘက္ (သို႕) ရန္သူမ်ားသည္ အတူတကြ ေမြးဖြားရွင္သန္လာခဲ့ၾကေသာ၊ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္မ်ား ျဖစ္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္…။ ၎တို႕ကား….

“ျဖစ္ျခင္တာ”ႏွင့္“ျဖစ္သင့္တာ” တို႕ျဖစ္ၾကေလသည္….။ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားရာ စစ္ေျမျပင္ကား “ဘ၀” ျဖစ္ေပသည္။

တိုက္ပြဲစစျခင္းမွာပင္ "ျဖစ္သင့္တာ" ဘက္မွေန၍ ယုတၱိေဗဒ၊ လက္ေတြ႕ဆန္ျခင္း၊ အက်ိဳးအေၾကာင္း စသည့္ လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ စတင္ျပစ္ခတ္ေလသည္။ ၎လက္နက္မ်ားသည္ လူသားဆန္စြာရွင္သန္ခြင့္ အဖြဲ႕အစည္း မွ “လူသားမဆန္ေသာ လက္နက္မ်ား” အျဖစ္သတ္မွတ္ထားျခင္းခံရေသာ လက္နက္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္ အခ်စ္ႏွင့္စစ္တြင္ မတရားတာမရွိဟူေသာ သေဘာတရားအရ မိမိတို႕ဘက္မွ ျပတ္ျပတ္သားသား အႏုိင္ရရွိေစ ရန္အတြက္ သူတို႕ ထုတ္သံုးၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထိုသို႕လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ အေ၀းမွ ပစ္ခတ္ၾကရံုသာမက ရန္သူဘက္မွ တပ္သားမ်ား ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေစရန္ “ရာထူးဂုဏ္ရွိန္၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမွဳ၊ ျပည့္စံု ၾကြယ္၀မွဳ” အစရွိေသာ လူအမ်ား အလြန္တရာႏွစ္သက္သည့္ ၀ါဒမ်ားကို အဆက္မျပတ္ထုတ္လႊင့္ကာ (Propaganda Warfare) ဆင္ႏႊဲျခင္း၊ (Emotion Killer) ဟု စကား၀ွက္ေပးထားေသာ ရန္သူတပ္သားမ်ား၏ ခံယူခ်က္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္မ်ားအား အနီးကပ္ဖ်က္ဆီး တိုက္ခိုက္မည့္ အထူးကြန္မြန္ဒိုတပ္ဖြဲ႕မ်ားကို ေစလႊတ္ၿပီး တိုက္ခိုက္ ေစျခင္းမ်ားကိုလည္း ျပဳလုပ္ပါေတာ့တယ္…။

"ျဖစ္ျခင္တာ" ဘက္မွလည္း တစ္ဘက္က ပစ္ခတ္သမွ် လက္နက္ၾကီးမ်ားအား ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းခံတပ္မ်ားျဖင့္ ရြပ္ရြပ္ခြ်န္ခြ်န္ ခုခံၾကပါတယ္။ ရံဖန္ရံခါ အခြင့္အေရးသာေသာအခါမ်ားတြင္မူ ၎တို႕ဘက္မွလည္း ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ သိမ္းဆည္းထားေသာ အင္အားျပင္းထန္သည့္ ျမိဳသိပ္မွဳမ်ား၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေစာင့္စည္းခဲ့ရေသာ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေနထိုင္ရျခင္းဆိုသည့္ လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ပစ္ခတ္ၾကပါတယ္။ ရန္သူဘက္မွ အပစ္အခတ္က်ဲသြားေသာ အခါမ်ားတြင္မူ ခံစားခ်က္ လက္နက္ငယ္မ်ားျဖင့္ တရစပ္ပစ္ခတ္ကာ ရန္သူအား ေခါင္းမေထာင္ႏုိင္ေစရန္ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ၾကပါတယ္။ ရန္သူဘက္မွ တိုက္ခိုက္လာေသာ (Propaganda Warfare) အား (Counter Attack) ျပဳလုပ္သည့္ အေနျဖင့္ “ လူသားဆန္ျခင္း၊ စစ္မွန္ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ၊ ကိုယ္ပိုင္ ယံုၾကည္ခံစားခြင့္” အစရွိေသာ လြတ္လပ္ျခင္း ၀ါဒမ်ားကိုဖန္တီးကာ ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ၾကပါတယ္…။ ရန္သူ႕ဘက္မွ တိတ္တဆိတ္ ေစလႊတ္လိုက္ေသာ မိမိ၏အားထားရေသာ ခံယူခ်က္ စစ္သားမ်ားအား အနီးကပ္ လုပ္ၾကံမည့္ သူလ်ိဳမ်ား၏ရန္မွ ကာကြယ္ရန္အတြက္ သတိဟူေသာ အခ်က္ျပ Sensor ပစၥည္းမ်ားကို မိမိနယ္ ေျမအတြင္း တပ္ဆင္ ကာကြယ္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္…။

ဤသို႕ျဖင့္ တိုက္ပြဲ၏ ျပင္းထန္မွဳ အရွိန္သည္လည္း အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ပိုမိုၿပီးေတာ့သာ ျပင္းထန္လာခဲ့ ပါေတာ့တယ္…။

တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားရာ ဘ၀စစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာလည္း ၾကည့္ရက္စရာ၊ ရစရာမရွိေအာင္ကို ပ်က္ဆီးယိုယြင္း ေနၿပီျဖစ္ပါ တယ္..။ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားရာ ေဒသတစ္ေလ်ာက္ စစ္ပြဲတြင္ အသံုးျပဳေသာ လက္နက္မ်ား၏ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ား ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း သစ္ပင္ပန္းမန္မ်ား အစရွာမရေအာင္ မ်ိဳးတုန္းေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရပါတယ္..။ စစ္ပြဲတစ္ခု ျဖစ္ၿပီဆိုပါကလည္း စစ္တို႕၏ထံုးစံအတိုင္း စစ္ရဲ႕ဒဏ္ကို အဆိုးရြားနဲ႕ အျပင္းထန္ဆံုးခံစားရသူမ်ားမွာ အျပစ္မဲ့ ေသာ ၾကည္ႏူးျခင္းဆိုတဲ့ ျပည္သူမ်ား ပဲျဖစ္ပါတယ္…။ ၾကည္ႏူးျခင္း၊ သာယာဖြယ္ေကာင္းျခင္း အစရွိေသာ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူအေပါင္းတို႕သည္လည္း စစ္ပြဲျဖစ္ပြားရာေနရာကို တစ္စစနဲ႕ စြန္႕ခြာခဲ့ၾကျခင္း၊ တိုက္ပြဲမ်ား ေၾကာင့္ ေသေၾကပ်က္ဆီးခဲ့ရျခင္း အစရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားေၾကာင့္ စစ္ပြဲျဖစ္ပြားရာ ေဒသတစ္ခုလံုးမွာ သုတ္သန္တစ္စျပင္ကဲ့သို႕ပင္ျဖစ္ခဲ့ရ ပါေတာ့တယ္…။ ယခင္က ေႏြးေထြးမွဳ ေနေရာင္ျခည္ျဖင့္ စိမ္းလန္းစြာ လွပ ခဲ့ဖူးေသာ ႏွလံုးသားျမက္ခင္းျပင္မ်ား သည္လည္း ယခုဆိုလွ်င္ အနီေရာင္နာၾကည္းခ်က္ေသြးမ်ားျဖင့္ ဖုန္းလႊမ္း ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္...။

မည္သုိ႕ပင္ျဖစ္ေစ တိုက္ပြဲကား မည္သူ႕မ်က္ႏွာကိုမွမေထာက္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားဆဲ၊ တိုက္ခိုက္ေနဆဲ ပင္ျဖစ္ ပါတယ္…။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ အႏိုင္အရွံဳး မသဲကြဲေသးသမွ် ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ ေနၾကအံုးမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီတိုက္ပြဲကို ဘယ္သူေတြစခဲ့တာလဲ…? ဘယ္သူေတြမွန္လဲ…? ဘယ္သူေတြမွားလဲ….? ဘယ္အခ်ိန္ကစခဲ့တာလဲ…? ဘယ္အခ်ိန္မွာ ၿပီးဆံုးမလဲ…? အရာရာဟာ မွဳန္၀ါး၀ါးနဲ႕ မျပတ္မသားရွိေနဆဲပါ…။

"ေယာနိေသာ မနသိကာရ" ဆိုတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖန္ဆင္းရွင္တစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ေတြ ထဲမွာ မေမြးဖြားႏိုင္သ၍ ဒီတိုက္ပြဲေတြဟာ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနအံုးမွာပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္….။

p.s- ေနရာေဒသ အသီးသီးတြင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားေနၾကသည့္ လက္နက္ကိုင္ေသာ၊ လက္နက္မကိုင္ေသာ အစရွိသည့္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ဆင္ႏႊဲေနၾကသည့္စစ္ပြဲမ်ား အျမန္ဆံုး ခ်ဳပ္ၿငိမ္းႏိုင္ၾကပါေစ..။

ခြဲခြာသြားသူႏွင့္ အလြဲတစ္ခု

2008-05-28T18:45:00.004+06:30

“ပလံု..ပလံု”

ကြ်န္ေတာ္ Gtalk ထဲကို ၀င္၀င္ျခင္း ပလံု ပလံုနဲ႕ Gtalk က Message ေတြ ခ်က္ျခင္းတက္လာလို႕ ဘယ္သူမ်ား လဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ လူမိုက္ၾကီး ျဖစ္ေနပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ ပါတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ဒီေန႕ညေန ထမင္းငတ္ၿပီဆုိတာကို…။ :P

“ EOT လုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေပ်ာက္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေနၿပီလဲ.. ပံုေျပာတာလား..?”
“မဟုတ္ပါဘူး အစ္ကိုရာ..။ ကြ်န္ေတာ္ မအားလို႕ပါ..။ ကြ်န္ေတာ္ အြန္လိုင္းလာခဲတာလဲ အစ္ကို သိရဲ႕သားနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ အခုလုပ္ေပးပါ့မယ္…။ အိုေကလား? Blog ရဲ႕ Email နဲ႕ Password ေပး”
“ အိုေက…ေရာ့”
“ပလံု…”
“ရၿပီ...ခဏေစာင့္ အခုလုပ္မယ္..ၿငိမ္ၿငိမ္ေန အမွီးမလွဳပ္နဲ႕ နားရြက္မခတ္နဲ႕.. :P”

ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ EOT စစ္ဆင္ေရးစပါေတာ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ့္စက္ထဲမွာက လုပ္ၿပီးသားရွိ ေတာ့ သူ႕အေကာင့္နာမည္နဲ႕ Googlpage ထဲ၀င္ File ေတြ Upload လုပ္ၿပီး Code ေတြ ကို Blog ရဲ႕ HTML ထဲထည့္…။ အထဲမွာ ျပင္စရာ ရွိတဲ့ Font ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္ျပင္လိုက္ပါတယ္…။ သူကလည္း EOT ရမရကို စစ္ဖို႕အတြက္ သူ႕စက္မွာ ရွိတဲ့ GtalkMyanmar Font ေတြကို Uninstall လုပ္ၿပီး အသင့္ထိုင္ေစာင့္ ေနပါတယ္..။

“ အိုေက..ရၿပီ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့”
“ မေပၚဘူးဟ…”
“ဟာ…. ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါအံုး အစ္ကိုရာ…။ ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္လိုက္တာပါ”
“ ေၾသာ္…ငါက မင္းကိုေနာက္မလားကြ တကယ္မရေသးလို႕ မရဘူး ေျပာတာေပါ့”
“ ဟုတ္ေသးဘူးေနာ္.. တစ္ခုခုမွားေနၿပီ။ ေနအံုးဗ်ာ ေနာက္တစ္မ်ိဳး ထပ္စမ္းၾကည့္မယ္…”
“ ေအး..လုပ္ၾကည့္ပါအံုးကြ…”

ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကို တစ္ေယာက္ (စုစုေပါင္း ႏွစ္ေယာက္) ေတာ္ေတာ္ကို ေခါင္းစား ေနၾကပါ တယ္..။ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ တတ္သမွ် ပညာေလးေတြနဲ႕ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးလုပ္ၾကည့္တာ ပညာသာ ကုန္သြားတယ္.. Blog က ဘာမွမထူး..။ ေလးေထာင့္ကြက္ေတြက လြဲၿပီးဘာမွ မေပၚဘူး..။ တစ္ဘက္မွာ EOT စစ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲ ေနသလို တစ္ဖက္မွာလည္း ၀မ္းတြင္း ျပည္တြင္းစစ္က ျဖစ္ေနပါၿပီ..။ “ အာ...မထူးပါဘူးကြာ ၿပီးမွပဲ စားေတာ့ မယ္”။ ေခါင္းတင္မကဘူး ကြ်န္ေတာ့္ အစာအိမ္ထဲမွာလည္း မီးေတာက္ ေနပါၿပီ…။ မီးေတာက္ရုံမကလို႕ ျပာသာ က်သြားမယ္ EOT ကေတာ့ ဘယ္လိုမွမရ…။

“အစ္ကို ဒီလိုလုပ္ ကြ်န္ေတာ္ဒီဘက္ကေန စာတစ္ပုဒ္ စမ္းတင္ၾကည့္လိုက္မယ္…။ ေပၚလားမေပၚဘူး လားသာ ေျပာ.. အိုေကလား”
“ပလံု…အိုေက”
“တင္လိုက္ၿပီ…”
“ဟင္… မင္းဘာတင္လိုက္တာလဲ ဒီမွာ ဘာမွလည္းမေပၚပါလား..”
“အာ..တင္လိုက္ပါၿပီဆို ဘာလို႕မေပၚရမွာလဲ…ဒီမွာေလးဗ်ာ Mike Kan ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ Header ေအာက္မွာစာ ပိုဒ္ၾကီးက ျပဴးတူးျပဲတဲနဲ႕ေတာင္ ေပၚေနတာကို”
“အမ္..? ဘာ…? မုိက္ကန္း…? ဟုတ္လား….?”
“ဟ….ေနပါအံုး…ဟင္….!!!”

ကြ်န္ေတာ့္တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနလို႕မဆံုးခင္မွာပင္ တစ္ဖက္က သူ႕အသံျဗဲၾကီးနဲ႕ တဟားဟား ရီေနတဲ့ အေမာင္ လူမိုက္ရဲ႕ ရယ္သံေတြဟာ စကားလံုးေတြ အျဖစ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ Gtalk Message Box ထဲကို တပလံု ပလံုနဲ႕ တက္လာပါေတာ့တယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေကာင္းေကာင္းၾကီးကို သေဘာေပါက္ လိုက္ပါၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ထားတဲ့ EOT ဘာလို႕ အဆင္မေျပလဲဆိုတာ…။ ဟိုဘက္က လူမိုက္ၾကီးလဲ ရီေနတာ အသက္ေတာင္ ပါသြားမလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္…။

“ဂါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါါ….ဒီလူၾကီးေတာ့ နာ ေတာ့မယ္..”

စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါအံုးဗ်ာ…။ သူ႕ Blog မွာ ဘယ္လိုလုပ္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ေပးထားတဲ့ EOT က အဆင္ ေျပၿပီး ျမန္မာစာလံုးေတြ ဘယ္ေပၚမလဲ…။ သူၾကည့္ေနတာက သူ႕ရဲ႕အဓိက ေႏြမုန္တိုင္း ဆိုတဲ့ Blog။ သူကြ်န္ေတာ့္ကို ေယာင္ၿပီးေပးလိုက္တာက (တမင္မ်ား ပညာျပသလား မသိ :P ) သူအၾကမ္းလုပ္ေန တဲ့ Mike Kan ဆိုတဲ့ Blog ရဲ႕ Email..။ အဲဒီေတာ့ဗ်ာ ခုတ္ရာတစ္ျခား ရွရာတစ္ျခား..။ ဘယ္ေပၚပါ ေတာ့မလဲ..။

ကဲ …. ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား အရပ္ကတို႕ရယ္…။

p.s-ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ခြဲခြာသြားတဲ့ အစ္ကိုလုိ သူငယ္ခ်င္းလို ခင္ရတဲ့ ေႏြမုန္တိုင္း အတြက္ အမွတ္တရပါ။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူ

2008-05-27T19:39:00.004+06:30

အဲဒီ့ေကာင္ေပါ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕အခုခ်ိန္ထိ ဘယ္လိုမွ အေစးမကပ္ခဲ့တာ…။ ေမြးကတည္းက အတူတူ ၾကီးျပင္းလာ ေတာ့လည္း အတူတူ…။ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့မိဘခ်င္းတူတာေတာင္မွ သဘာ၀ခ်င္းက ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရခဲ့ဖူး…။ လူေတြအားလံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို အျမဲတမ္း တစ္ေယာက္ထဲလို႕ပဲ ျမင္တယ္..။ တစ္ေယာက္ထဲ လို႕ပဲ ထင္ၾကတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ သူတို႕ေတြ ထင္ခဲ့သလို တစ္ ေယာက္ထဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး…။ တစ္ခါတစ္ေလ ဒီေကာင္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ တူညီတာေလးေတြ ရွိခဲ့ၾကဖူးပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း အနည္းဆံုး ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့ လမ္းေၾကာင္းျခင္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မတူညီခဲ့ၾကပါ..။

အဲဒီ့ေကာင္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အဓိက ကြာျခားခ်က္ကေတာ့ ဒီေကာင္က လူေရတစ္အားလည္တယ္…။ ပါးနပ္ တယ္…။ အထူးသျဖင့္ ဒီေကာင့္မ်က္လံုးေတြက စူးရွတယ္…။ ဒီေကာင္က ေလာကဆိုတဲ့ အရာကို အေပါစား ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာင္မွ စိတ္၀င္စားဖို႕ မေကာင္းဘူးလို႕ ထင္ထားတဲ့ေကာင္…။ သူ႕ကိုၾကည့္ရတာ လူသားတစ္ေယာက္နဲ႕ မတူဘူး…။ အရာရာကို အျမဲတမ္းေအးတိေအးစက္နဲ႕…။ သူက သူ႕ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရ ဘူးတဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႕ ျပသနာေတြအားလံုးကို အျမဲတမ္း လူေသတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေအးစက္တဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးေတြနဲ႕ တုန္႕ျပန္ခဲ့တယ္…။ ၿပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္ “အဆင္မေျပမွဳ တစ္ခုၾကံဳေတြ႕ခဲ့လို႕ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို အျပစ္ တင္ခ်င္တယ္ ဒဏ္ခတ္ခ်င္ တယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုး ကိုယ့္ေခါင္းကို တိုင္နဲ႕ေျပးေစာင့္လိုက္” တဲ့..။ ေတာ္ေတာ္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြေျပာၿပီး ေလာကၾကီးကို အျမဲတမ္းကန္႕လန္႕ တုိက္ေနတဲ့ေကာင္။ ဒီေကာင္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ အရာရာကိုွ အေလးအနက္မထားပဲ အျမဲတမ္းေပါ့ပ်က္ပ်က္နဲ႕…။ သူေျပာေနၾကစကားေတာင္ ရွိေသးတယ္ “ ေလာကကို ျဖတ္သန္းတဲ့အခါမွာ အရာရာကို ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားၿပီး ေပ့ါေပါ့ပါးပါး ျဖတ္သန္းရမယ္” ဆိုပဲ..။ အလကားပါ..။ အမွန္က သူ႕ရဲ႕ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ဂေလဂေခ်စရိုက္ ေတြကို စကားလံုးေတြနဲ႕ လွည့္စားထားတာပါ…။

အဲဒီ့ေကာင္ေပါ့ ၂၄ နာရီပတ္လံုး ပါးစပ္ထဲကေန စကားလံုးေတြ မဆန္႕မျပဲ အျမဲတမ္း အံခ်ေနခဲ့တာ..။ သူေျပာေျပာေနၾက စကားတစ္ခုရွိေေသးတယ္ “တကယ္ေတာ့ လူသားေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ဘယ္လို စကားလံုး မ်ိဳးကမွ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ မေျပာျပႏုိင္ပါဘူး” ဆိုပဲ။ ဒီေကာင့္ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မရတဲ့ အခ်က္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ကိုမ်ားပါတယ္…။ ဘာသာေရးဆိုတာလဲ ဒီေကာင္က ဘာမွန္းသိတဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး..။ တကယ့္ကို အရုိင္း အစိုင္းေကာင္ပါ…။ သူ႕ကို ဘာသာတရားကိုင္းရုိင္းဖို႕ ဘုရားရွိခိုးဖို႕ ေျပာတဲ့သူတိုင္းကို သူက စကားတစ္ခြန္း ျပန္ေျပာေလ့ရွိပါတယ္ “ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ေမးပါရေစအံုး…။ အခုခင္ဗ်ားတို႕ ပါးစပ္ကေန စက္ေသနတ္ျပစ္သလို ရြတ္ေနတဲ့ ဘုရားစာဆိုတဲ့ ပါဠိစကားလံုးေတြကို ခင္ဗ်ားတို႕ ရြတ္သာရြတ္ေနၾကတယ္ အဓိပၸါယ္ေရာ သိၾကရဲ႕လား? ၾသကာသ ကေနစၿပီး ရြတ္လိုက္တာ အာမဘေႏၱ သာေရာက္သြားတယ္…။ ခင္ဗ်ားတို႕ ဘာသိ လိုက္လဲ…။ အႏွစ္သာရကိုေရာ သိလိုက္ရဲ႕လား? ကိုယ္တိုင္က်ေတာ့ ဘာမွမသိပဲ ၾကက္တူေရြး ႏွဳတ္တိုက္ ခ် ေပးထားသလို လိုက္ဆိုေနမွ ဗုဒၶဘာသာလို႕ ေခၚရမွာလား” တဲ့။ “မင္းကို ငါတို႕က ျဖစ္သင့္တာကို ေျပာျပတာ” လို႕ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကို ေျပာတိုင္း “လူဆိုတာ ျဖစ္သင့္တာေတြခ်ည္းပဲ လုပ္ေနရေအာင္ စက္ရုပ္မွ မဟုတ္တာကြ…မသိရင္ထပ္ေျပာျပမယ္..။ ေလာကမွာ “ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ ျဖစ္သင့္တာ” ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္ ဆိုတာ လည္း မွားတယ္…။ အဲဒီ့ႏွစ္မ်ိဳးအျပင္ “ျဖစ္ေနတာ” ဆိုတဲ့အရာလည္း ရွိေနေသးတယ္” တဲ့ ။ ေသခ်ာတယ္ ဒီေကာင္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွကို ေဆးမမွီေတာ့ပါဘူး…။

ေတာ္ေတာ္ကို ရိုင္းစိုင္းတဲ့ေကာင္ပါ…။ အဲ..။ ကြ်န္ေတာ္ အဲလိုၾကီးေျပာရင္ မတရားရာေတာ့က်မယ္…။ ဒီေကာင္ ကေတာ့ အဲဒီ့အဓိပၸါယ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီး သိတယ္ဗ်…။ သူက လုပ္သာမလုပ္တာ…။ သူအျမဲ တမ္း စြဲစဲြျမဲျမဲရြတ္ဆိုတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္..။ သူအက်င့္ျဖစ္ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ သူ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးဖြင့္လိုက္တိုင္းနဲ႕ ပိတ္လိုက္တိုင္းမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေတာ့အျမဲရြတ္တယ္ဗ်..။ အဲဒီ သရဏဂံု သံုးပါးရဲ႕ အႏွစ္သာရကို သူအရမ္း တန္ဖိုးထား ႏွစ္သက္တယ္ လို႕လဲေျပာခဲ့ဖူးတယ္…။ ဒီေကာင့္ရဲ႕ အဲဒီ့ရိုက္ ေပါက္ စကားလံုးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အျမင္ေတာ္ေတာ္ ကပ္လာတာနဲ႕ “ မင္းဆိုတဲ့ေကာင္ကေလ တကယ္ကို ဒိဌိပဲ” လို႕ေျပာေတာ့ “ဟား..ဟား..မင္းဟာက မွားေနတယ္ ငါ့ေကာင္ရ မျပည့္စံုဘူး ဒိဌိ ဆိုတာ ျမန္မာလို အျမင္လို႕ပဲ အဓိပၸါယ္ရတယ္…။ အျပည့္အစံုေျပာခ်င္ရင္ မိစာၦဒိဌိ လို႕ေျပာရတယ္ဟ…အဲဒါမွ မွန္မွာ မင္းကေျပာလဲ ေျပာခ်င္ေသးတယ္…ကိုယ္ေျပာေနတာ ကိုယ္လုပ္ေနတာ ဘာမွန္းလဲမသိဘူး..ဟား…ဟား” ဆိုၿပီး ျပန္ေလွာင္တယ္ေလ။ အဲလိုေကာင္ဗ်…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီလိုေကာင္နဲ႕ ယွဥ္ၿပီး ဘာမွေျပာေန စရာမ လိုတာနဲ႕ပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္ေတာ့တယ္…။

ဘယ္လိုေကာင္လဲ မသိပါဘူးဗ်ာ…။ သူ႕ကိုသူ ဘာေကာင္မ်ားထင္ေနလဲ မသိပါဘူး…။ ႏိုင္ငံကိုခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္းဆိုရင္လဲ သူ႕ေလာက္ေျပာတာသူပဲရွိတယ္…။ တစ္ျခားသူေတြေတာင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ္မွ ခ်စ္တတ္ ၾကေသးရဲ႕လို႕လား ထင္ရေအာင္ကို အဲဒီ့သေကာင့္သားကေျပာတယ္…။ သူမရွိရင္ပဲ ႏုိင္ငံက ဘယ္လိုမွ ရပ္ တည္လို႕မရေတာ့သလိုလို…။ စိတ္ဓာတ္ျပင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား ဘာလားေတာ့ မသိဘူး ေတာ္ေတာ္ကို အစြန္း ေရာက္တဲ့ေကာင္ဗ်…။ သူ႕ဘ၀ဦးစားေပးထဲမွာ မိဘေတြကေတာင္ ႏိုင္ငံၿပီးမွ နံပါတ္ (၂)အဆင့္မွာပဲ ရွိတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ကြ်န္ေတာ့္နားေတြ ကြဲထြက္မတတ္ေအာင္ သူစဥ္းစား ထားတာေတြလာလာ ေျပာ တယ္..။ ဘာေတြမွန္း ကြ်န္ေတာ္လည္းနားမလည္ပါဘူးဗ်ာ..။ ရွဳပ္ရွက္ ခတ္ေနတာပဲ…။ ကိုယ့္အပူကိုယ္ရွာ တယ္ဆိုတာ ဒီလိုေကာင္မ်ိဳးပဲေနမွာပါ…။ တန္ရာ တန္ရာေတြး တန္ရာ တန္ရာ လုပ္ေပါ့ဗ်ာ…။ မဟုတ္ဘူးလား? အခုေတာ့ဗ်ာ မေျပာခ်င္ပါဘူး..။

ဒီေကာင္က အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေစ့စပ္ေသခ်ာတယ္ဗ်…။ သူေျပာေျပာေနၾက စကားအတိုင္း တကယ္ကိုလည္း အေရွ႕ကိုေတာ္ေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ ၾကိဳစဥ္းစားထားပံုရတယ္။ အဲဒါေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္..။ ေနာက္ၿပီး အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ရင္ စိတ္ေရာကိုယ္ေရာႏွစ္ၿပီး လုပ္တယ္..။ အလုပ္တစ္ခု မျပီးရင္ ထိုင္ရာကမထဘူး..။ တစ္ေလာကလံုးကိုေမ့ၿပီး အဲဒီ့အထဲကိုေျမာေနေရာ...။ တစ္ခါတစ္ေလ ဒီေကာင္ တစ္ေယာက္ထဲ သူရွိဳက္သြင္းၿပီး မွဳတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေဆးလိပ္ေငြ႕(အဆိပ္ေငြ႕) ေတြကို ၾကည့္ၿပီး စကားေျပာ ေနတာမ်ား ရူးသြားၿပီလားေတာင္ထင္ရတယ္..။ ဟုတ္တယ္..။ ဒီေကာင္ ေဆးလိပ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေသာက္ တယ္…။ တားလုိ႕လဲမရပါဘူးဗ်ာ…။ သူ႕ေဘးမွာ Mild Seven ဘူး၊ သူအျမတ္တႏိုး ၀ယ္ထားတဲ့ Zippo မီးျခစ္နဲ႕ အတူ အျမဲတမ္းေတြ႕ႏုိင္တဲ့ ေနာက္ထပ္အရာ တစ္ခုကေတာ့ သူ႕ရဲ႕လက္ထဲက ဘယ္ေတာ့မွ မခ်တဲ့ သူ႕အခ်စ္ ေတာ္ Coffe ခါးခါးတစ္ခြက္ေပါ့…။

ဒီေကာင့္အေၾကာင္းေျပာရတာ (အတင္းတုတ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာဗ်ာ) ေတာ္ေတာ္လည္းမ်ားသြားၿပီ။ ဆက္ေျပာ ရင္လဲ ကုန္အံုးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ဒီေကာင္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ဘာပဲ ယွဥ္လုပ္လုပ္ သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မႏုိင္ဘူး…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုမွကို စဥ္းစားလို႕မ ရဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားမရဘူး။ ဘာမဟုတ္တဲ့ ဒီလိုေပ့ါရႊတ္ရႊတ္ ဂြက်က်ေကာင္ကို..။ အဲဒီ့ေကာင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို အျမင္ကပ္ပါတယ္..။ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုလည္း ခ်ဥ္ပါတယ္..။ ေသေသခ်ာခ်ာထပ္ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေလာကမွာ တစ္ဦးတည္းေသာနဲ႕ အမုန္းဆံုးသူဟာ အဲဒီ့ေကာင္ပဲ..။ ဟုတ္တယ္ အဲဒီ့ေကာင္..။ အဲ့ဒီေကာင္..။

မွန္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို မခိုးမခန္႕နဲ႕ လူေသတစ္ေကာင္လို ျပံဳးျပေနတဲ့ အဲဒီ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အေ၀းဆံုး ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေသြးသားထဲမွာ အျမဲတမ္း လွည့္ပတ္ေနတဲ့ “ ကြ်န္ေတာ္” ဆိုတဲ့ ေကာင္ေပါ့ဗ်ာ…။

p.s- အျမင္မေတာ္တာမ်ားရွိလ်င္ အဲဒီ့ေကာင္ကို ေတြ႕တဲ့ေနရာမွာ ၾကိဳက္သလိုဆံုးမႏုိင္ပါသည္။

သာဓုအႏုေမာဓနာ ေခၚဆိုႏိုင္ၾကေစရန္

2008-05-24T00:06:00.010+06:30

ရုရွားႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားထံမွ ေကာက္ခံရရွိေသာ မုန္တိုင္းဒုကၡသည္ အလွဴေငြမ်ားအနက္မွ ဗုဒၶကလ်ာနယု၀အသင္း (YMBA-MEPHI)မွလက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြ US$2500 အား (ပထမအၾကိမ္) အျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ဒုကၡသည္မ်ားထံသို႕ (တိုက္ရိုက္) ေပးပို႔လွဴဒါန္းရာတြင္ ဆက္သြယ္မႈ႕ အခက္အခဲမ်ား ေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ၾကန္႔ၾကာခဲ့ရာ ရုရွားေရာက္ ျမန္မာ Blogger ေက်ာင္းသားတစ္ဦး၏ မိဘမ်ားထံမွ တစ္ဆင့္ဆက္ သြယ္ေပးပို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါသည္ ။

၎ေက်ာင္းသား မိသားစုမွ လက္ခံရရွိေသာ (ပထမအႀကိမ္) အလွဴေငြမ်ားႏွင့္အတူ အလွဴေငြ က်ပ္ (၁၀)သိန္း အား ထပ္မံထည့္၀င္လွဴဒါန္းကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္ ကန္ဦးေဇတ၀န္ ေက်ာင္းတိုက္မွ ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္ထံသို႕ လွဴဒါန္းၿပီး၊ ေစတနာရွင္ လူငယ္ဆရာ၀န္မ်ား ႏွင့္အတူ မုန္တိုင္းဒဏ္အား အဆိုးရြားဆံုး ခံစား ခဲ့ရေသာ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ေဒးဒရဲျမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ အစဲႀကီးရြာ၊ ေညာင္တနီးရြာႏွင့္ သိဖက္ရြာ သံုးရြာတို႕အား ကာလတန္ဖိုး စုစုေပါင္း က်ပ္သိန္း (၄၀) ခန္႕တန္ဖိုးအားျဖင့္ ရွိေသာ တာလဘတ္ အမိုးမ်ား၊ ဆန္၊ ပဲ၊ အ၀တ္ အထည္ႏွင့္ ေဆး၀ါးမ်ားအား ရုရွားႏုိင္ငံတြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုယ္စား (၁၆.၅.၀၈) တြင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် (တိုက္ရိုက္) သြားေရာက္ ေပးအပ္လွဴဒါန္းခဲ့ေၾကာင္း ျမန္မာျပည္သူျပည္သားအေပါင္း သာဓုအႏုေမာဓနာ ေခၚဆိုႏိုင္ၾကေစရန္ အသိေပး တင္ျပအပ္ပါသည္။

အလွဴဒါနျပဳလုပ္ရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းအား ျမင္ေတြ႕ရစဥ္

အ၀တ္အထည္မ်ား လွဴဒါန္းေနစဥ္

တာလဘတ္ အမိုးစမ်ားအား လွဴဒါန္းစဥ္

ေဆး၀ါးကုသမွဳမ်ား ျပဳလုပ္ေပးစဥ္

လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ားအား ျမင္ေတြ႕ရစဥ္

လွဴဒါန္းမွဳ ခရီးစဥ္ျမင္ကြင္း

ေစတနာရွင္ လူငယ္ဆရာ၀န္မ်ားမွ ေဆး၀ါးကုသမွဳမ်ား ေပးေနစဥ္

လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ား လွဴဒါန္းၿပီးေနာက္ ျမင္ေတြ႕ရစဥ္

လွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀ယ္ယူမွဳစာရင္း

ႏိုင္ငံေတာ္သံဃာ မဟာနာယက အဖြဲ႕၀င္ ကန္ဦးေဇတ၀န္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၏ အလွဴမွတ္တမ္း

p.s-(ဒုတိယအသုတ္) အေနျဖင့္ ထပ္မံလွဴဒါန္းႏုိင္ရန္အတြက္ အစီအစဥ္မ်ားကိုလည္း ထပ္မံေဆာင္ရြက္ၿပီး ျဖစ္ ပါသည္။

ရွင္းျပပါရေစ...

2008-05-21T17:50:00.004+06:30

လံုး၀လက္မခံႏိုင္ဘူး အေဖ…။ သားလံုး၀ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဒီကိစၥက သားဘ၀ တစ္ခုလံုးနဲ႕ သက္ဆိုင္ေနတယ္ ဆိုတာလဲ အေဖတို႕ အေနနဲ႕ နဲနဲေတာ့ ထည့္စဥ္းစားသင့္တယ္ဗ်ာ…။ သားအေနနဲ႕ အေဖတို႕ အေမတို႕ သေဘာကို ဘယ္တုန္းကမွ မဆန္႕က်င္ခဲ့ဖူးဆိုတာ အေဖတို႕ အသိဆံုးပါ…။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥမွာေတာ့ သားလံုး၀ လက္မခံႏုိင္ဘူး အေဖ…။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အိမ္ေထာင္မွဳတစ္ခု ျပဳတယ္ဆိုတာ…အထူးသျဖင့္ သားတို႕ လို႕ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ တကယ္ကို ေလးနက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုဆိုတာ အေဖတို႕လဲ သိရဲ႕သားနဲ႕ ဗ်ာ..။ အခုလိုမ်ိဳး ဇြတ္စီစဥ္တာကေတာ့ လံုး၀မျဖစ္သင့္ဘူး…။ ဘာလဲ…? သားက အေဖတို႕ ေျပာသလို အဲဒီ့ မိန္းကေလးက မိဘေဆြမ်ိဳးကလည္း ခ်မ္းသာျပည့္စံုတယ္..။ ပညာအရည္အခ်င္းကလည္း ႏိုင္ငံျခားမွာ ထူးထူး ခြ်န္ခြ်န္ ၿပီးေျမာက္ခဲ့တယ္..။ လိမၼာယဥ္ေက်းမွဳလည္း ရွိတယ္..။ ရုပ္ရည္လည္း ေခ်ာေမာလွပတတယ္… ဆိုတာ ေတြေလာက္နဲ႕ သားက လက္ခံလိုက္ရမွာလား…။ သားတို႕လည္း ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုေနႏိုင္တဲ့ လူတန္းစား ထဲမွာပါေနတာပဲ…။ မွန္ပါတယ္ အေဖတို႕ေျပာတဲ့ အခ်က္ေတြက သားရွင္မိဘေတြ မေျပာနဲ႕ ဘယ္ လို ေယာက်္ားေလးမ်ိဳးကမွ မျငင္းႏိုင္တဲ့အျပင္ ငန္းငန္းတက္ လိုခ်င္ေနမယ္ဆိုတာ သားသိပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အေဖ….။

ဘ၀မွာ ဒီ့ထက္မက အေရးၾကီးတာေတြ ရွိေသးတယ္..။ သားကိုယ္တိုင္လည္း အေဖတို႕အေမတို႕ ေက်းဇူးနဲ႕ အခုလို စီးပြားေရးပညာဘြဲ႕ရၿပီး ေက်ာင္းၿပီးခဲ့တာပဲ..။ အေဖဆိုရင္လည္း ကိုယ္တိုင္က စီးပြားေရး သမားတစ္ ေယာက္ပဲ..။ ဒီလိုေခတ္ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေဖတို႕ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြထက္ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္ေတြ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ အေရးၾကီးႏိုင္ေနေသးတယ္ ဆိုတာေရာ အေဖတို႕ နဲနဲေလးမွ ထည့္မစဥ္းစား ၾကေတာ့ဘူးလား.? သားအေနနဲ႕ အခုလိုျငင္းေန တယ္ဆိုတာကလည္း အခုအေဖတို႕ စီစဥ္ထားတဲ့ ေကာင္မ ေလးမွာ အျပစ္အနာအစာေတြ ရွိေနလို႕ မဟုတ္ဘူး…။ ခ်စ္တာေတြ မခ်စ္တာေတြေနာက္ထား သူဟာသား အတြက္ အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာကိုလည္း သားယံုၾကည္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ ခက္တယ္အေဖ…။ ခက္တယ္…။ သားသူ႕ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ လက္မထပ္ႏုိင္ဘူး…။ သားဘ၀အတြက္ အရမ္း အေရးၾကီးတဲ့ နစ္နာမွဳေတြ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္…။ အဓိက အခုသားေျပာေနတာေတြက သားအတြက္ထက္ ေနာင္ သားတို႕ေတြ ရရွိလာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ သားသမီးေတြအတြက္ ဆိုရင္ပိုမွန္လိမ့္မယ္ အေဖ…။

ဟုတ္ပါတယ္…။ အေဖေျပာတာကို သားနားလည္ပါတယ္…။ သားကလည္းအခု အေဖတို႕ စီစဥ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးကို အျပစ္တင္ စြပ္စြဲေနတာမဟုတ္ပါဘူး..။ သားအေနနဲ႕ ဘယ္လိုမွ လက္မထပ္ႏိုင္လို႕သား ျငင္း ေနရတာပါ…။ အေဖေျပာတာကို သားလက္ခံတယ္…။ ဟုတ္တယ္ သားေကာင္မေလးက သာမန္ မိသားစု ထဲက…။ ရုပ္ရည္ကလည္း ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ ရွိရံုေလးေလာက္ပဲ…။ ပညာအရည္ အခ်င္းကလည္း ျပည္တြင္း ဘဲြ႕တစ္ခုပဲ ရထားတဲ့ သာမန္ေက်ာင္းဆရာမေလးပါပဲ…။ အေဖတို႕ စီစဥ္ထားတဲ႕ မိန္းကေလးနဲ႕ယွဥ္ရင္ အစစ အရာရာ ဘာမွယွဥ္လို႕မရႏုိင္ဘူးဆိုတာ သားသိပါတယ္…။ ဒီလိုပဲ အေဖတို႕ မသိႏုိင္ေသးတဲ့ အရာေတြလည္း ရွိတယ္…။ ဟုတ္တယ္ အေဖတို႕မသိဘူး…။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေငြေၾကးခ်မ္းသာ ခ်မ္း သာ ဒီလိုေခတ္ ဒီလိုအေျခအေနမိ်ဳးမွာ မျဖည့္ဆည္းႏိုင္တဲ့ အရာေတြရွိေနတယ္..။ ဘာ..? အခ်စ္…? အေဖ သားအေၾကာင္း သိပါတယ္…။ အေဖ့သားက အဲေလာက္ အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္ေနတဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ…။ ဒီေလာက္ရွင္းျပ ေနတာမွ အေဖတို႕ နားမလည္ဖူး ဆိုရင္လဲ…။ အိုေက…။ ဟုတ္ၿပီ အေဖ…။ အေဖသိခ်င္ရင္ သားသူ႕ကို ဘာ ေၾကာင့္ လက္မထပ္ႏိုင္ပဲ သားေကာင္မေလးကိုပဲ ျဖစ္ေအာင္ လက္ထပ္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို သားရွင္းျပပါေတာ့မယ္…။ သားေျပာခဲ့သလိုေပါ့ သားရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ သားအတြက္ ဆိုတာထက္ ေနာင္ သားတို႕ ရရွိလာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ သားသမီးေလးေတြ အတြက္ သားဘ၀ကို အနစ္နာခံလိုက္ရတာပါ အေဖ...။

ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့…ေနာင္သားအေနနဲ႕ သားမသမီးေတြရလာရင္ က်ဴရွင္စရိတ္တို႕၊ Guide စာရိတ္တို႕၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ဂုဏ္ထူးရဖို႕ အတြက္ေပးရတဲ့ ဂါရ၀ေၾကးတို႕ကို သားဘယ္လိုမွ အလ်င္မွီေအာင္ စီးပြားမရွာႏိုင္တဲ့အတြက္ သက္သာေအာင္လို႕ပါပဲ အေဖရယ္…။

p.s- ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမွာ ဆရာမေတြရဲ႕ အဆူအဆဲကို ေကာင္း ေကာင္းၾကီး ခံယူၿပီး ထည့္သြင္းခဲ့တဲ့ ရုပ္ျပကာတြန္းတစ္ခုအား စကားေျပအျဖစ္ ျပန္လည္ေရးသား တင္ျပ ေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။